Η Λέσχη Nexus
Nexus:Συνδεδεμένη ομάδα ή δίκτυο, ένα σύνολο.
Οι διχαστικές και φυγόκεντρες τάσεις στην κοινωνία μπορεί να προκαλούν θλίψη στους ευαίσθητους αλλά η νεοφίλελεύθερη Πολυάννα μέσα μου, δείχνει το δρόμο προς νέες επικερδείς επιχειρήσεις. Τα εστιατόρια, τα μπαρ, οι σύλλογοι και τα κόμματα είναι εντελώς πασέ, το μέλλον βρίσκεται σε κάτι που έχει γεννηθεί στην αρχαιότητα: στις κλειστές, ιδιωτικές λέσχες.
Στις Λέσχες οι καπνιστές θα κρύβονται από τους μη-καπνιστές, οι άθεοι από τους πιστούς, οι ανώνυμοι και οι ψευδώνυμοι από τους επώνυμους, οι γκουρμέδες από τους σαβουροφάγους, οι κυριλέδες από τα ταγάρια, "εμείς" από τους "άλλους". Αφού τα όρια της ανοχής έχουν πέσει τόσο χαμηλά που είναι απλά αδύνατη η ομαλή συμβίωση σε μια κοινωνία όπως την ξέρουμε, οι Λέσχες θα αναδειχθούν ως τα νέα καταφύγια στα οποία θα μπορούμε να προστατέψουμε τον μη ανεκτικό εαυτούλη μας. Τί περιμένουμε; Ας βγει επιτέλους αυτό το διαζύγιο, ας ζήσουμε "εμείς" χώρια από τους "άλλους" αφού δεν τους αντέχουμε, αφού τους σιχαινόμαστε και τους καθυβρίζουμε κι ας ζήσουν "αυτοί" χωρίς "εμάς" happily ever after.
Στον Πλανήτη Χ όπου κατοικώ εδώ και κάποια χρόνια η ηρεμία δύσκολα διαταράσσεται. Κάτι που έχουμε την τηλεόραση σβυστή, κάτι που έχουμε επιλέξει να αποφασίζουμε εμείς τί είναι επίκαιρο , τα γεγονότα κάνουν γκελ πάνω μας και αλλάζουν τροχιά αφήνοντάς μας σχεδον ανεπηρρέαστους. Τελευταία όμως, η ένταση που εισπράττουμε από τους γειτονικούς πλανήτες έχει αυξηθεί ανησυχητικά και μαζί με την ένταση διαπιστώνουμε οτι έχουν ανέβει επικίνδυνα, τα επίπεδα ηλιθιότητας καθε δημόσιου διαλόγου: ανώνυμος, ψευδώνυμος ή επώνυμος; Μάνος ή Μίκης; Κιθαρίστας ή ντράμερ; Δεν ξέρω, αλλά όταν αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα μάλλον ταλμουδικά, όταν δηλαδή το μόνο που σε απασχολεί είναι το να μην βλάπτεις τους άλλους, τότε συζητήσεις περί ανωνυμίας και ψευδωνυμίας σ'αφήνουν αδιάφορο: είτε ως ψευδώνυμος είτε ως επώνυμος, σημασία έχει να μην ασχολείσαι με τους άλλους. Μα, τόσο δύσκολο είναι τέλος πάντων;
Μιας και έχω υπάρξη ψευδώνυμη κατεξοχήν, δεν έχω απλά σαφή και ξεκάθαρη άποψη για την ψευδωνυμία αλλά θεωρώ ότι η συζήτηση "περί των κουκουλοφόρων του διαδικτύου" είναι εντελώς υποκριτική και γίνεται για να διαστρέψει τη συζήτηση. "Ο Αθήναιος", "η Θλιμένη Πασχαλίτσα", "η Χαρούμενη Παπαρούνα", όλοι οι ψευδώνυμοι που διαβάζω καθημερινά δεν έχουμε τίποτα κοινό με αυτούς που φοράνε την κουκούλα για να κάνουν όσα δεν μπορούν να κάνουν στην καθημερινή τους ζωή επειδή είναι ανθρωπάκια χωρίς αρχίδια. Το ίδιο αφορά και τους χιλιάδες, μανιακούς αναγνώστες τους, τους ηδονοβλεψίες, αυτούς που συνωστίζονται από αρχαιοτάτων χρόνων στις αρένες του κόσμου για να διασκεδάσουν με το θέαμα του εγκληματία που κατασπαράσσεται από ένα λιοντάρι αντί να τιμωρηθεί από ένα νόμιμο δικαστηριο μιας συντεταγμένης κοινωνίας και έτσι, δηλώνω εντυπωσιασμένη κι από την όλη συζήτηση για τα δικαιώματα στις αρένες τους κόσμου.
