Ε, ναι
Όταν αγαπάς τη Φύση καταφέρνεις να τη συναντάς έστω και στα κλεφτά ακόμη και μέσα στις πόλεις. Γνωρίζεις τους κώδικές της, τα χούγια της και κυρίως μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις τις διαθέσεις της και τα μελλοντικά της σχέδια χωρίς να έχεις ανάγκη τα δελτία καιρού.
Τις αλλαγές τις οσμίζεσαι στο χώμα· αν θα κάνει αρκετό κρύο το χώμα δεν μυρίζει καθόλου. Τις μετράς υπολογίζοντας το χρόνο που κάνουν τα δάχτυλά σου για να παγώσουν το πρωί που πίνεις καφέ στη βεράντα κουκουλωμένος με μόνα μέλη γυμνά, τα δάχτυλα που κρατούν το φλυτζάνι. Τις νιώθεις στον αέρα που σε τυλίγει: όπως όλα τα δύσκολα πράγματα στη ζωή, έτσι και η κακοκαιρία σου δίνει την εντύπωση ότι έρχεται πάντα από αλλού, από μακριά για να σου χαλάσει τη ζαχαρένια και έρχεται με την έπαρση που κουβαλάει το αεράκι. Δεν έχει σημασία η έντασή του όσο το ότι είναι επίμονο λες και θέλει να σε σπρώξει μέσα στο σπίτι. Έτσι ο καιρός, όχι δεν με εκπλήσσει στα γυρίσματά του και βέβαια δεν χρειάζομαι καν τα δελτία για να τον παρακολουθήσω αφού τον οσμίζομαι και τον ψυχαναμίζομαι.
Αυτά που καταφέρνουν κάθε φορά να με εκπλήξουν από την αρχή-που λένε- είναι όλα όσα ξεπετάγονται μέσα απο τη γη. Σίγουρα στέλνουν κι αυτά κάποια σημάδια του ερχομού τους, τα κλαριά που μπουμπουκιάζουν ας πούμε αλλά πάντα θα ξημερώσει εκείνο το πρωί που θα δεις έκπληκτος το γυμνό δέντρο της χθεσινής μέρας ντυμένο στα λουλούδια.
Στο πιο ωραίο και μυστηριακό γύρισμα του χρόνου, την εποχή του έτους με τις Απόκριες και τα Ψυχοσάββατα όπου το υποσυνείδητο παίρνει το πάνω χέρι, τα πρωϊνά επιφυλάσσουν εκπλήξεις σαν κι αυτή της φωτογραφίας. Εκπλήξεις που μεταφέρουν μηνύματα όχι απλά αισιόδοξα αλλά πιο στιβαρά, δεν ξέρω πως να τα πω, υπαρξιακά statements,ίσως, μεθόδους αποτίμησης της καθημερινότητας, κάτι τέτοιο, δεν ξέρω.
Τις στιγμές αυτές, σκέφτεσαι το Σαββατοκύριακο που έρχεται, τα αποθέματα της κάβας σου σε κόκκινο κρασί, με ποιους θα βρεθείς και ποιες συνταγές θα πρωτομαγειρέψεις.
Νωρίτερα στον κήπο, όταν η Νταίζη (the dog) άρπαξε κάτι στο στόμα της και άρχισα να την κυνηγάω για να της το πάρω, έμεινα στήλη άλατος έτσι καθώς βρέθηκα ξαφνικά μπροστά στο θέαμα του ανθισμένου δέντρου. Στάθηκα αρκετή ώρα να το κοιτάω χαμογελώντας. Θα ήθελα ο χειμώνας να είχε κρατήσει λίγο πιο πολύ ( αν και έχει ακόμη λίγο ψωμί, όχι πολύ όμως…) για να χαρώ ακόμη περισσότερο με αυτό το θέαμα αλλά και πάλι, το δέντρο στην πίσω αυλή, κατάφερε να με εντυπωσιάσει για μια ακόμη χρονιά.
Διανύουμε τον Φερβουάριο κι εγώ ακόμη δεν έχω φτιάξει τάρτα με πατάτες και μπέϊκον, αν είναι δυνατόν.Θα επανορθώσω αυτό το Σαββατοκύριακο.
Υ.Γ. Σε μια κριτική για το βιβλίο μου ( τη λινκάρω και για να πληροφορηθούν όλοι την έκδοση και του βιβλίου των παιδιών), έγινε η παρατήρηση ότι παίρνω πολύ σοβαρά τη μαγειρική. Ε, ναι. Το έχω σκεφτεί άπειρες φορές. Πραγματικά, δεν υπάρχει κάτι πιο σοβαρό από τη μαγειρική. 
*Τάρτα με πατάτες και μπέϊκον*
Συνταγή του στυλ: "Έρχεται κρύο καιρός για δύο"
1 δόση ζύμη για τάρτα ( ξέρετε εσείς)
1 πατάτα κομμένη σε πολύ λεπτές φέτες-κατά προτίμηση στο μαντολίνο
150 γρ μπέϊκον κομμένο καθετα σε λωρίδες 1 εκ
2 αυγά
120ml κρέμα γάλακτος 36% ( περίπου ένα φλυτζάνι)
100ml γάλα
1 κουταλάκι ψιλοκομμένο μαϊντανό
100 γρ έμενταλ τριμμένο
Ανοίγουμε τη ζύμη σε χοντρό φύλλο και στρώνουμε με αυτό την ταρτιέρα. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο το κέλυφος της τάρτας για κανα 10 λεπτο με τον γνωστό τρόπο( στρώνουμε την επιφάνειά του με χαρτί για ψήσιμο και γεμίζουμε με κάποιο όσπριο). Το βγάζουμε από το φούρνο και το αφήνουμε να κρυώσει.
