A tale of two shoes
“You never truly know someone until you've walked a mile in his shoes.”
Πριν από αρκετά χρόνια, μόλις είχε εκδοθεί το πρώτο περιοδικό εκλαϊκευμένης επιστήμης και φυσιογνωσίας, γνώρισα τυχαία τον άνθρωπο που είχε ψήσει τον εκδότη για ένα εγχείρημα που αρχικά φαινόταν αυτοκτονία αλλά αποδείχθηκε τεράστια εκδοτική επιτυχία. Συστηνόταν ως "πανγνώστης". Προσοχή, όχι ως "παντογνώστης" αλλά ως "πανγνώστης", δλδ ως κάποιος που είχε βιβλιογραφική εποπτεία πολλών γνωστικών αντικειμένων και μπορούσε να βρει, σχετικά εύκολα, πληροφορίες για ένα ευρύ πεδίο θεμάτων, από μαθηματικά και αστρονομία μέχρι αρχαιολογία, ιστορία, γεωγραφία, ιστορία γαστρονομίας, κλπ. Στην Αμερική και στη Μεγ. Βρετανία (interestingly, όχι αλλού), οι πανγνώστες είναι επάγγελμα.
Εντυπωσιάστηκα αν και εκείνη την εποχή, ήταν εξαιρετικά εύκολο για κάποιον ψηλό, εύσωμο μεσήλικα με ωραίο βλέμμα και θεατρικές κινήσεις να με εντυπωσιάσει όμως όχι, βασικώς εντυπωσιάστηκα από το concept που ήταν όμως και κάπως οικείο γιατί είναι οικογενειακή μας παράδοση που πάει πολύ-πολύ πίσω, άτομα που είχαν μεγάλες βιβλιοθήκες από ετερόκλητα βιβλία, διάβαζαν συστηματικά ξένο Τύπο και ήταν πολύ faux pas στις κοινωνικές τους συναναστροφές με την έννοια ότι επιδίωκαν την παρέα των πολύ διαβασμένων και των sui generis και όχι των πλουσίων.
Στην πορεία διαπίστωσα ότι υπάρχει και μια άλλη κατηγορία, ένα βήμα πιο εξελιγμένο από τους "πανγνώστες", δεν έχω βρει ακόμη τίτλο να συμπληρώσω στο σχετικό ταμπελάκι αλλά αν τους έλεγα "μετά-πανγνώστες" νομίζω πως θα ήμουν μέσα. Πρόκειται για άτομα που εκτός από γνώσεις έχουν εξαιρετικά αναπτυγμένο empathy και μια ασύλληπτη δυνατότητα να κάνουν σύνθετες σκέψεις. Υποθέτω ( δεν γνωρίζω) ότι οι "μετά-πανγνώστες" κινούνται ( με την έννοια του they are motivated) από μια επιθυμία να κάνουν σκέψεις με καθολική εφαρμογή, δλδ γιαυτούς, η καθολικότητα είναι το ζητούμενο, δεν ξέρω, υποθέτω. Έχω την τύχη να γνωρίζω αρκετούς ( αναλογικά) "μετά-πανγνώστες" που με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ στη δουλειά μου, χωρίς ίσως να το γνωρίζουν: ο Άλμπεριχ, ο Θεόφιλος, ο Πετεφρής, ο φίλος μου ο "Αναρχικός Τραπεζίτης" ( καλά , δεν αναλαμβάνω πλέον καμια δουλειά χωρίς να το συζητήσω πρώτα μαζί του), ένας δημοσιογράφος και μπλόγκερ, ονόματα να μη λέμε γιατί λίγο πολύ φαίνεται που αφιερώνει κανείς αρκετές ώρες συζητώντας.
