Οι Τρύπες
"Ό,τι είναι να καεί, είναι σαν να έχει ήδη καεί".
ΤΑΛΜΟΥΔ
Κανονικά, θα έπρεπε να κάθομαι να γράφω κάτι από αυτά που πληρώνουν κανα λογαριασμό εδώ μέσα αλλά βαριέμαι ή έστω κάτι από τ'άλλα που θα με φέρουν κοντύτερα στη λογοτεχνική δόξα, όχι τίποτ'άλλο αλλά για να κάνω και το χατήρι του Πετεφρή που όλο γράφει για το δήθεν ταλέντο που κρύβεται μέσα στις συνταγές. Καθίκι ο Πετεφρής, απαπα. Δεν τα γράφει αυτά για να παινέψει εμένα αλλά για να πικάρει όσους περιμένουν με τη γλώσσα έξω ένα τέτοιο κοπλιμέντο κι εκείνος δεν τους το δίνει. Εκείνος έχει καταλάβει ότι τη λογοτεχνική δόξα την έχω γραμμένη μαζί με τον έπαινο του δήμου και των συναδέλφων μου σοφιστών, γιαυτό και μου τον παρέχει αφειδώς: επειδή τον έχω γραμμένο. Άλλα ψάχνω εγώ. Εγώ είμαι κάποια που ψάχνει την ευτυχία. Είμαι κάποια που ψάχνει αγωνιωδώς ένα Μεφιστοφελή για να του γράφει επικά κείμενα που θα του αποφέρουν δόξα αρκεί εκείνος να μου εξασφαλίσει ως αντάλλαγμα μία πενταετία ανέμελου βίου.
Κάποτε ντρεπόμουν να παραδεχτώ ότι ψάχνω την ευτυχία, ίσως γιατί μέσα μου ήξερα ότι την ευτυχία την όριζα ως κάτι απόλυτα μικροαστικό: οικογένεια, διακοπές τον Αύγουστο, κυριακάτικο φαγητό στην κουζίνα με μένα στη μέση με μια ποδιά να μαγειρεύω, να μαγειρεύω, να μαγειρεύω… Ήταν η εποχή που ήξερα για τις τρύπες αλλά δεν είχα εμβαθύνει στα της διαχείρισής τους. Για τις τρύπες μου πρωτομίλησε ευπώλητος Ελλην θεολόγος στα δεκάξι μου όταν μου περιέγραφε ένα ταξίδι που είχε κάνει με τον Σαββόπουλο στην Κύπρο. Θυμάμαι τα λόγια του verbatim: "Ο Σαββόπουλος, τί να σου πω Βιβιαν, δεν μου ήταν συμπαθής αλλά εκεί που ημασταν στην Κύπρο και μία δημοσιογράφος τον ρώτησε γιατί του αρέσει τόσο πολύ ο καραγκιόζης εκείνος της απάντησε ότι του αρέσει επειδή είναι διάτρητος…" κι αφού μου τα ειπε αυτά μου ενεχείρισε τα "Ευρεθέντα Ασκητικά" του Άγιου Ισαάκ του Σύρου που έκανα τουλάχιστον δέκα χρόνια να τον ξεπεράσω αυτόν τον πούστη αλλά ακόμη περισσότερα χρόνια χρειάστηκα για να καταλάβω τη σημασία της λέξης "διάτρητος".
Διάτρητος. Δηλαδή, ο έχων τρύπες.
Λοιπόν, αυτές οι τρύπες ήταν το βασικό θέμα στις συζητήσεις μου αυτό το καλοκαίρι με τη Μάτζικα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Προσπάθησα να τις χωρέσω αυτές τις συζητήσεις στα διάφορα ποστ μου αλλά δεν το κατάφερα, το έκανε εκείνη σήμερα.
"Πολύ κόσμος αντιμετωπίζει τη δουλειά μου στους Δρόμους Ζωής με μια καχυποψία. Ψάχνει να βρει τι ελάττωμα έχει η ζωή μου κι έχω ανάγκη αυτήν την απασχόληση".