Οπωσδήποτε η επώνυμη γραφή έχει ένα βάρος αλλά δεν παρουσιάζει μεγαλύτερες δυσκολίες από το να αντιστέκεσαι στον πειρασμό να ασχημονείς ως ψευδώνυμος . Μετρώ τις φορές που μπήκα στον πειρασμό να επιδοθώ σε μεταμπλόγκιν, να θάψω εστιατόρια και να χλευάσω τα μαγειρικά άρθρα όλων των παντελώς άσχετων που κυκλοφορούν και που τα υπογράφουν κι όλα αυτά οχυρωμένη πίσω από το ψευδώνυμο και βάζω στοίχημα πως οι στιγμές που χρειάστηκε να νικήσω την Κατίνα μέσα μου θα είναι περισσότερες από αυτές που θα αυτολογοκριθώ για να μην "στεναχωρήσω" κάποιον από 4-5 ανθρώπους που μ'ενδιαφέρει η γνώμη τους και για να γλυτώσω ίσως μια μήνυση. Το impact της υπογραφής είναι τόσο υπερτιμημένο όσο και το impact της ψευδωνυμίας, me thinks οπότε η συζήτηση αυτή δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.
Την προηγούμενη Τετάρτη, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα αισθητική εμπειρία στη γκαλερί Άστρα, στα εγκαίνια της έκθεσης του Timothy Sarson, έργα του οποίου βλέπετε σ'αυτό το ποστ. Μπήκα στη γκαλερί φουριόζα, να χαιρετίσω και να φύγω και έμεινα εμβρόντητη στο θέαμα των πορτρέτων των σιωπηλών κουκουλοφόρων που παραταγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον κοίταζαν κατάματα τον θεατή που θα στεκόταν μπροστά τους, έτοιμα ν'αφηγηθούν το καθένα τη δική του, μοναδική ιστορία. Μου ήταν αδύνατο να φανταστώ πως θα μπορούσε ποτέ κάποιος να ζωγραφίσει το πορτρέτο ενός κουκουλοφόρου, πώς θα μπορούσε να διακρίνει τόσα πολλά προσωπικά χαρακτηριστικά μέσα από μια κουκούλα κι όμως, καθένας από τους κουκουλοφόρους του Sarson ήταν τόσο διαφορετικός που σ'εκανε να πιστέψεις πως θ'αναγνώριζες το πρόσωπό του ακόμη και χωρίς την κουκούλα.