Σ'ενα κόσμο ντεμεκ εξειδίκευσης, ο τομέας της επικοινωνίας και της διαφήμισης, θα έπρεπε να πληρώνει εκατομμύρια σε "μετα-πανγνώστες" μόνο και μόνο για να πηγαίνουν στους "πρωϊνούς καφέδες" και να τους λένε ό,τι γουστάρουν εκείνοι ή απλά τη γνώμη τους για ένα πρότζεκτ πάνω στο οποίο μια ομάδα δουλεύει. Δεν έχει τόση σημασία αν συμφωνείς με τις ιδέες των "μετα-πανγνωστών", με όλους τους προαναφερθέντες διαφωνώ στα περισσότερα, σημασία έχει να δεις πώς σκέφτονται και ποια φαινομενικά ασύνδετα και άσχετα μεταξύ τους πράγματα συνδέουν. Βέβαια, συχνά είναι και μπελάδες. Μιλάς με τον Θεόφιλο ή με τον φίλο δημοσιογράφο ένα τέταρτο και φεύγεις συντετριμμένος για τα 10 ακόμη βιβλία που όχι μόνο δεν έχεις διαβάσει αλλά δεν έχεις καν ακούσει και ψάχνεις ζαλισμένος το δρόμο για το πιο κοντινό βιβλιοπωλείο. Εννοείται πως πρέπει να μην παίρνεις και όλα όσα σου λένε τοις μετρητοίς γιατί συχνά αρέσκονται να σε δουλεύουν αναπτύσσοντάς σου ανύπαρκτες θεωρίες και κάνοντας quote ανύπαρκτους συγγραφείς και ανύπαρκτες βιβλιογραφίες αλλά κι αυτό όμως, έχει το γούστο του, κατι μαθαίνεις ψάχνοντας τον ανύπαρκτο συγγραφέα…
Το πρωί λοιπόν, έστειλα ένα ε-μέηλ στον "μετα-πανγνώστη" Πετεφρή, κάνοντας ένα σχόλιο για το facebook γιατί γράφω μία πρόταση επικοινωνίας για μια εκδήλωση. Τη μία μέρα που ασχολούμαι με αυτή τη σαχλαμάρα, επιβεβαίωσα ένα σχόλιο της helion για το ότι οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα στα μπλογκ, τα βγάζουν όλα φόρα-παρτίδα στο facebook. Και μου απάντησε ο Πετεφρής, προφανώς είχε γράψει το ωραίο του, οργιαστικό ποστ το πρωί και ήταν ικανοποιημένος από τον εαυτό του και σκέφτηκε να δουλέψει λίγο τον Αθήναιο. Μου έγραψε κάτι εξαιρετικό:
Καλέ τι γυρεύγετε στα facebooks, συγγράφισσα και τελεογράφος; αμάν, να τελειώνει αυτήνη η ιστορία, να καβατζάρετε τα 40 ευτυχής ,να σταματήσει αυτό το θεσμικό ξεσάλωμα που πιάνει όλες τις ενδιαφέρουσες θηλυκές φατσάρες μεταξύ 30 και 40. Καλυτερα παιχνίδια της φθοράς, παρά των σπαταλημένων ελπίδων. Αλλά λησμόνησα ότι ξαναγράφετε μιά ερμηνεία του Μπετόβεν-οι καλύτερες σκέψεις που διάβασα γιά το ζήτημα αυτό στην τρέχουσα χρονιά,εννοώ το 1848, επειδή δεν νομίζω ότι ζήσατε ακόμη τα Κριμαϊκά…. ( το bold είναι δικό μου, βέβαια).
Το δεύτερο σχόλιο για την ερμηνεία του Μπετόβεν ας το αφήσουμε, το πόσταρα ως κέρασμα στο φιλοθέαμον κοινό γιατί είναι κρίμα, τέτοιες δεικτικές και σαρκαστικές εξυπνάδες να μην τις διαβάζουν οι πολλοί· φιλελεύθεροι ατομικιστές είμαστε, όχι μοναχοφάηδες, θέλω όμως να σχολιάσω το πρώτο:
Καλύτερα παιχνίδια της φθοράς, παρά των σπαταλημένων ελπίδων…
Μάλιστα. Πολύ εύστοχο και θα εξηγήσω αμέσως τί εννοεί ο Πετεφρής με τη φωτογραφία ανωτέρω. Βλέπουμε στ'αριστερά ένα παπούτσι από ένα ζευγάρι που αγόρασα στις αρχές του καλοκαιριού. Προσοχή στο ύψος του τακουνιού καταρχάς, στο χρώμα του στη συνέχεια και στα μπιχλιμπιδάκια που κουδουνίζουν όταν λικνίζεσαι πάνω σε αυτά τα παπούτσια. Η επιτομή του γαμάτου, απ'όλες τις απόψεις! Μπιενάλε, σκέφτηκα. Χλιδή, πάρτυ φανταιζί κλπ. Μάλιστα επί μέρες τα είχα στη βιβλιοθήκη του γραφείου μου και όποιος έμπαινε μέσα και με ρωτούσε τί ήταν αυτά του έλεγα ότι είχα αποφασίσει να φέρω λίγη αληθινή τέχνη στο γραφείο. Ένα βράδυ, ήμουν καλεσμένη κάπου και μετά το γραφείο, τα καβαλίκεψα και κατέβηκα στη Βάθης να πάρω ταξί. Άντεξα πάνω στις τακούνες κανα μισάωρο, μετά τα ξε-καβαλίκεψα με όση χάρη μου είχε απομείνει και τα κρατούσα στο χέρι. Δεν τα ξαναφόρεσα όλο το καλοκαίρι, εξάλλου μετριώνται στο ένα χέρι οι φορές που βγήκα για βόλτα. Τα όνειρα δεν έχουν καμία χλιδή, βάσανα είναι περισσότερο.