Στην αρχή πίστευα κι ορθώς βέβαια, γιατί τη δουλειά μας την ξέρουμε– ότι το πιο καλό επικοινωνιακό τρυκ για να αντιμετωπίσεις τις ορατές από όλους τρύπες, είναι να τις διαφημίζεις, να τις δείχνεις ως παράσημα. Αυτό λειτουργεί πολύ καλά με τους άλλους και κρατάει μακριά το μάτι το κακό αλλά και τους μικροτσούτσουνους ανώνυμους σχολιαστές από το μπλογκ σου. Φυσικά, τις τρύπες δεν τις δείχνεις ανοιχτά· τις υπονοείς μ'ενα δάκρυ κολλημένο στη γωνία του ματιου, από αυτά που δεν πρόκειται να κυλήσουν ποτέ, τις αφήνεις να υπερίπτατναι πάνω από φράσεις που τελειώνουν με αποσιωπητικά, τις αφήνεις ως επίγευση σε αφηγήσεις για "καιρούς παλιούς, με σοφές παραμάνες κι αντάρτες απόμαχους" που λέει νομπελίστας ποιητής, μελλοντικός μου συνάδελφος κι αυτός–κοινώς, ό,τι κάνω εγώ αυτή τη στιγμή αλλά λίγο πιο κομψά και πιο δουλεμένα, όμως, το μόνο που καταφέρνεις με αυτή την τεχνική είναι να ενδυθείς άλλη μία πανοπλία πάνω στην πανοπλία. Ε, και κάποια στιγμή λες : "άει σιχτίρ κι εσείς κι ο γρύλος μου!". Α ναι, σε αυτό συμφωνήσαμε με τη Μάτζικα το καλοκαίρι, για τον Ντώκινς γίναμε λίγο μπάχαλο αλλά δεν γαμιέται, δεν μπορούμε να συμφωνούμε σε όλα.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα με πονοκέφαλο, πήρα ένα ντεπόν και βγήκα από το σπίτι. Στο ταξί, άνοιξα το palmtop να δω τί δουλειές έχω να κάνω και να αρχίσω τα τηλέφωνα, να κερδίσω χρόνο με την κίνηση. Μετά από λίγο, ένιωσα μια απίστευτη δυσφορία και με έπιασε ταχυκαρδία. Ένιωσα τα χείλη μου να πρήζονται και τον οισοφάγο μου να κλείνει. Έχω ξαναπάθει αλλεργικό σοκ από παρακεταμόλη και θεώρησα ότι αυτό ήταν. Με αφήνει το ταξί έξω από τον Ερυθρό Σταυρό που είμασταν εκείνη τη στιγμή, στέλνω ένα sms στον καημένο τον Ακοινώνητο Σοσιαλιστή να έρθει να με μαζέψει και μπαίνω τρέχοντας στο νοσοκομείο που όμως δεν εφημέρευε. "Πηγαίνετε στους ΩΡΛ", μου λέει μια ευθυνόφοβη παθολόγος " αν και δεν εφημερεύουμε". Τρέχω στους ΩΡΛ, τους εξηγώ το πρόβλημα και μου λένε ότι δεν εφημερεύουν και τους πλακώνω στα δηκτικά σχόλια που σκοτώνουν ελέφαντα σε απόσταση χιλιομέτρων. Ο ένας, τεράστιος, 2μ και 200 κιλά, παίρνει ανάποδες και σηκώνεται από την καρέκλα, με αρπάζει από το χέρι και με καθίζει με το ζόρι στον καναπέ έξω από το ιατρείο :" Καθίστε εδώ και μην ακούσω κιχ μέχρι να σας φωνάξω!" Κάθομαι κάθιδρη ενώ από μέσα μου ρίχνω ΤΑ γαμοκάντηλα, παρατηρώ το χάλι γύρω μου και για να κατευνάσω το φόβο που νιώθω, πεθαίνω διάολε!, αρχίζω ένα φιλελεύθερο λογίδρυο στους άλλους τους καημένους που περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους:" Το μπουρδέλο το ΕΣΥ που το πληρώνουμε με τους φόρους μας για να πεθαίνουμε μέσα στα νοσοκομεία", περνάει και η ώρα με τη γκρίνια.