Τα ειρηνικά πορτρέτα των κουκουλοφόρων του Sarson τα σκεφτόμουν για μέρες μετά, αφού είναι γνωστό ότι καίω κάρβουνο και χρειάζομαι χρόνο για να χωνέψω τις εντυπώσεις από τα διάφορα ερεθίσματα.Τελικά ένιωσα ότι ζωγράφιζε εμένα λίγους μήνες πριν αλλά και όλους όσους διαβάζω στα μπλογκ τους αλλά και στα σχόλια των ποστ μου, όλους όσους έχουν την ανάγκη να φορέσουν κουκούλα για να βρουν το κουράγιο να πουν ένα "σ'αγαπώ", "σε θέλω", "μου λείπεις", "πονάω πολύ", "νοσταλγώ", "είμαι μόνος μου", "δεν με καταλαβαίνει κανείς", "ονειρεύομαι". Η κουκούλα δεν αναιρεί το πορτρέτο, την ιδιοπροσωπεία, δεν αφαιρεί την προσωπική ομορφιά με τον ίδιο τρόπο που η υπογραφή δεν σου αφαιρεί κανένα δικαίωμα και σε καμία περίπτωση δεν δρα περιοριστικά εφόσον ζεις και δρας "ταλμουδικά" όταν δλδ κοιτάς πρώτα τα δικά σου χάλια και όχι των άλλων.
Τη Λέσχη που θα ιδρύσω οσονούπω θα την ονομάσω Nexus, θα της δώσω τον τίτλο της έκθεσης του Timothy Sarson και σ'αυτή θα συναντιούνται οι ντροπαλοί με τις κουκούλες μαζί με τους λιγότερο ντροπαλούς που θα τις έχουν ξεφορτωθεί και το nexus, το σημείο συνάντησης και δικτύωσης θα είναι η ειρηνική ανίχνευση του εγώ, η διατύπωση των "άρρητων", η σκιαγράφηση του ευατού, μέσα από τα μάτια του άλλου.
Ειρηνικέ κουκουλοφόρε του διαδικτύου αναρρωτιέμαι γιατί μπλέκεις σε συζητήσεις που δεν σε αφορούν, γιατί παθιάζεσαι με τα τεκταινόμενα στις αρένες όπου τα πλήθη επιχαίρουν με τον κατασπαραγμό των συνανθρώπων σου, εν τέλει, τί γυρεύεις στη Λάρισσα εσύ, ένας Υδραίος;
Την έκθεση NEXUS του Timothy Sarson δεν πρέπει να τη χάσετε με τίποτα. Στη Γκαλερί Άστρα, Καρυατίδων 8 στην Ακρόπολη των Αθηνών μέχρι τις 12 Μαρτίου.
Άλλο ένα κείμενό σου που διαβάζω και ξαναδιαβάζω και συμφωνώ με την κάθε φράση και σε ζηλεύω (πάντα).
Μαριλένα February 26, 2008 @ 8:36 am
“Ειρηνικέ κουκουλοφόρε (σ.σ. και μη) του διαδικτύου (σ.σ. ξανά και μη)αναρρωτιέμαι γιατί μπλέκεις σε συζητήσεις (σ.σ. και όχι μόνο) που δεν σε αφορούν (σ.σ. και που σε αφορούν), γιατί παθιάζεσαι με τα τεκταινόμενα στις αρένες όπου τα πλήθη επιχαίρουν με τον κατασπαραγμό των συνανθρώπων σου…”
Σκέφτηκες ποτέ πόσα δυσβάσταχτα φορτία εκτονώνονται με αυτό τον τρόπο και μάλιστα άνευ ιδιαιτέρου (φαινομενικά) κόστους;
Δες το με συμπάθεια
…και μην ψάχνεις για αρχίδια, μόνο αδένες κυκλοφορούν στα πέριξ.
Τζων Μπόης February 26, 2008 @ 9:19 am
[...] & αμηχανία διαπίστωσα πως με κουκούλα πόζαρε και ο Αθήναιος, θα είναι το νέο trend στα βλογ ως [...]