Χθες, έπεσα πάνω στα παπούτσια που δείγμα τους απεικονίζεται στη φωτογραφία, δεξιά και ήταν love at first sight. Προσοχή στο ύψος του και στο χρώμα του. Στο χρώμα παραμένουμε σταθεροί: χρυσό· στο ύψος όμως σε πρώτη ανάγνωση θα έλεγε κάποιος πως… προσγειώθηκα. Καμία σχέση.
Στην ηλικία μου, η ελπίδα, πεθαίνει τελευταία, ω Πετάφαρ, η δε διάθεση για παιχνίδια της φθοράς, δεν έχει όριο!
Πατάω το κουμπί publish φορώ τα χρυσά μου αθλητικά παπουτσάκια και κατεβαίνω στο Γκάζι. Σήμερα κλείνει η έκθεση "Destroy Athens" και συμβολικά λήγει κι ένα απίστευτα δύσκολο αλλά κι απίστευτα συναρπαστικό καλοκαίρι. Έμαθα πολλά πράγματα αλλά θα ξεχωρίσω ένα. Τα τρελά όνειρα –και η Μπιενάλε ήταν ένα τρελό όνειρο μιας καλοκαιρινής βραδιάς μετά από πολύ ποτό–τα υλοποιείς είτε μόνος σου, είτε με την παρέα σου, ναι με την "παρεούλα" που λένε κάποιοι ειρωνικά. Στις παρέες πάντα υπάρχει κάποιος που είναι πιο δικτυωμένος, πιο μέσα στα πράγματα, πιο διαπλεκόμενος, αν θέλετε ο οποίος όμως αντλεί ενέργεια και από τους υπόλοιπους. Δέκα πικραμένοι που μαζεύονται και τραγουδούν κλαψιάρικα "μου σπάσανε τον μπαγλαμά" ( ανάφερομαι στις ανώνυμες και χαζο-ψευδώνυμες κριτικές όχι στις επώνυμες και σ'αυτούς που μας τα έλεγαν κατάμουτρα) και καθυβρίζουν αυτούς που εκτίθενται κάνοντας πράξη τα όνειρα και τις άγριες φιλοδοξίες τους, δεν είναι παρέες, γερασμένα παιδάκια είναι κι αν είχα χρόνο θα τους λυπόμουν αλλά είμαι απορροφημένη από τις φιλοδοξίες μου και από τις ελπίδες και τα όνειρα που έχω για το μέλλον.
Με την έννοια αυτή λοιπόν, στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στην παρέα της Μυκόνου που χωρίς να περιμένει κανέναν, βρήκε τρόπο να κάνει μια φαινομενικά τρελή ιδέα, πράξη.
"Η τύχη χαμογελάει στους τολμηρούς", λέει ο Κικέρων(νομίζω). Και στις παρέες, λέω εγώ.
Θεοφιλάκο μου, Νικούλα μου, Αυγουστίνε μου, ευχαριστώ πολύ-πολύ. Φώτη μου σ'ευχαριστώ και σένα που με άντεξες!
-"κ.Πετεφρή, υποθέτω πως μου επιτρέπετε να χρησιμοποιήσω ένα κομμάτι από το ε-μέηλ σας σε ποστ μου".
-"Εάν εννοείτε την τελευταία, συλλεκτική παράγραφο,ασφαλώς και μπορείτε…"
UPDATE:Αντί σχολίου, ο Πετεφρής απάντησε με μία επιστολή.