Στεγνώνουμε τις φέτες της πατάτας σε χαρτί κουζίνας. Ζεματάμε το μπέϊκον για 2 λεπτά σε νερό που κοχλάζει, το αφήνουμε να κρυώσει στο σουρωτήρι.
Σ'ενα μπωλ αναμειγνύουμε τ'αυγά, την κρέμα γάλακτος και το γάλα και αλατοπιπερώνουμε.
Στρώνουμε πάνω στο κέλυφος τις πατάτες και το μπέϊκον και πασπαλίζουμε με το μαϊντανό και το τυρί. Προσθέτουμε το μείγμα των αυγών και ψήνουμε την τάρτα για κανά μισάωρο τρία τέταρτα, δοκιμάζοντας με τη μύτη ενός μαχαιριού αν έχουν μαλακώσει οι πατάτες.
Την αφήνουμε να κρυώσει λίγο και τη σερβίρουμε με ωραία πράσινη σαλάτα και κόκκινο κρασί.
Και βέβαια, το αμέσως πιο σοβαρό πράγμα μετά τη Μαγειρική, είναι το ν'ακούς όπερα. Μόλις ανέβηκα στο σπίτι μετά την αναπάντεχη συνάντηση με το δέντρο στον κήπο, το χέρι μου διάλεξε σχεδόν αυτόματα το έργο που θα ακούω όλη τη μέρα! "Λακμέ" του Ντελίμπ. Στο βιντεάκι το περίφημο "Ντουέτο του Άνθους".
Καλο Σαββατοκύριακο!
Η φύση, όντας πιο ισχυρή ακόμη και από τους έλληνες εργoλάβους, κάνει πάντα το θαύμα της. Αγαλλίασα με το δέντρο σας. Εδώ, στον Βορρά, ακόμη τίποτε, αλλά επιφυλάσσομαι για την Κυριακή που θα περπατήσω σε παραθαλάσσια ΄δαση. Σκεφτόμουν να κάνω μια quiche αλλά η τάρτα σας μου φαίνεται καλύτερη ιδέα. Bon week-end ma belle.
flo February 8, 2008 @ 9:57 am
Sous le dôme épais
Où les fleurs roses,
Ah! descendons
Ensemble!
Καλό Σαββατοκύριακο!
Ασμοδαίος February 8, 2008 @ 10:04 am
Γιατί δεν μπορώ να βρω τη βιβλιοκριτική?
flo February 8, 2008 @ 10:09 am
Το αμέσως πιο σοβαρό πράγμα μετά το χιούμορ είναι να κάνεις σεξ αγαπητή.
Τις κουρούνες που συχνάζουν πάνω στο δέντρο δεν τις απαθανατίσατε όμως
Τζων Μπόης February 8, 2008 @ 10:26 am
Yummy!!!! Αυτή μάλιστα… Είναι μια συνταγή που μπορώ να δοκιμάσω να την κάνω….
fevis February 8, 2008 @ 11:11 am
Την οποία κριτική για το “σοβαρό” της μαγειρικής το καταττάσει στα ‘ΠΛΗΝ”….Δλδ τί έπρεπε…..να το πάρετε αλλά “Μπάμπης ο ΦΛΟΥ”…????..Δεν το σχολιάζω καν…Και δε μπορώ και εγώ να βρω την κριτική και μου έχουν βγεί τα μάτια για να τη διαβάσω…
JAD February 8, 2008 @ 1:43 pm
Αύτο ακριβώς μου χτύπησε και μένα …κάπως (το οτι βάζει στα πλην την σοβαρότητα της μαγειρικής).
Σε μένα πάντως ποτέ δεν φάνηκε έτσι (σορρυ Αθήναιε
Αλλά πάλι το τι είναι σημαντικό για κάποιον και τι όχι, με τι θα ασχοληθεί σοβαρά και με τι όχι… ποιος μπορεί να το κρίνει και με τι μέτρο θα το μετρήσει;
spiretos72 February 8, 2008 @ 3:31 pm
Καλό σαββατοκύριακο! Την τινάξατε άραγε, ως θέλει το άσμα;
Κaterina February 9, 2008 @ 2:57 am
Κατερίνα μου τα φώτα της τα άλλαξε ο αήρ που έλεγε και ένας τεχνίτης στην ανασκαφή της Μινώας-Αμοργού.
Η κριτική του βιβλίου είναι καλή και σε λίγες μέρες θα ανεβάσω ό,τι κριτική-παρουσίαση έχει γραφεί μέχρι τώρα. Αφήστε που έχω την εντύπωση ότι το σχόλιο γράφτηκε για να γραφεί και κάτι αρνητικό αλλά όπως είπε κι ένας φίλος μου, είναι από τα αρνητικά που λες στις συνεντεύξεις για δουλειά όταν σε ρωτούν να απαρριθμήσεις τα αρνητικά του χαρακτήρα σου κι εσύ λες πως είσαι: πεισματαρης, υπερβολικά υπεύθυνος, εργασιομανής.
Τζων Μπόϋ το έχω σκεφτεί πολλές φορες. Άνευ χιούμορ δεν υπάρχει αξιόλογο σεξ.
Ασμοδαίε, καλή Κυριακή και σε σένα!
Αθήναιος February 10, 2008 @ 10:35 am