Pingback MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης » atmopressa.gr February 26, 2008 @ 10:41 am
Τζων Μπόϋ, δεν ξέρω τί φορτίο εκτονώνει ο ανώνυμος σχολιαστής ιστολογίου που σε ποστ για το κομμένο πόδι της Μαριέτας γράφει”Πότε θα της κόψουν και το κεφάλι;”. Δεν συμπάσχω με τα πλήθη που ουρλιάζουν στην αρένα αντίθετα, καταλαβαίνω πολύ καλά όλους εμάς, άλλοι με το ψευδώνυμο άλλοι με το όνομά μας, σχολιάζουμε διάφορα χωρίς κανένα φόβο αλλά χωρίς πρόθεση εξόντωσης του άλλου. Όσοι το κάνουν θεωρώ ότι δεν μπορούν να είναι καν αντικείμενο σοβαρής συζήτησης. Ο Καψαμπέλης κι εγώ δεν είμαστε το ίδιο πράγμα, γιαυτό και εδώ και πάρα πολύ καιρό γράφω ότι είναι ανοησία να μιλάμε για μπλόγκερς γενικώς και αορίστως.
Μαριλένα, μερσί!
Αθήναιος February 26, 2008 @ 10:52 am
Συντάσσομαι πλήρως με το ποστ του ανωθεν κ.ΚΚΜοίρη και έχω να προσθέσω πως θεωρώ, όπως η Αθηναιος -εξαιρετικό κείμενο-, πολύ δυσκολότερο πράγμα την νηφαλιότητα στην ψευδωνυμία παρά την επώνυμη έκθεση μιας γνώμης. Είναι ανοησία να μιλάμε για μπλόγκερς ναι, ταυτόχρονα όμως ας μην ξεχνάμε τις αρρώστιες της παιδικής ηλικίας.
Επίσης να προσθέσω ότι το πρόσωπό μου (μας-ας μου συγχωρεθεί η πληθντική κατάχρησις- ) είναι οι λέξεις μου. Και μάλιστα όχι οι ίδιες οι λέξεις, αλλά ο τρόπος που συνταιριάζονται στο νόημα που επιχειρώ.
Είναι άλλο πράγμα να μιλώ για μια μπούτζα με τον τρόπον του Πετεφρή φερ ειπείν, κι εντελώς άλλο να κραδαίνω την μπούτζαν αυτήν στα μούτρα οποιουδήποτε με διαβάσει για να εκτονώσω το μπουτζοανέφικτο.
Nomad February 26, 2008 @ 11:21 am
Εκανα κι ενα λάθος, το ανωθεν ποστ ηταν της αθήναιου, συγχωράτε.
Nomad February 26, 2008 @ 11:22 am
Δεν θα το προσωποποιήσω, δεν με αφορά.
Δεν τα διαβάζω αυτά
Ήμουνα και είμαι ηθελημένα και ενσυνείδητα πάντα στην απ΄έξω από αυτό που ονομάζεται, κλίκα, λέσχη, παράταξη, ομάδα, κόμμα (ή και κώμα) και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο…
Οι διαχωριστικές γραμμές υπάρχουν, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Σκέψου όμως ότι δεν χρειάζεται να ουρλιάζεις βρίζοντας Θεούς και δαίμονες για να κάνεις ντόρο, ούτε απαιτείται επώνυμο ή ψευδώνυμο για να κάνεις φασαρία, αν βέβαια η φασαρία είναι ο αυτοσκοπός.
Όσο για το blogging, τι να σου πω, ποτέ δεν το συμπάθησα πραγματικά, δεν θεωρώ ότι ακολουθώ τις νόρμες του, εάν υπάρχουν
Τζων Μπόης February 26, 2008 @ 11:24 am
Nomad να πάτε να δείτε την έκθεση, με αυτό το ψευδώνυμο που έχετε θα σας συγκινήσουν πολύ τα πορτρέτα των νομάδων-κουκουλοφόρων. Συμφωνώ πως είναι πολύ δύσκολο είτε ανώνυμα είτε ψευδώνυμα να μην γίνεσαι μαλάκας αλλά αυτοί που διαβάζουν είναι σε θέση να κρίνουν μια χαρά.
Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ Τζων Μπόϋ ότι δεν αφορά πολλούς από εμάς όλο αυτό και σόρρυ κιόλας αλλά δεν έχω και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους συστηματικούς αναγνώστες-θιασώτες ( καλά για τους σχολιαστές, άστο) αυτών των καταστάσεων.