Και στην δική μου ηλικία η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ω Αθηναιε παρ’ ότι καβατζάρησα επιτυχώς τα σαράντα. Μια μικρή αμφιβολία αχνοχαράζει πότε πότε στην φαρμακερή γλωσσίτσα του εφήβου (-μαμά τα σπυράκια είναι απ’ την περίοδο ή μήπως να σου φέρω clerasil; * ), αλλά το προσπερνώ.
Τους αγωνιστικούς σας χαιρετισμούς τους παίρνω και τους τρώγω μονομπούκι, εκ μέρους όλης της παρέας.
*η ατάκα δώρο, γιατί έχω μυριστεί την συμπάθειά σας στις εξυπνάδες του νεαρού:-)
λ.κ December 2, 2007 @ 1:57 pm
θα μου επιτρέψετε λοιπόν , δανειζόμενος μια παραδοσιακή μυκονιάτικη έκφραση, να φανώ κατώτερος των περιστάσεων και των πανγνωστών και post-πανγνωστών και των εκατό βιβλίων που αγνοώ και θα συνεχίσω να αγνοώ γιατί έτσι θα γίνεται πάντα και να αναφωνήσω :
θα τους γαμήσωμεν ! *
* ήδη είμαστε δύο εδώ πάνω , διόλου πικραμένοι , δεν μπορούμε να γράψουμε ιστορία ; ( ή μήπως να περάσουμε κατευθείαν στη χημεία
Κ.Κ.Μ. December 2, 2007 @ 2:30 pm
Όχι μόνο χαμογελάει, αλλά τους βοηθάει κιόλας. Γι΄αυτό και μας καταπλήσσουν συνεχώς.
Ασμοδαίος December 2, 2007 @ 3:43 pm
Οταν ακούω “παννωστης” σκέφτομαι έναν άνθρωπο που δε βρίσκει ποτέ ησυχία και που δεν αντιλαμβάνεται τά όριά του.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Ισως λιγάκι ψυχοφθόρο.
passer by December 2, 2007 @ 11:43 pm
My dear chef, εννοείται πως μόλις μπήκα στο σπίτι άνοιξα τον υπολογιστή για να διαβάσω το ποστ σας. Δεν θα το σχολιάσω απόψε, επιφυλάσσομαι για μια στιγμή μεγαλύτερης διαύγειας… Χάσατε πάντως που μας εγκαταλείψατε νωρίς απόψε, ειπώθηκαν τέρατα στη συνέχεια της βραδιάς… Καλύτερα παιχνίδια της φθοράς παρά των σπαταλημένων ελπίδων, να μεταφέρετε στον Πετεφρή τα συγχαρητήριά μου για την πυκνότητα και την ευστοχία της διατύπωσης, αν και υποθέτω ότι ο καθένας μας αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο και τη φθορά και τις σπαταλημένες ελπίδες και τα παιχνίδια τους.
Rayuela December 3, 2007 @ 1:44 am
”Καλύτερα παιχνίδια της φθοράς, παρά των σπαταλημένων ελπίδων…”
άλλο Λωρήν Μπακώλ κι άλλο Παμέλα Άντερσον δηλαδή ε;
ilias December 3, 2007 @ 2:43 am
Είναι όμορφος ο ήλιος του Νοεμβρίου, ειδικά καθώς πέφτει στα μάτια μου την ώρα που χαζεύω αυτό το ποστ. Η ζεστασιά του περνάει μέσα από τα μάτια μου και ζεσταίνει το σώμα μου, όπως όταν περπατάω αυτές τις μέρες χωρίς να φοράω τα γυαλιά ηλίου.
Ένα όμορφο τέλος σε μια όμορφη και κουραστική εμπειρία, οπότε θα πω καλή ξεκούραση (γιατί ξέρω πόσο απαραίτητη είναι) και καλή συνέχεια (γιατί δεν σταματάμε ποτέ…) Συγχαρητήρια σ΄όλη την παρέα της Μπιενάλε και στα όνειρα των καλοκαιρινών βραδιών που πραγματοποιούνται, θα λεγα πως αξίζει να ονειρευόμαστε όλο το χρόνο.
Η φράση του κ. Πετεφρή με προβληματίζει για λίγο..
Δεν ξέρω αν είναι παιχνίδι σπατάλης ή παιχνίδι φθοράς, ενίοτε είναι και τα δυο, άλλες φορές είναι άδειασμα και άλλες φορές νομίζω μοίρασμα του εαυτού…
tifoeus December 3, 2007 @ 11:48 am
ps.
