…και επίσης το πρόγραμμα του Σαββατοκύριακου είχε και Design Walk 2008 και την έκανα τη βόλτα υποκινούμενη από μια γνήσια περιέργεια και από μια σχεδόν απελπισμένη προσπάθεια που καταβάλλω τα τελευταία χρόνια να εκτιμήσω την αξία του design αυτά τα περί pop δε, μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά. Τί είναι το ποπ; Η Βέφα να παρουσιάζει εκπομπή μαγειρικής ντυμένη Amy-σας καλώ να δείτε στο youtube τον επιθανάτιο ρόγχο μου-Whinehouse; Τη μόδα την αντιλαμβάνομαι ( και τη λατρεύω) πλήρως, με το design έχω κάποιες δυσκολίες.  Το αντιλαμβάνομαι καλύτερα απ'όλα στο δημιουργικό ενός εντύπου, στις γραμματοσειρές, ορισμένες από τις οποίες μου φαίνονται τόσο…νόστιμες που με βάζουν στη διαδικασία να χτυπάω το πληκτρολόγιο απλά για να βλέπω τα φανταιζί γράμματα να γεμίζουν την οθόνη. Είναι φοβερό πράγμα οι γραμματοσειρές, εξίσου αισθησιακές και ερωτικές με τα υλικά που μεταμορφώνονται σε εκπληκτικά πιάτα.

Έτσι, μου άρεσε πολύ η ατμόσφαιρα στο ατελιέ των No Logo. Καλά παιδιά είναι, τελικά, αυτά και εγώ η στρίγκλα, το καλοκαίρι τα είχα για κωλόπαιδα και απεργαζόμουν σχέδια για τη δολοφονία τους και ο Voltnoi ευγενέστατος, τζεντλμαν σχεδόν! Μου άρεσε πολύ και η μουσική και η αντίληψη που έχουν για την τυπογραφία. Βέβαια,ποτέ δεν βρηκαμε χρόνο να το συζητήσουμε αλλά εγκλωβισμένοι όντες, τα παιδιά, σ'εναν πασέ αριστερισμό τον οποίο για να τον συζητήσω με κάποια επίφαση σοβαρότητας, πρέπει να πιώ μισό μπουκάλι ουίσκι κι αυτά δεν τα κάνουμε τώρα στα γεράματα, δεν μπορούν να απογειώσουν τη γραφιστική απόδοση ενός προβοκατόρικου συνθήματος το οποίο "το έχουν" στα σίγουρα. Join the Liberals μάγκες, αφεθείτε χωρίς ενοχές στη λατρεία της μονης αποκεκαλυμένης αλήθειας, αυτή της ελεύθερης αγοράς και δείτε το φως το αληθινό!

Μια γεύση από την εγκατάσταση των NoLogo, το b-station,  για το Design Walk 2008 μπορείτε να πάρετε εδώ. 

Στο Design Walk συμμετείχε και ένα γραφείο που παρουσίαζε ένα πρότζεκτ μαγειρικού ενδιαφέροντος κι έτσι έσπευσα. Η Mums Design (Κατερίνα Φωτεινοπούλου και Μαρίνα Μάντζαρη) σε συνεργασία με τη Μαρία Αλιπράντη παρουσίασαν το πρότζεκτ: "Σ'έπιασα στα πράσα", Μικρές κλεμμένες στιγμές από την καθημερινότητα στην κουζίνα

Αντιγράφω από το κείμενο του flyer της έκθεσης:

Το τραπέζι στρώνεται και οι designers προσκαλούν τον επισκέπτη σε γεύσεις καθημερινές και οικείες. Οι πολλαπλοί τρόποι πρόσκληψης της έννοιας του φαγητού, η εικονογραφία που αναπτύσσεται γύρω από τη μαγειρική, καθώς και οι λεκτικές φόρμες στις οποίες αποκρυσταλλώνεται η στενή σχέση του ανθρώπου και της τροφής του, είναι ορισμένα από τα πιάτα του μενου. Η συνεισφορά της Μαρίας Αλιπράντη, graphic designer που ασχολείται με την οπτική επικοινωνία μηνυμάτων που γεννιούνται μέσα-ή γύρω- από μία κουζίνα. 