Αθήναιος February 26, 2008 @ 11:45 am
Μου είναι πάντα δύσκολο να επικροτώ τη γνώμη σας, γράφοντας “υπέροχο κείμενο” κ άλλα τέτοια κοπλιμέντα. Με βρίσκετε απόλυτα σύμφωνη πάντως και τώρα όπως και τις περισσότερες φορές..
Κρατώ τη φράση σας ότι καίτε κάρβουνο. Όταν κάτι με “αναγκάζει” να καψω τέτοιο κάρβουνο, να το σκέφτομαι δηλαδή για μέρες, ε, αισθανομαι τυχερη, αν μη τι αλλο.. Σας ζηλεύω και εγώ (Αίτηση εγγραφής στη λέσχη της κ. Μαριλένας!).
Καλημέρααα
Δήμητρα February 26, 2008 @ 12:00 pm
είμαι σχολιαστής αλλά κάνω θεραπεία
(δηλαδή αν είναι καλό το ποστ τί να γράψω ; ξινίλες ; ε δεν γίνεται…)
Κ.Κ.Μοίρης February 26, 2008 @ 12:29 pm
Πολύ σε χάρηκα σήμερα. Ιδιαίτερα επειδή μπόρεσες, με άψογα δομημένη ανάλυση, να εκφράσεις όλα αυτά που χοροπηδάνε στο κεφάλι μου από χθες το βράδυ, όταν είδα τον Καψαμπέλη να χτυπιέται στα παράθυρα, ως να ήταν το φυσικό του οικοσύστημα, και να σκέφτομαι “Αυτό δεν έχει καμία σχέση με εμένα ή με τα μπλογκ που συχνάζω - κι ούτε και θέλω να αποκτήσει”.
Το άλλο όμως, για το κάρβουνο, το έγραψες απλά για να κολακεύσεις τον Δημήτρη, παραδέξου το!
(ε, ναι, δεν μπορούσα να κρατήσω το σχόλιο σοβαρό κι αυτοσυγκεντρωμένο, με τέτοιο ωραίο ήλιο έξω)
mpampakis February 26, 2008 @ 12:48 pm
Chapeau! Φαντάζομαι αυτή τη Λέσχη με διαφανή υαλοπετάσματα που προστατεύουν από τον θόρυβο του όχλου στην αρένα.
Φλο February 26, 2008 @ 12:51 pm
Πολύ ωραίο κείμενο!
Και η λέσχη σου βεβαίως θα έχει σαφές dress code!! Κουκούλα να φύγουμε!
Ιφιμέδεια February 26, 2008 @ 1:26 pm
Αθήναιε,
θα το προσπαθήσω, φαίνεται όντως ενδιαφέρουσα. Ωστόσο ένα απο τα χαρακτηριστικά των νομάδων είναι ότι την κουκούλα τη φορούν για την αμμο και τον ήλιο. Σε όποιον θέλει πράγματι να τους δει, την κατεβάζουν και του γελούν.
Nomad February 26, 2008 @ 2:13 pm
Παρότι είμαι σε αυτοπαύση…εκ του αυτορύθμιση…θα μπώ στον πειρασμό να σχολιάσω το υπέροχο άρθρο σας ως χρήστης της κουκούλας αλλά και υποψήφιο μέλος (κατόπιν εξετάσεων ίσως) της λέσχης σας.
Την κουκούλα της γραφής θα την παρακάμψω λόγω ύποπτης για μένα επικαιρότητας, αρέσκομαι όμως στη χρήση της κουκούλας στις άλλες χρήσεις όπως στη βροχή, το κρύο ή χαδιάρικα στη βόλτα για να φαίνονται μόνο τα μάτια…ίσα ίσα για “να διαγράφεται το πορτραίτο”.