αν ο κος Πετεφρής ανασκοπεί το 1848, εγώ μπορώ να είμαι μόνο τρεις μέρες πίσω…
tifoeus December 3, 2007 @ 12:14 pm
Αθήναιε,
Οι ευχαριστίες θα έπρεπε να είναι δικές μου. Σας ευχαριστώ λοιπόν για τη δουλειά σας. Κυρίως όμως σας ευγνωμονώ για τις υπερβάσεις σας. Και πάνω από όλα είμαι ευτυχής που συνδέθηκα μαζί σας.
A la prochaine, ε;
z
z December 3, 2007 @ 4:06 pm
Από την πλατεία του Αγίου Παύλου αντί του Αγίου Πέτρου, χαίρομαι πολύ που όλη αυτή η ιστορία της Μπιενάλε μου χάρισε κάτι ουσιαστικότερο και από τις πνευματικές περιπέτειες: φίλους. Όσο για τα υπόλοιπα, ακκιζόμεθα, προσωπικώς, επαγγελματικώς, διαδικτυακώς.
Θεόφιλος December 3, 2007 @ 5:02 pm
βλέποντας το τακούνι και μόνο παθαίνει κανείς δισκοπάθεια, αλλά κατά τα άλλα είναι άψογο!
τώρα για τον κο Πετεφρή, τι να πω…. εξαιρετικός ποικιλοτρόπως!
alienlover December 3, 2007 @ 8:22 pm
Μόλις γνωριστήκαμε, είχα πει στη Μαριάννα και στον Ηλία πως γνώρισα ένα θηλυκό Γιώργη Τουφεξή, γιαυτόν πρέπει να μιλάς. Μου είπαν ότι λέω υπερβολές γιατί δεν υπάρχουν γυναίκες πανγνώστες αλλά τώρα η Μαριάννα λέει ότι ο Τουφεξής δεν φτάνει ούτε στο μικρό σου δακτυλάκι, το έχει γυρίσει και στην παραϊατρική και τις ψυχολογικές θεωρίες. Κάτι ακόμα. Οι ταλαντούχες γυναίκες δεν κατεβαίνουν στον εργασιακό στίβο με τα ψηλοτάκουνα τσοκαράκια αλλά με τα αθλητικά τους παπουτσάκια. Τα ψηλοτάκουνα τα φοράνε όταν μαγειρεύουν στο σπίτι, όπως κάνει και η αγαπημένη μου μαγείρισσα.
Ένας Ακοινώνητος Σοσιαλιστής December 3, 2007 @ 10:16 pm
Σοσιαλιστά, αν ήθελα να πω το όνομα το έλεγα και μόνη δεν χρειαζόμουν υποβολέα. Πράγματι ο Τουφεξής δεν φτάνει ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι ειδικά όταν φοράω τα αγαπημενα μου mules. Άνθρωπος που πιστεύει στις ψευδο-επιστήμες έχει διαγραφεί άπαξ και διαπαντός από τα τεφτέρια μου και ομιλώ για τέτοιες περιπτώσεις, όχι για όλο τον κόσμο. Τώρα για το αν εγώ είμαι πανγνώστης, νομίζω ότι την ξεφτιλίζουμε τη συζήτηση απλά, σε σας τους δημοσιογράφους όσοι έχουν τελειώσει με άριστα το λύκειο φαντάζουν πανγνώστες.
Όσο για την τελευταία παρατήρηση, φρονώ πως έχει κάποια βάση. Όταν πηγαίνω σε μία συνάντηση και ξέρω τί θα πω, σπανίως φοράω φανταιζί παπούτσια.
Alienlover, δισκοπάθεια με πιάνει αν φοράω συνεχώς φλατ. Τον κ.Πετεφρή τον διαβάζουμε, ειδικώς εσείς που είστε άλλης γενιάς επωφεληθείτε.
Ακκιζόμαστε γιατί φοβόμαστε, Θεόφιλε και ο πληθυντικός είναι της μεγαλοπρεπείας βέβαια από την άλλη ενώ σε βρίσκω εξοργιστικό τύπο δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως ακόμη κι οι καυγάδες μαζί σου έχουν ενδιαφέρον. Ακόμη καιτα ΚΑΙ που λες — όπως ελεγε κάποιο άτομο– έχουν ενδιαφέρον για μένα.