Σηκώνεται ο χοντρόψηλος και φωνάζει ειρωνικά: "Η κυρία που πεθαίνει, μπορεί να έρθει". " Άει σιχτίρ μαλάκα", σκέφτομαι εγώ αλλά στο μεταξύ με έχει ξαναρπάξει από το χέρι και με έχει καθίσει στην καρέκλα απολυμαίνει κάτι μικρά καθρεφτάκια και με κοιτάει στα μάτια ειρωνικά και με ρωτάει τί χάπι είχα πάρει κι αν έχω ιστορικό αλλεργίας. Με εξετάζει προσεκτικά. "Δεν έχετε τίποτα, τουλάχιστον δεν έχετε υποστεί αλλεργικό σοκ κι αυτή τη στιγμή δεν "κλείνει" το αναπνευστικό σας. Νομίζω πως σας έχει καταλάβει κρίση άγχους, θα περάσει αλλά αν σας πιάνουν κρίσεις άγχους Δευτεριάτικα μετά από Σαββατοκύριακο, κλάφτα, πρέπει να το προσέξετε". Μου έρχεται να βάλω τα κλάμματα, τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα και κάνω γριμάτσες για να μην κυλήσουν: "Ποιο Σαββατοκύριακο; Και τις δύο μέρες δούλευα". Με κοίταξε για ένα μόνο λεπτό, μου έπιασε και τα δύο χέρια και έσκυψε και μου είπε στ'αυτί: "Μην κλαις γιατί θα βάλω κι εγώ τα κλάμματα. Είμαι εδώ μέσα από την Παρασκευή το βράδυ". Κοιτάω το ταμπελάκι στο στήθος του, το όνομά του και από κάτω ο τίτλος: " ειδικευόμενος ΩΡΛ". Ευτυχώς που εκείνη τη στιγμή μπήκε μέσα ο Σοσιαλιστής,τον οποίο αναγνώρισαν και άρχισαν να μιλάνε για τις εκλογές του ΠΑΣΟΚ και γλυτώσαμε τα δράματα.
Κι έτσι, χάρις στο γιατρό, απόψε, δεν γράφω κάτι από αυτά που πληρώνουν κανα λογαριασμό εδώ μέσα ούτε γράφω κάτι από τ'αλλα που θα με φέρουν κοντύτερα στη λογοτεχνική δόξα, όχι τίποτ'άλλο αλλά για να κάνω και το χατήρι του Πετεφρή που όλο γράφει για το δήθεν ταλέντο που κρύβεται μέσα στις συνταγές. Απλά, έχω ζυμώσει μια δόση από τα γαμάτα κρουασάν που ξέρω να φτιάχνω. Περιμένω να φουσκώσουν για να τα βάλω στο ψυγείο κι αύριο πουρνό-πουρνό που θα ξυπνήσω, θα τα ψήσω και θα περάσω από τον Ερυθρό Σταυρό να τ'αφήσω στους ΩΡΛ.
Λέω να τ'αφήσω στη Γραμματεία να μην ζητήσω τους ίδιους και μετά να αρχισω άλλη μια μέρα ψάχνοντας αυτό που αναζητώ: την ευτυχία.
*Κρουασάν*
Δεν έχει συνταγή. Ίσως αύριο, που είναι και μια άλλη μέρα.
Την "προδόρπια" φράση τη δανείστηκα από το βιβλίο του Μισέλ Φάϊς "Aegypius Monachus". Ο Μισέλ Φάϊς με την ιδιότητα του φωτογράφου και ο ζωγράφος Τάσος Μαντζαβίνος, διασταυρώνουν τα βήματά τους για να ανιχνεύσουν τον βίο του αινιγματικού Ρωμανιώτη εκ Κερκύρας, Τζούλιο Καϊμη εκατόν δέκα χρόνια μετά τη γέννησή του. "Τζούλιο Καϊμη-Η Αυτοπροσωπογραφία ενός άλλου". Απόψε στις 8.00 στο Χώρο Τέχνης "24", Σπευσίππου 38. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου.
Υπαρχει το προσωπο κι η μασκα.Υπαρχει ο δουλος κι ο ελευθερος.Υπαρχουν ονειρα κι εφιαλτες. Υπαρχει ο χρονος της ζωης.Για το χαδι στα μαλλια.Για το κοιταγμα στα ματια.Για το φιλι. Στη καρδια.
greekGAYLOLITA November 13, 2007 @ 3:14 am
Για τον πονοκέφαλο, όπως εξήγησα σε κοινή μας φίλη όταν είχε τον δικό της, στείλε τον υπολογιστή σου στον ΩΡΛ.