Ένα γραφείο ( το ζήλεψα!) ηλιόλουστο και sleek είχε μεταμορφωθεί σε μία οικιακή κουζίνα με πάσο και στρογγυλο τραπέζι στρωμένο με μικρά flip books τα οποία έτσι καθώς τα ξεφύλλιζες γρήγορα, αναπαριστούσαν καρέ-καρέ μαγειρικές φάσεις. Στη φωτογραφία παρακάτω, βλέπουμε τα flip books έτσι καθώς ήταν τοποθετημένα, "στρωμένα" στο τραπέζι. Οι αριθμοί πάνω σε κάθε βιβλιαράκι δηλώνουν το πραγματικό χρόνο παρασκευής ενός πιάτου ο οποίος καταλύεται από τον συμβατικό(;) χρόνο φυλλομέτρησής του.  Έξυπνο concept για να διαπραγματευτείς κάτι φαινομενικά εύκολο αλλά στην ουσία του πολύ δύσκολο.

 

Στα τζάμια του γραφείου ήταν κολλημένες φράσεις που μπορείς να ακούσεις σε μια κουζίνα ή ένα τραπέζι, προφανώς για να μας βοηθήσουν να φανταστούμε τους θαμώνες ενός τραπεζιού αν κι αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα…

Φεύγοντας σκεφτόμουν το ντηζάϊν της μαγειρικής, αυτό που κάνει τους επαγγελματίες της εστίασης να χαμογελούν ελαφρώς ειρωνικά αλλά χωρίς το οποίο ίσως είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις την κουζίνα. Μα, χρειάζεται η επαγγελματική εστίαση,κάτι τόσο προφανές όσο το φαγητό, επικοινωνία; Κι όμως ναι και παραδόξως όταν το κάνεις και γνωρίζεις την κουζίνα από μέσα, αναζητάς μανιωδώς αυτό το "κάτι" που λείπει από το πιάτο για να το απογειώσει. Τί είναι αυτό που απογειώνει την αίσθηση που σου δίνει η ενασχόληση με την κουζίνα; Χρειάστηκε να γυρίσω στο σπίτι μου αργά το βράδυ της Κυριακής και να έρθω αντιμέτωπη με το θέαμα της δικής μου κουζίνας για να συνειδητοποιήσω το υλικό που έλειπε.

 

Μπάχαλο, ε; Μυρίζει αποφάγια στα σκουπίδια και στα πιάτα, ιδρώτα, οι τοίχοι αντηχούν τα μπινελίκια, το ΜακΜπουκ που παίζει μουσική από το διαδίκτυο, ο ήχος από το γαυγητό της Νταίζης (the dog), το γαυγητό που λέει :"θέλω να δοκιμάσω αυτό που φτιάχνεις,ΤΩΡΑ".

Νομίζω πως είναι τελικό και οριστικό και πως τώρα διατυπώνω ένα αξίωμα. Το ντηζάϊν είναι εξ ορισμού κορρέκτ και δεν μπορεί να αποδώσει την ουσία της μαγειρικής, αυτά που συμβαίνουν στο "μαγειρικό υπογάστριο".

Όσα συμβαίνουν εκεί, στο παρασκήνιο της κουζίνας, αυτά που θέλουμε να κρύψουμε όταν έχουμε καλεσμένους και κλείνουμε στα γρήγορα την πόρτα της κουζίνας μας  πίσω μας ( όσοι προνοήσαμε να έχουμε μια τέτοια, Νάσιά μου), αυτά που συμβαίνουν στις "κουίντες" των εστιατορίων, πριν ο σεφ να σκουπίσει τα χέρια του με την ποδιά για να βγει να χαιρετίσει τον Υπουργό θαμώνα του, είναι το bonus, το δωράκι για όλους εμάς που σηκώνουμε τα μανίκια και βουτάμε στο θαυμαστό κόσμο που για να τον απολαύσεις, πρέπει να ιδρώσεις και να λερωθείς και που λειτουργεί μαγικά αποκλειστικά για σένα που αποφασίζεις να τσαλακωθείς, να λερωθείς και κανένα ντηζάϊν δεν μπορεί να αποτυπώσει. Ακριβώς όπως γίνεται όταν κάνεις αυτό που όλοι σκεφτηκατε με το βρώμικό σας μυαλό…

Έτσι είναι. Kαι λέω αλήθεια!

 

Θερμότατες ευχαριστίες στο Mums Design και την κυρία Μαρία Αλιπράντη που έσπευσαν να μου στείλουν φωτογραφίες, χωρίς να ρωτήσουν τί τις ήθελα! 

 

 

This entry was posted on Monday, February 4th, 2008 at 10:29 pm and is filed under Βορβορυγμοί. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.