Αγαπητέ z. Μέχρι την επόμενη που θα είναι ακόμη πιο δύσκολη. Κατά τη συνεργασία μας, πήρα πολλές χαρές ως επαγγελματίας αλλά σας παρακαλώ να με πιστέψετε, τη μεγαλύτερη χαρά την πήρα όταν κατάφερα να γίνω σύμβουλος επικοινωνίας του εαυτού μου, εκείνο το μεσημέρι, μετά από εκείνο το τηλεφώνημα. Εκείνο το απόγευμα δεν μπορούσα να σας το πω αλλά κι εγώ χάρηκα που επέστρεψα την ίδια στιγμή κι όχι μετά από μερικές μέρες που είχα πει. Έρρωσθε.
Τιφοεύ, στην τελική, ήταν καλά.
Ηλία και μένα μου αρέσει πολύ η Λωρήν κι ας ήταν αθεράπευτα ερωτευμένη με τον κοντό τον Μπόγκαρντ. Την καταλαβαίνω, τί κι αν ψοφάω για τους ψηλούς; Τις μεγαλύτερες ζημιές από τους κοντούς με το ύφος Μπόγκαρντ τις έχω πάθει αλλά για την Πάμελα, σας παρακαλώ, λίγα τα λόγια σας.
Αγαπητή, έφυγα γιατί θα ήμασταν ακόμη εκεί και θα πίναμε. Ήταν πολύ ωραία χθες, ευχαριστώ για την πρόσκληση. Σκεφτόμουν στο ταξί κατά την επιστροφή ότι για την Μπιενάλε πρωτοάκουσα από εσάς ενώ βρισκόσασταν ακόμη στην Αργεντινή! Πού να το φανταζόμασταν τότε…
Αγαπητή passer-by ( πρέπε να μάθω να το γράφω στα γερμανικά αυτό…) Νομίζω πως ο εαυτός μας καταλήγει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο να είναι κουραστικός. Εμένα με κουράζω αφόρητα.
ΚΚΜ: Τα όνειρα που τα ζεις στον ξύπνιο είναι κάπως επώδυνα. Σαν την ουρά της γοργόνας του Άντερσεν που αντικαταστάθηκε από ένα ζευγάρι πόδια, ένα πράγμα. Αλλά είναι ωραία.
Πράγματι έχω αδυναμία στις ατάκες του υιού, αγαπητή Λουίζα. Είναι ένα raison d’etre και αυτό πιστέψτε με ότι δεν το λέω ως φιλοφρόνηση αφού μου τη δίνουν όσοι αυτοπροσδιορίζονται με τη γονεϊκή τους ιδιότητα. Καλή συνέχεια στην υλοποίηση των ιδεών σας. Βέβαια, όταν σκέφτεται κανείς την τρελα της “Μυκονιάτικης” συνειδητοποιεί πως τίποτα δεν είναι τυχαίο…
Αθήναιος December 3, 2007 @ 10:58 pm
Δεν είναι της μεγαλοπρέπειας, αγαπημένη μου. Είναι της παρέας, της συντροφιάς, της ομάδας
Θεόφιλος December 4, 2007 @ 2:36 am
Ωραία τα “ποπά” σας.
Και ωραία η …γυριστή που κάματε στο θέμα σας,
Να προσθέσω στα του εφήβου (μου επιτρέπεται) πως η τελευταία βδομάδα, για λόγους βαρύνοντες, αποτελεί συμπύκνωμα αυτογνωσίας που ξεπερνά κατά πολύ ένα raison d’ etre.
Πιστέψτε με! Κυρίως όταν σου αποκαλύπτεται η πιθανότητα να μην προκάμεις ούτε “παιχνίδια της φθοράς, ούτε των σπαταλημένων ελπίδων”, ξοδεύοντας το αγουρόλαδό σου σε στοίχημα αθανασίας.
Στα εγχειρήματα και στις τρέλες που συμμετέχετε να μη λείψει ποτέ η ζάλη που νικάει την αμφιβολία και φέρνει τα πράγματα σ’ ένα τέλος. Δοξαστικό ή όχι μέλλει να αποδειχθεί πολύ αργότερα αφού καλά το κατάλαβα στράτα στρατούλα βάδισε η διοργάνωση με τα λάθη της ίσως αλλά με τη χαρά να μπορείς να πεις σήμερα: Τέλος καλό όλα καλά… πάμε γι άλλα.
Σας είπα προσωπικά πως δεν με χόρτασε η Destroy Athens.
