Της παρηγοριάς…
Νομίζω πως το να στήνω μενού, μου αρέσει όσο και το να μαγειρεύω γιατί κακά τα ψέμματα: απ'όλα πράγματα που έχω κάνει τα σχετικά με τη γαστρονομία, μόνο η μαγειρική με κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Όταν είμαι μέσα στην κουζίνα είμαι ένας άλλος άνθρωπος, η κούραση δεν με απασχολεί, ούτε τί θα γίνει στο τραπέζι μετά, το φαγητό έχει την απόλυτη προσοχή μου.
Το "πρόβλημα" βέβαια, είναι πάντα αυτοί για τους οποίους μαγειρεύω. Με τα χρόνια και μετά από πολλά πειράματα κατέληξα να χωρίσω τους προσκεκλημένους μου σε δύο βασικές κατηγορίες: στους μυημένους και πραγματικούς γνώστες της μαγειρικής και στους ανθρώπους που αγαπώ να έχω στο τραπέζι μου. Για τους πρώτους, τα δίνω όλα στην κουζίνα. Για τους δεύτερους καταβάλλω μικρότερη προσπάθεια στην παρασκευή των φαγητών αλλά νοιάζομαι για τα υπόλοιπα, τα μικρότερα: τί ειδικό αρέσει στον καθένα, σε τί ποτήρι αγαπάει να πίνει το κρασί του, τί γλυκό του αρέσει, τί καφέ θα πιεί μετά, σε ποια καρέκλα θα βάλω τον καθένα να καθίσει, πώς θα στρώσω το τραπέζι, τί ρούχα θα φορέσω! Έτσι την έλλειψη της ηδονής που προσφέρει η σοφιστικέ μαγειρική τεχνική, την εξισορροπεί η ζεστασιά που σε γεμίζει η φροντίδα των ανθρώπων που βάζεις στο σπίτι σου και το αίσθημα αυτό δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο. Είναι ωραίο να παραχαϊδεύεις και να κακομαθαίνεις αυτούς που αγαπάς.
Για το περίφημο στοίχημα των γαλλικών εκλογών δεν υπήρχε περίπτωση να φτιάξω όλα αυτά που ανέφερα σε προηγούμενο ποστ, εξάλλου η παρηγοριά είναι μία πράξη αγάπης που απαιτεί ψυχικά αποθέματα κι όχι μαγειρική τεχνική, οπότε, παϊδάκια θα φάνε όπως πέρσυ το καλοκαίρι, άντε να κάνω κανένα ψάρι σε κρούστα αλατιού για τους ψαροφάγους και κανένα "πειραγμένο" γλυκό. Υποσχέθηκα να δώσω μία από τις συνταγές και διάλεξα αυτή με το φουά-γκρα.
To φουα-γκρά είναι εξαιρετικά ακριβό υλικό για να παίζει κανείς μαζί του και πρέπει κανείς να είναι προσεκτικός με τις ημερομηνίες λήξης. Στην Ελλάδα, πωλείται συνήθως σε συσκευασία του ενός κιλού ( στην Αμερική πωλείται ακριβώς στο μισό) και ακόμη και στα πιο σοφιστικέ deli δεν έχω δει το διακριτικό της κατηγορίας του, αφήστε που στο πουλάνε θες δεν θες σε torchon ( κύλινδρο, τυλιγμένο με τουλπάνικαι ποσαρισμένο σε καυτό νερό για ελάχιστα δευτερόλεπτα). Το φουα-γκρα χωρίζεται σε κατηγορίες A, B, C, D, E, F. Όταν το ζητήσετε, έτσι για το καψώνι περισσότερο, κάντε μου το χατήρι να ρωτήσετε ποιας κατηγορίας είναι το προϊόν που αγοράζετε προς 200Ε το κιλό. Κανονικά, με αυτή την τιμή που το πωλούν εδώ, πρέπει να είναι κατηγορίας Α.
Πέρσυ που είχα πάει στην Κέρκυρα, είχα φάει στο "Etrusco" ένα καταπληκτικό φουα-γκρά σε κρούστα σοκολάτας το οποίο ο καλλιτέχνης Έκτορας Μποτρίνι, πριν το καλύψει με τη σοκολάτα το είχε περάσει ελαφριά μ'ενα γλάσσο πορτοκαλιού. Μιλάμε για πολλαπλούς γευστικούς οργασμούς. Είθισται το foie-gras να παίζει με γλυκά κρασιά ή ξηρά λικέρ. Αν όμως εμείς κάναμε αυτά που είθισται να κάνουμε… Δηλωμένος οπαδός των γήινων και αρκετά "αιμάτινων" γεύσεων ων, βρίσκω το φουα-γκρά, αρκετά "δυνατό" να παίξει χωρίς γλυκειά υποστήριξη. Άλλως τε, πρόκειται περί αναμενόμενης γεύσης και μένα οι αναμενόμενες γεύσεις μου τη δίνουν.
