Οι καλοκαιρινές στάχτες στοιχειώνουν τις συζητήσεις μας γύρω από το τραπέζι, κάθονται ως ίζημα στα ποτήρια με το ακριβό κρασί, αφήνουν την τεφρή επίγευσή τους στα καλομαγειρεμένα πιάτα. Όσο κι αν προσπαθούμε να το ξορκίσουμε, το ερώτημα επανέρχεται με την ίδια ένταση κι ας έχουν περάσει τρεις μήνες από εκείνες τις ημέρες του τρόμου: τί πήγε λάθος; τί θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά; Οι λέξεις "αλληλεγγύη", "κοινοτισμός","εθελοντισμός",εκστομίζονται πολύ δειλά αλλά ο κυνικός της παρέας επιχειρεί να μας αποστομώσει:"Τί σχέση έχουν οι ευζωϊστές με όλα αυτά;".

Το ίδιο θα έλεγα κι εγώ μέχρι πριν από δύο χρόνια, όταν οι στράτες του διαδικτύου με οδήγησαν σ'ενα μαγειρικό μπλογκ το οποίο περιέγραφε ένα μπαζάαρ στο οποίο οι εθελοντές του, μεταξύ άλλων, μαγείρευαν και πουλούσαν προϊόντα τα οποία δεν μπορούσες να τα βρεις ούτε στα πιο εξειδικευμένα ντελικατέσεν. Ο βασικός λόγος που οι άνθρωποι αυτοί τράβηξαν την προσοχή μου, ήταν επειδή δραστηριοποιούνταν στο Γκαζοχώρι με τα τρέντυ εστιατόρια που ορθώνονται δίπλα στις εξαθλιωμένες παραγκες· στο Γκαζοχώρι που δεν φτάνουν 100Ε για να φας αλλά όπου ζουν πολυμελείς οικογένειες με μηνιαίο εισόδημα 50-60Ε. Θεωρώ ότι αυτές οι καταστάσεις πρέπει να προσβάλουν κάθε άνθρωπο που αγαπά την υψηλή γαστρονομία και ασχολείται συστηματικά με την οικιακή μαγειρική.

Το πώς σηκώθηκα από την καρέκλα του γραφείου μου για να βρεθώ στο κατώφλι της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης των "Δρόμων Ζωής" που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Γκαζιού στηρίζοντας τα παιδιά των κοινωνικά αποκλεισμένων οικογενειών, δεν έχει τόση σημασία, εξάλλου αυτό είναι κάτι που συνηθίζουμε να το αναπολούμε γελώντας με τη μπλόγκερ που με μύησε στον κόσμο της "ακτιβιστικής γαστρονομίας", τη Magica de Spell is cooking…

Αυτό που έχει σημασία και νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ, είναι όλη η γκάμα των αισθημάτων που ένιωσα τον ένα μήνα που είχα μεταμορφώσει την κουζίνα μου σ'ενα εργαστήριο παραγωγής οικιακών προϊόντων υψηλής γαστρονομίας για ένα διαφορετικό από τα συνηθισμένα σκοπό. Η διαδικασία του να δημιουργήσω δικές μου πρωτότυπες συνταγές αντάξιες της υπογραφής μου, η έννοια του να μην προσβάλλω κανένα με τη χρήση υπερβολικά ακριβών υλικών, η  επιθυμία μου να παρουσιάσω τα προϊόντα μου σε ωραίες συσκευασίες, μ'έκαναν ν'ανακαλύψω πτυχές της σχέσης μου με τη μαγειρική που αγνοούσα κι ας ασχολούμαι πολλά χρόνια με το αντικείμενο.

Βέβαια, υπήρξαν βράδια που γυρνούσα στο σπίτι κι όταν έβλεπα το χάλι της κουζίνας μου ήθελα να πετάξω τα πάντα από το παράθυρο και να δηλώσω αδυναμία "λόγω φόρτου εργασίας", όμως, η ατμόσφαιρα γιορτής και χαράς που έζησα τις δυο μέρες του μπαζάαρ στο Γκάζι με τους φίλους που ήρθαν να ψωνίσουν και με τους υπόλοιπους "ακτιβιστές μάγειρες", με αποζημίωσαν ανοίγοντας ένα νέο δρόμο στις μαγειρικές μου αναζητήσεις.

Φέτος, ξεκινώ το μαγείρεμα και περιμένω το Μπαζάρ με ανυπομονησία γιατί πως λένε και οι εθελοντές των "Δρόμων Ζωής": "Στο Γκάζι, κάτι αλλάζει". Και είναι αληθεια.

Όσοι ενδιαφέρονται να μαγειρέψουν εθελοντικά για το ντελικατέσεν του ετήσιου μπαζάαρ των "Δρόμων Ζωής" μπορούν αν επικοινωνήσουν με την κυρία Τίνα Σταύρου στους "Δρόμους Ζωής", Γαργηττίων 12 Γκάζι, τηλεφωνο: 210-3474218 ή να επισκεφτούν την ιστοσελίδα http://mdespell.googlepages.com/

ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 11.11.07

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΜΑΝΩΛΗΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ

Αυτό το κειμενάκι θέλω να το αφιερώσω σε τρεις μπλόγκερ: πρώτος, δεύτερος, τρίτος, οι οποίοι πήραν μόνο ένα λινκ και χωρίς ερωτήσεις, "σουπα-μούπες" και τα γνωστά που κάνουν οι περισσότεροι, απήντησαν με συγκεκριμένες πράξεις. Ευχαριστούμε πολύ.

Ξεκινώ κι εγώ τις εορταστικές μαγεριές για το Μπαζάαρ των "Δρόμων Ζωής" καλώντας όλους τους κυβερνομάγειρες και ειδικώς αυτούς που έχω στο blogroll μου, να συμμετάσχουν σε αυτή τη γιορτή. Φετος έχω αναλάβει το συντονισμό του ντελικατέσεν το οποίο σκεφτόμαστε να έχει και "γωνιά" με "τοπικά προϊόντα": σεφαραδίτικα,(οι Θεσσαλονικείς που διαβάζετε, ξεκινήστε το μαγείρεμα, σ'όσους λέω ότι φέτος θα μαγειρέψουμε σεφαραδίτικα με ρωτούν με λαχτάρα:"Θα φτιάξεις κι αυγά χαμινάδος;", λύσσα με τα χαμινάδος, θα τα φτιάξω, ΛΕΜΕ), μουσουλμανικά, τουρκικά, λιβανέζικα (κι αυτά θα τα μαγειρέψω γιατί τα μαγειρεύω πάρα πολύ καλά, όχι να το παινευτώ αλλά η λιβανέζικη είναι η αγαπημένη μου κουζίνα), πακιστανικά, αφρικανικά, αλβανικά κι όποια άλλη "μειονοτική γεύση" καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε.

This entry was posted on Sunday, November 11th, 2007 at 10:41 am and is filed under Γαστρομανία. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.