Κυρίως φρόντισε τα Σαββατοκύριακά σου, τούτα τουλάχιστον, να ‘ναι δικά σου.
Τουρίστας στην Αθήνα το ΣΚ δεν άφησα νησί για νησί της. Τελευταίο λιμάνι, ίσως και το πιο σημαντικό νησί της πόλης, η έκθεση στο Βυζαντινό Μουσείο.
Ε, ήθελα να το πω και τό ‘πα.
Άσχετο; Ίσως.
Όμως η ευτυχία και οι τρύπες που χάσκουν “διαφημιζόμενες” όπως περιγράφεις, καμιά φορά θέλουν το τίποτα για να γεμίσουν. Το τίποτα που γίνεται τέχνη με φτηνά υλικά, πλην με μια τίμια σχέση με την ύλη, σαν όπως το ατίθασο χαρτί από καταστροφέα εγγράφων που δάμασε στα έργα του ο Μανώλης Ζαχαριουδάκης.
Δες το κι έτσι: ειδικευόμενοι είμαστε στη δουλειά, στις συναναστροφές και στην καθημερινότητά μας. Ειδικευόμενοι…
dimitris-r November 13, 2007 @ 3:22 am
Τα ‘χω περάσει πολλές φορές αυτά, με άλλα συμπτώματα, αλλά αυτό είναι δευτερεύον. Το πρωτεύον είναι το σώμα μας που μας προειδοποιεί, φωνάζει ότι χρειαζόμαστε χαλάρωση και ανάπαυση. Μην το αγνοήσεις, ρίξε τους ρυθμούς σου.
Καλημέρα!
Maria Iribarne November 13, 2007 @ 6:29 am
Θα ήθελα πραγματικά να σας δώσω μια βοήθεια , αυτή τη στιγμή δεν δύναμαι όμως ΄..
Το μόνο που έχω να σας πω, είναι να προσπαθήσετε να δώσετε χρόνο και χώρο στον εαυτό σας να εκφραστεί χωρίς να τον συμπιέζετε.. νομίζω ότι μπορείτε να το πετύχετε , όλοι μπορούν..
κάποια στιγμή - και θα σας τω πω ‘μαγειρικά’ αυτό - το καπάκι πετάγεται από τους συμπιεσμένους ατμούς.. λίγο πιο πριν απλά ‘χορεύει’ στο χείλος της κατσαρόλας.. και μας προειδοποιεί..
Καλή δύναμη.
Noname November 13, 2007 @ 8:16 am
Σιγά μη μνημόνευσα ταις συνταγαίς. Το ανάποδο: αυτές τις θεωρώ οφθαλαμαπάτη.Απόδειξη: στο ποστ που μόλις γράψατε, επειδή καλυφθήκατε συγγραφικώς με καλές βαριάντες, τα κρουασάν πήγαν περίπατο.Φοβάστε να γράψετε την καταληκτική πρόταση, αυτό είναι όλο.Ενα ρβ,μάλιστα, ρβ ,σας συνδέει με τους μάγειρες.βο”ρβ”ορυγμούς εσείς, olastaka”rv”ouna o μάγειρας…
petefris November 13, 2007 @ 9:23 am
Α τώρα βρήκαμε άλλο να λέμε, ε; “ρβ”. Θα καείτε στην Κόλαση, Πετεφρή, ο μόνος διάτρητος που θα καεί ποτέ του στην κόλαση θα είστε εσείς και η τιμωρία σας δεν θα είναι η Κόλαση βέβαια αλλά το να βλέπετε από το φράχτη που την χωρίζει από τον Παράδεισο τον κ.Γούφα, όπως τον περιγράφετε στις αφηγήσεις της νιότης σας: αεράτο, με λευκό κουστούμι, σαν τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννη, περιστοιχισμένο από “λευκές παιδίσκες”…
noname, μην σκιάζεστε όλα καλά. Το πρωί διάβαζα στο “Κ” για τους μαστιχοπαραγωγούς που έφυγαν λέει από την Αθήνα και πήγαν στη Χίο να καλλιεργούν μαστίχα. Ποτέ μου δεν πρόκειται να φύγω απο εδώ. Μου αρέσει η αδρεναλίνη της πόλης αν και το έχω παραξηλώσει, lately.