“Η κουκούλα δεν αναιρεί το πορτρέτο, την ιδιοπροσωπεία”
Καλύφτηκα
Manos February 26, 2008 @ 3:48 pm
[...] υπολογιστές, κακογραμμένα podcasts, το κραγιόν του Αθήναιου, το ταψί που μέσα του ψήθηκαν οι αλανιάρες τσιπούρες [...]
Pingback Ένα τραγούδι για την Κωνσταντίνα « όλα στα κάρβουνα February 26, 2008 @ 4:06 pm
Αμάν (καλόβολο “αμάν” είναι αυτό), αγαπητέ Αθήναιε, το πιάσατε από παντού το θέμα και δεν αφήσατε γωνίτσα για μας. Καταλαβαίνω τον Τζων Μπόη, αισθάνομαι συνεχώς σαν εκείνον -πλην μίας αλησμόνητης φοράς και μοναδικής που συνέφαγα με μια ομάδα τεσσάρων ;)- και έχω να πω ότι για τους δύο μήνες που έγραφα με ψευδώνυμο, δεν συμπεριφέρθηκα διαφορετικά από τώρα που γράφω επωνύμως. Η ελευθερία παραμένει για εκείνους που έχουν μέτρο και συναίσθηση -συναίσθηση της σοβαρότητας του γραπτού λόγου, της πιο επίσημης μορφής επικοινωνίας.
scalidi February 26, 2008 @ 5:31 pm
Τους δύο πρώτους μήνες που ανακάλυψα τα ιστολόγια εννοώ
scalidi February 26, 2008 @ 5:32 pm
Πρέπει να εξομολογηθώ ότι φοβάμαι πολύ τους σεισμούς και αυτή η φιλολογία με έχει τσακίσει. Ορίστε το έγραψα και τώρα που δεν φοράω κουκούλα θα το διαβάσουν οι δικοί μου και θα στεναχωρηθούν. Αυτό ήταν για μένα το μεγαλυτερο πρόβλημα με την εγκατάλειψη του ψευδώνυμου ιστολογείν, ότι θα μπορούσα να γράφω με μεγαλύτερη σπιρτάδα για γκόμενους, πιώματα, να βωμολοχώ ασυστόλως αλλά όπως λέει και ο Άλμπεριχ, λίγη διαφάνεια δεν κάνει κακό, στην πραγματικότητα δεν μου φταίει το όνομα αλλά η δική μου σπουδή να δείχνω καλό παιδί.
Αμάν βρε Σταρυρούλα! Ακόμη να βγούμε έξω από εκείνο το βράδυ!!!
Μα τί ωραία που είχαμε περάσει, Λιμπροφίλο, Μαμαλούκας, Nwanda, τί φοβερά άτομα!
Μάνο, Μάνο είσαι εδώ; Ήμουν σίγουρη ότι θα συμφωνούσες και βέβαιη ότι βασικώς σου αρέσουν οι πίνακες.
Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια για το κείμενο, δεν θέλω να το παίξω mindreader αλλά νομίζω πως για τη διάθεσή σας φταίνε τα έργα του Σάρσον. Όπως ξέρετε σπανιώς κοσμώ με εικόνες το μπλογκ μου.
Nomad, όταν θα πάτε στη γκαλερί θα διαπιστώσετε ότι υπάρχει και ήχος στο βάθος: καταιγίδα, χιοβοθύελλα ή αμμοθύελλα. Παντως όπως κάνουν οι νομάδες, έτσι κάνουν και οι μπλόγκερ, την κουκούλα τη φοράνε για να προστατευθούν και όταν θέλουν να χαιρετίσουν κάποιον τη βγάζουν μια χαρά!
Στη λέσχη μου έχουμε dresscode: ευγενικά χαμόγελα και χάχανα.
Φλο, υαλοπίνακες για να μπαίνει άπλετο το φως!