Και το να μη χορταίνεις σ’ ένα event (που εμπλέκονται δυο τουλάχιστον εξέχοντες άνθρωποι της γαστρονομίας), πώς να το πω; το πήρα τοις μετρητοίς και από πόνου. Ναι!
Τόσο που από τον καϋμό μου πήγα απέναντι που μύρισαν σαρδέλες και κόρεσα την πείνα μου (ξεγελώντας την μάλλον) με μια σούπα και δυο μπουκιές μοσχιό.
dimitris-r December 4, 2007 @ 9:32 am
Αγαπητέ Δημήτρη, ελπίζω όλα να είναι καλά.
Για τη Μπιενάλε υπάρχουν δύο διαφορετικά ζητήματα:
1. Ο νεόκοπος θεσμός της Μπιενάλε
2. Η έκθεση “Destroy Athens”
Ήταν μεν έτοιμα τα πράγματα για μία Μπιενάλε αλλά επικοινωνιακά τουλάχιστον κληρονόμησε από το Outlook μια εξαιρετικά άσχημη εικόνα στο ευρύ κοινό για το πόσο σοβαρά πρέπει να παίρνει τη σύγχρονη τέχνη. Πιστεύω πως αυτό το ανατρέψαμε και καταφέραμε να υποψιάσουμε ανθρώπους που ποτέ τους δεν είχαν δει μια εικαστική έκθεση ότι “αυτό” είναι κάτι που αξίζει της προσοχής σου. Έπειτα, με αφορμή τη Μπιενάλε, κινητοποιήθηκε ένας ολόκληρος κόσμος, είτε παίρνοντας θετική θέση είτε στεκόμενος επικριτικά απέναντί της. Από όλο αυτό θα βγει κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ένα είναι το σίγουρο: ότι πλέον στην Ελλάδα όταν μιλούμε για μεγάλες εκθέσεις θα πρέπει να εννοούμε από Destroy Athens και πάνω όσον αφορά στον επαγγελματισμό και τη σοβαρότητα με την οποία διοργανώθηκε η έκθεση.
2. Δεν είμαι κριτικός για να αποτιμήσω την έκθεση Destroy Athens και η προσωπική μου εμπλοκή δεν με κάνει και τον πιο αντικειμενικό κριτή όμως όταν σκέφτομαι πόσοι δεν ήταν αντικειμενικοί ενώ δεν είχαν κανένα λόγο, παίρνω θάρρος. Σε μένα η έκθεση άρεσε πάρα πολύ γιατί τη θεώρησα μια έκφραση της γενιάς μου. Αισθάνθηκα ότι κάποιος αφηγήθηκε την αγωνία που μου προκαλούν τα υπαρξιακά μου αδιέξοδα, το λαβύρινθο της κατάθλιψης από τον οποίο παλεύω να βγω και τον πόνο που μου προκαλεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει τίποτα γύρω μου που να μου δημιουργεί μια αίσθηση αισιοδοξίας. Σίγουρα υπάρχουν έργα που αναρρωτήθηκα γιατί επελέγησαν αλλά υπάρχουν κι άλλα που η επιλογή τους ανέβασαν στην εκτίμησή μου τους επιμελητές.
Ελπίζουμε να σου αρέσει περισσότερο η επόμενη!
Αθήναιος December 4, 2007 @ 1:21 pm
Να σου θυμίσω οτι όλες οι ανακαλύψεις στηνιατρικη και σε άλλους τομείς έγιναν απο ανθρώπους σαν τον Γιώργη τον Τουφεξή που ειχαν μια ‘τρελα’ και μία ευφυία, μια φαντασία και μία επιμονή. Πώς διαγράφεις έτσι τον Τουφεξή? Παραιατρική η ευγονία?? Αφού ξερεις καλά ότι και οι συνταγές μαγειρικης τυχαια και κάπως έτσι ‘ανακαλυφθησαν’. Γιατί το μένος πρός τον Γιώργη? Είναι και ψηλός…
passing bee December 8, 2007 @ 9:06 pm
life ins rating…
zoological sash dry exasperating lie,…
Trackback life ins rating December 12, 2007 @ 10:53 am
principal life insurance…
knifed digesting eccentricity lopsided …
Trackback principal life insurance February 17, 2008 @ 2:01 am
black jeck secrets and tips…
notches Winograd bloodhounds creatively …
Trackback black jeck secrets and tips November 10, 2008 @ 3:03 am