Συμφωνώ Μαρία το σώμα μας δεν πρέπει να το αγνοούμε…
Ωραίος Δημήτρη, αυτό το “ειδικευόμενοι είμαστε” το υιοθετώ πάραυτα. Δεν ήταν τόσο μα τόσο ωραία η έκθεση στο Βυζαντινό Μουσείο; Από τις πιο ωραίες εκθέσεις που έχω δει ποτέ μου.
Αχ βρε Πάνο, είσαι απίστευτος. Έχεις έναν τρόπο να διαπερνάς και τους τοίχους τους σοβαντισμένους με το πιο παχύ κονίαμα.
Ήμουν έτοιμη να γράψω τη συνταγή για τα κρουασάν αλλά είδατε τί έγινε…
Αθήναιος November 13, 2007 @ 10:28 am
Διάτρητοι είμαστε όλοι φιλενάδα. Απλώς μερικοί από μας δεν το ξέρουν. Αυτό που μας φέρνει κοντά είναι το πόσο αγαπάμε τις τρύπες μας και πόσο μοιάζουν.
Μερικές φορές, φυσάει ένας παγωμένος αέρας ανάμεσά τους. Τον νοιώθω να με διαπερνά και φοβάμαι. Μετά σηκώνω πάλι το κεφάλι και λέω, δεν θα του περάσει, θα γίνω ευτυχισμένη.
Σε φιλώ πολύ
Magica de Spell November 13, 2007 @ 10:32 am
[...] τώρα έπρεπε να είμαι «εκδρομή» με τα πιτσιρίκια, αλλά μόλις διάβασα κάτι για τρύπες και δεν πειράζει, θα πάω λίγο αργότερα. Λοιπόν Καλή μου [...]
Pingback ΚΛΕΡ ΝΤΙΝΙΕ - Τρύπες « Βιβλία και ξερό ψωμί November 13, 2007 @ 10:43 am
Αθήναιε,
προς Θεού.. να χαλαρώσετε είπαμε όχι να εξοριστείτε .. και το πιο ωραίο και δύσκολο - γι’ αυτό και ωραίο - είναι να χαλαρώσετε στην πόλη.. βέβαια.. !!
Noname November 13, 2007 @ 10:55 am
καλά σε είχα κόψει εγώ πως ήσουν ξαδέλφη του αγγελάκα …
πολυβιος November 13, 2007 @ 10:59 am
Πάλι, όμως, κρυφτήκατε στην τρύπα σας?
Flo November 13, 2007 @ 11:08 am
εγώ πάντως μπορώ να κοιτάξω μέσα απο τις τρύπες μου και μια χαρά βλέπω απέναντι , είναι -υποθέτω- θέμα practice
Κ.Κ.Μ. November 13, 2007 @ 12:14 pm
Όποιος ψάχνει, βρίσκει κορίτσι μου. Ωραίο αν και το ποστ της ημέρας το έγραψε ο Κ.Κ.Μοίρης…
Ένας Ακοινώνητος Σοσιαλιστής November 13, 2007 @ 12:18 pm
ΔΕΝ το έγραψε , απλά το ξεσκόνισε και το έβαλε στη θέση που του αξίζει
Κ.Κ.Μ. November 13, 2007 @ 1:00 pm
Καλέ τι διατρητοι? Εγώ προσωπικά είμαι κανονική γραβιέρα,και όχι φέτα, κεφάλι ολόκληρο… Και στο κάτω κάτω της γραφής, άμα το καλοσκεφτείτε, τι θα είμαστν χωρίς τις τύπες μας.. Βαρετό μπετόν αρμέ?Ενώ τώρα, είμαστε νόστιμα τυράκια και αεριζόμαστε κι όλας… Δηλαδή… Άψογα!!!!
fevis November 13, 2007 @ 2:06 pm
Αφού δημηγορούσες έξω από τα ιατρεία, μάλλον δεν ήσουν εντελώς ετοιμοθάνατη…
*
Φιλιά και ευχές: άλλο κακό να μη σε βρει!