Μπαμπάκη, άσε μ’εχει φάει η κουλτούρα τελευταίως και δεν ανοίγω την τηλεόραση ούτε για ν’ακούσω ραδιόφωνο! Αν και θα ήθελα να τον δω τον συγκεκριμένο, να κόψω φάτσα.
Θεραπεία, λέμε τώρα, ΚΚΜ μου!
Δέσποινα ευχαριστώ αν και καίω κάρβουβο στ’αλήθεια. Είμαι από αυτούς που πρέπει να προσπαθήσουν πολύ, να διαβάσουν πολύ για να καταλάβουν κάτι. Ουδείς άσφαλτος!
Αθήναιος February 26, 2008 @ 5:43 pm
Να σας πω κάτι άσχετο;
Τοσον καιρό δεν επαινα στο βλογ σας καθώς με τη μαγειρική έχουμε τσακωθεί απο νεαροί. Σήμερα μόλις κατάλαβα -συγχωράτε με- πως δεν περιορίζεστε στο σπορ αυτό.
Εχω σκεφτεί κατ ιδίαν για το θέμα που λετε εδω, πολλές φορές: “Αυτό ήταν για μένα το μεγαλυτερο πρόβλημα με την εγκατάλειψη του ψευδώνυμου ιστολογείν, ότι θα μπορούσα να γράφω με μεγαλύτερη σπιρτάδα για γκόμενους, πιώματα, να βωμολοχώ ασυστόλως αλλά όπως λέει και ο Άλμπεριχ, λίγη διαφάνεια δεν κάνει κακό, στην πραγματικότητα δεν μου φταίει το όνομα αλλά η δική μου σπουδή να δείχνω καλό παιδί”
Στην περίπτωσή μου, κατέληξα σε αυτό -και επίσης συγχωράτε με για το λινκ.
http://nomads-tales.blogspot.com/2007/12/blog-post_27.html
Επίσης, επειδή είναι -σε ευρεία έννοια- σχετικό με όσα κι εσείς αναρωτιέστε, ιδού:
http://nomads-tales.blogspot.com/2008/02/blog-post_11.html
Τέλος συνειδητοποιώ πως μου αρέσει οταν γραφετε κείμενα που δεν αφορούν μαγειρική και θα σας επισκέπτομαι. Οσο για το παρόν κείμενο που έγινε αποδεκτό θετικά, δεν ευθύνεται νομίζω η εικονογράφηση.
Την καλησπέρα μου.
Nomad February 26, 2008 @ 5:55 pm
Ένας κουκουλοφόρος μπορεί να έχει ανάγκη την κουκούλα για να ξεπεράσει τα όρια της προσωπικής του ζωής, όχι όμως και της δημοκρατίας.
Νομίζω ότι το blog είναι πιο πλούσιο τώρα που το γράφει κάποιος με όνομα που υποδύεται τον Αθήναιο, παρά ένας Αθήναιος σκέτος. Ίσως η ιδιοσυγκρασία του, ίσως φύση του, πιστεύω ότι πέρασε σε ανώτερο επίπεδο από το πρώτο podcast και λειτούργησε και σαν ‘αποκαλυπτήρια’
Άλλωστε σπάνια οι άνθρωποι που έχουν να δώσουν κάτι με βαρύτητα έχουν ανάγκη να κρύψουν την ταυτότητά τους ή την άποψή τους.
dimitris kaberos February 26, 2008 @ 10:10 pm
Αν είχαν υπόψη τους, όλα όσα γράφεις σε αυτό το ποστ , εκείνοι που περιφέρουν τις αιφνιδιασμένες μούρες τους στα κεντρικά δελτία και παρα-πληροφορούν τον κόσμο, ίσως να ακούγαμε και να διαβάζαμε λιγότερες ανακρίβειες, κομπασμούς και ασυναρτησίες.
Τα περί πρωτιάς και αναγνωσιμότητας του εν λόγω μπλογκ δεν θα τα σχολιάσω καν…
Όποιος σπέρνει καταιγίδες, θερίζει θύελλες.