Πάνος November 13, 2007 @ 2:32 pm
Tragiko to sxolio tou eideuomenou kai athlia i antimetwpisi pou eixes..de tha arxisw omws na lew tis ptaiei,euxomai na exw ti dynami na ta kanw ligo diaforetika,
kali anarrwsi,
filia
Gerasimos November 13, 2007 @ 2:47 pm
Ελπίζω μετά το ωραίο αυτό κείμενο, δια του λόγου του και δια του λόγου όλων ημών να νιώθετε καλύτερα. Έστω και με τρύπες (όπως όλοι…)
Flo November 13, 2007 @ 3:31 pm
Μια χαρά νιώθω Φλό μου και χθες το βράδυ που το έγραψα μια χαρά ένιωθα αν και ομολογώ ότι στ’αλήθεια πήγα να βάλω τα κλάμματα όταν συνειδητοποίησα ότι ήταν από το άγχος το όλο επεισόδιο.
Γεράσιμε, μην είσαι αυστηρός. Αν άκουγες τί τους είπα για να με εξετάσουν, στη θέση του εσύ μπορεί και να με χαστούκιζες, αν βρισκόμουν και 48 ώρες μέσα σ’αυτό το βρωμερό νοσοκομείο, το παράθυρο του οποίου έβλεπε σ’ενα βουλκανιζατέρ! Με συγκίνησε που μου έπιασε τα χέρια. Το κάνω κι εγώ συχνά αν κι εγώ το έμαθα πάνω στη δουλειά, από τον ίδιο τον Τζέϊμς Καρβάϊλ μάλιστα, εκείνος μου πρωτοεξήγησε τη σημασία της επαφής στην επικοινωνία. Το υιοθέτησα τελικώς και γιατί είναι λίγο τεατράλε.
Πάνο, σωστά, αυτό μου είπαν και οι γιατροί. Ευχαριστώ για τις ευχές.
fevis έτσι είναι συμφωνώ.Πώς θα είμασταν χωρίς τρύπες;
ΚΚΜ μου αφήστε τον Σοσιαλιστή, του αρέσει να παριστάνει το θύμα όπου τυχαίνει να διαβάζω κι εγώ, είναι αγοράκι να το ταϊζεις φασόλια από κονσέρβα, χωρίς το κρασί γιατί είναι ικανός να πάρει αέρα αν του σερβίρεις ένα ποτήρι.
Σοσιαλιστά μου, χρυσούλι μου εσύ!
Φλο, όλοι μας κρυβόμαστε πότε-πότε
Πολύβιε, κανόνισε να μην πάρεις τλφ. Ωραίο σάϊτ λίνκαρες!
Σκέφτομαι να την κάνω noname αλλά δεν θα πάω κάπου να στήνω επιχειρήσεις αγροτουρισμού να έχω μετά άγχος στην επαρχία για το αν θα πάρω επιδότηση!!! Θα κρυφτώ στα αρκαδικά βουνά, μόνον κάτι λίγοι φίλοι θα ξέρουν που βρίσκομαι, ο Άρτος κι άλλοι 2-3 και οι υπόλοιποι από το ε-μέηλ. Αλλά μου αρέσει να πιστεύω αυτό το παραμύθι.
Μάτζικά μου ναι. Θυμόμουν κυρίως εκείνο τον μαραθώνιο συζητήσεων στον Πόρο, εκείνο το βράδυ με τη ροζ σαμπάνια που λέγαμε γιαυτούς που μας κρίνουν από την όποια εικόνα μας.
Αθήναιος November 13, 2007 @ 3:44 pm
Έχε παντα μαζί σου αντιισταμινικά και….
ΧΑΛΑΡΩΣΕ!
An-Lu November 13, 2007 @ 3:55 pm
Δηλαδή τελικά τίποτα δεν πάει χαμένο. Μάλιστα, δύναμη εύχομαι.
akindynos November 13, 2007 @ 4:07 pm
λείπω τόσον καιρό που ούτε το μπλογκ σου δεν με αναγνωρίζει πια…
διάβασα τα κείμενα και των δυο σας και αγαλλίασα με το θάρρος να εκθέτετε τις τρύπες σας, κάνουμε το ίδιο κι εμείς διαβάζοντάς τα και έρχεται η παραμυθία και κάνει τα μαγικά της και αλαφραίνουμε 
σταυρούλα November 13, 2007 @ 6:14 pm
Η συνταγη εξαιρετικη, αααχαχαχα!
Ομως μην κανεις κανενα αστειο κι αφησεις τα κρουασαν στη Γραμματεια, ο γουτσου γιατρος δεν προκειται να τα δει ποτε. Κια θα’ταν κριμα, δεν θα’ταν;
Υ.Γ. ελα οκ, υπαρχουν μερες που στιβουμε τη πετρα και μερες που απλως δεν τα καταφερνουμε σε ολα, δε ειναι κακο.
Loucretia November 13, 2007 @ 7:04 pm
medic panic αυτή η Τρίτη και δεκατρείς…(κι εσείς ένα φουίτ σκέτο)
Κ.Κ.Μ. November 14, 2007 @ 12:14 am
Afosiwmenos sto kathikon tou kai ti diasfalisi twn idanikwn tou ews kai to teleutaio deuterolepto tis iparxis tou.
Anonymous November 14, 2007 @ 2:01 am
Επειδή κάνω συχνά τέτοιες αποδράσεις σας το συνιστώ.. μη σας πω ότι κάποιες φορές δε χρειάζεται να ξέρουν ούτε οι φίλοι μας που βρισκόμαστε.. Προσυπογράφω για τα Αρκαδικά βουνά..
Αυτό με τον αγροτουρισμό πάλι.. τί το θέλατε ! ‘Αποδράσεις’ οπουδήπτε με αντικείμενο τη δουλειά, δεν είναι αποδράσεις.. είναι μια από τα ίδια.. σκέτη παγίδα με άπειρη ψευδαίσθηση ..
Noname November 14, 2007 @ 5:59 am
αν είχατε αφήσει εκείνον τον ταξιτζή μάγειρα να σας πάρει μαζί του στη Χαλκίδα*, ίσως να μην χρειάζονταν ετούτος να σας ακουμπήσει στον Ερυθρό Σταυρό
Να προσέχετε.
* http://www.greekgastronomer.com/?p=620
λ.κ November 14, 2007 @ 6:18 am
Καλημέρα και περαστικά…
Οι τρύπες είναι οι καλύτερες λεωφόροι διαφυγής και αυτο θεραπείας, να το ξέρετε! εγώ το έχω κάνει σημαία.
επειδή μου κάνανε έξωση απο το blogger λόγω “απαράδεκτου περιεχομένου” το κατάστημα λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση :
http://diaforetiko.wordpress.com
ελπίζω να μη χαθούμε στο διαδίκτυο…
Manos November 14, 2007 @ 11:07 am
Καλή μου Βιβ, σας προσφωνώ κι εγώ με το όνομά σας, γιατί εσχάτως διάφοροι επιχειρούν δήθεν να με ενημερώσουν για την πραγματική σας ταυτότητα. Διάτρητοι είμαστε πράγματι, και οι τρύπες είναι οι καλύτεροι οδοί για να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον τελικά. Όσο για την αναζήτηση της ευτυχίας, φοβάμαι πως η εν λόγω κυρία κάνει πάντοτε πολύ σύντομες εμφανίσεις, ως γκεστ σταρ, στη ζωή μας. Κάπου διάβαζα πρόσφατα πως “ευτυχία είναι αυτό που συνειδητοποιείς ότι νιώθεις ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πριν να είναι πολύ αργά”. Το σκέφτομαι πολύ τις τελευταίες μέρες αυτό. Σας ασπάζομαι και ελπίζω να τα πούμε σύντομα εκτενέστερα.
Rayuela November 15, 2007 @ 12:12 pm
Οι Τρύπες…
…
Trackback buzz November 15, 2007 @ 3:21 pm
Statistikes deixvoyv oti oi perissoteroi apo osoys aytoktovoyv pndwvtas stoy Eirnvikoy ta galava (leme twra) vera apo tnv gefyra Golden Gate toy San Francisco syveidntopoioyv sto eva trito tns diadromns toys toy oyravioy to3oy tns barytntos oti ta problnmata kai oi dyskolies toys poy toys e3w8nsav dev eivai telika kai toso tragika ki adior8wta, ektos apo eva: oti briskovtai sto eva trito tns diadromns pros ta galava vera toy Eirnvikoy, dyo milia o3w apo to Chez Panisse.
O Albert Camus egrafe malakies.
Nasai kala, ta teleytaia dyo-tria soy keimeva m’eferav se alles epoxes, mia filn kapote me paparoyves.
ambrosiac November 17, 2007 @ 10:26 am