Κατερίνα February 26, 2008 @ 10:29 pm
-θα πάω.
-Δικαίωμα στην κουκούλα-κατάρα στους λαδέμπορες
suigenerisav February 27, 2008 @ 1:08 am
Αυτό το “κατάρα στους λαδέμπορες “ακόυγεται ωραιό, τελικά. Πάλι ξενύχταγες;
Κατερίνα! Πού είσαι, ρωτούσα για σένα προχθές. Έκανα το λάθος και είδα το άτομο στις ειδήσεις. Ισχυριζόταν ότι ο οχετός του Press.gr οφείλονταν στην έλλειψη νομοθετικής ρύθμισης.και ότι έτσι λειτουργούν τα μπλογκ.
Όσοι χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, κ.Πτέραρχε, δεν έχουν αναγκαστικά να κρύψουν κάτι. Ας πούμε εσείς τώρα στη φάση που είστε. Θα μπορούσατε να μπλογκάρετε χωρίς ψευδώνυμο;
Αθήναιος February 27, 2008 @ 9:54 am
Συμφωνώ με κάθε γραμμή του κειμένου. Ειδικά η ορθή διαχείριση της ανωνυμίας είναι ίσως πιο δύσκολη από την επώνυμη εκφορά μιας θέσης. Στο όριο της αυτολογοκρισίας (που μάλλον είναι εντελώς υποκειμενικό και ελαστικό για τον καθένα από μας) βρίσκεται και το όριο της ελευθερίας μας. Εύχομαι η λέσχη σας να έχει πολλά μέλη. Θα ήταν για το καλύτερο και όχι μόνο προς όφελος της μπλογκόσφαιρας (τι λέξη…).
D T February 27, 2008 @ 12:07 pm
[...] ο ψευδεπώνυμος «συνάδελφος» Αθήναιος στο εξοργιστικά επίκαιρο άρθρο του με αφορμή εικαστικούς κουκουλοφόρους [...]
Pingback ψευδεπώνυμη απειλή « Ζω στην Αθήνα February 27, 2008 @ 1:32 pm
Υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι Αθήναιε. Κάποιοι δεν χρειάζεται να φοράνε κουκούλες για να περάσουν μηνύματα, κάποιοι τις φοράνε ΜΟΝΟ για να περάσουν μηνύματα και κάποιοι άλλοι ζούν για να φοράνε κουκούλες. Υπάρχουν άνθρωποι με 1001 προβλήματα που τους είναι εύκολο να μιλάνε στον ψυχαναλυτή και δύσκολο να τα πούν στο σύντροφό τους. Και άλλοι που αισθάνονται τόσο πατημένοι ώστε φορώντας μιά κουκούλα απελευθερώνονται.
Αντί να στεκόμαστε στις κουκούλες, καλύτερα να σταθούμε γύρω απο τον Ανθρωπο. Τον άνθρωπό που είμαστε εμείς, τον άνθρωπό μας, εμάς.
Marina February 28, 2008 @ 11:07 am
Αυτό που δεν μας λένε είναι τι ακριβώς εξυπηρετεί να γνωρίζουν οι πάντες εάν η μπλόγκερ fifika είναι η Τσούπρα Παπαρηγοπούλου του Κροπότκη και της Ρόζας το γένος τον-Φελέκη-μου-μέσα, πριν να διαπραχθεί κάποιο αδίκημα. Γιατί προληπτικά;
Anonymous February 28, 2008 @ 5:22 pm
[...] εντυπωσιακή δουλειά του Σάρσον στην ASTRA είχα γράψει κι εγώ εδώ όπου είχα ανεβάσει αρκετά από τα έργα, ρίξτε μια ματιά [...]
Pingback Αθήναιου Βορβορυγμοί » Blog Archive » Η Κρεμασμένη Καρδιά ή η κλοπή (Μέρος Α’) February 14, 2009 @ 10:03 am