Το μαγειρικό μου στυλ είναι λίγο πολύ γνωστό σε αυτούς που με διαβάζουν: λίγα υλικά, τεχνική για προχωρημένους με στόχο τη γεύση που ξεδιπλώνεται στο στόμα όπως τα πρώτα μέτρα από ένα μουσικό θέμα τα οποία προσοχή, τα ίδια θέματα σε ανάπτυξη θα συναντήσουμε στην πορεία. Το έχω σκεφτεί και έχω δουλέψει πάνω σε αυτή την αρχή εξαντλητικά. Παίρνεις μία γεύση βασική και τη δουλεύεις με 2-3 διαφορετικές τεχνικές μέσα στο ίδιο πιάτο για να επιτύχεις την επιθυμητή κορύφωση.
Να, στη συγκεκριμένη συνταγή, θα παίξουμε όλο το παιχνίδι, μ'ένα μπουκάλι κρασί Traminer: σ'αυτό θα ποσάρουμε το φουα-γκρα, αυτο μετά θα το καθαρίσουμε και το ίδιο θα κάνουμε ζελέ για να το σερβίρουμε ως συνοδευτικό. Μόνο που για να πετύχει η συνταγή χρειάζεται απόλυτη ακρίβεια και αν οι μετρήσεις φανούν σε κάποιον υπερβολικές είναι πρόβλημά του, καλύτερα να μην ασχοληθεί με τη συνταγή γιατί αν την κάνει στο περίπου, το φουα-γκρα θα χάσει το λίπος του με τη μία και από μισό κιλό φουα-γκρά θα του μείνουν σκάρτα 100γρ, εγώ προειδοποίησα.
*Φουα-γκρα ποσαρισμένο σε κρασί Τράμινερ με ζελέ από Τράμινερ*
1/2 κιλό φρέσκο φουα-γκρα.
2 κουταλάκια αλάτι κοσέρ
1/4 κουταλάκι φρεσκοτριμμένο άσπρο πιπέρι
1/4 κουταλάκι ζάχαρη
1 μπουκάλι των 750ml Traminer
1 φλυτζάνι νερό
1 1/2 φύλλο ζελατίνης, μουσκεμένο σε κρύο νερό
ακατέργαστο αλάτι( πρόκειται για ένα υλικό πολυτελείας, το πουλάνε 1-2 ντελί ως gray salt, αξίζει τον κόπο να το βρείτε γιαυτή τη συνταγή αν και πρόκειται για μία ελαφριά εξτραβαγκάντσα)
φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
Κρουτόν από μπριος
Ημέρα Πρώτη: Μαρινάρουμε το φουά-γκρα: Ξεπλένουμε το φουα γκρά κάτω από άφθονο, κρύο νερό. Ξεχωρίζουμε τους λοβούς του συκωτιού, δλδ τους ανοίγουμε στα δύο και αφαιρούμε με τα δάχτυλά μας το τυχόν περίσσιο λίπος που συνήθως μαζεύεται στη βάση του μικρού λοβού. Ανακατευουμε τα ξηρά υλικά ( αλατοπίπερα κλπ) και με προσοχή καλύπτουμε το φουα-γκρα με τη μαρινάδα. Το βάζουμε σε δοχείο που κλείνει αεροστεγώς και το φυλάσσουμε στο ψυγειο για ένα βράδυ.
Ημέρα Δεύτερη: Τυλίγουμε προσεκτικά καθενα από τους λοβούς σε ξεχωριστά κομμάτια από τουλπάνι και δένουμε κάθε πλευρά με μαγειρικό νήμα ( πρέπει να μοιάζουν με τυλιγμένες καραμελες). Προσέχουμε να μην ζουλίξουμε πολύ το foie-gras γιατί θα χάσει το σχήμα του.
Βάζουμε τα τυλιγμένα κομμάτια φουα-γκρα σε μία ΜΕΤΡΙΑ κατσαρόλα που την έχουμε γεμίσει με το Τράμινερ και το νερό.Τα υγρά πρέπει να καλύπτουν τα κομμάτια μέχρι τη μέση. Βάζουμε την κατσαρόλα σε χαμηλή έως μέτρια φωτιά και ζεσταίνουμε το υγρό μέχρις ότου το θερμόμετρο που θα χρησιμοποιήσουμε δείξει 60C δηλαδή δεν θα βράσει επ'ουδενί! Θα χρειαστείτε περίπου 10 λεπτά για να φτάσει το υγρό σε αυτή τη θερμοκρασία ( 4 λεπτά όσοι έχετε γκάζι). Στη συνέχεια γυρνάμε τα κομμάτια και συνεχίζουμε να θερμαίνουμε το υγρό μέχρις ότου αυτό φτάσει στους 80 C. Σηκώνουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και αφήνουμε το φουα-γκρα να "καθίσει" στην κατσαρόλα για 4 λεπτά. Ο λόγος που μαγειρεύουμε το φουα-γκρα σε τόσο χαμηλές θερμοκρασίες είναι για να εμποδίσουμε τη μεγάλη απώλεια σε λίπος που θα οδηγούσε σε μεγάλη συρρίκνωση το κρέας.
Αφαιρούμε τους λοβούς από την κατσαρόλα και του βάζουμε σ'ενα ευρύχωρο δοχείο, περιχύνουμε με το υγρό στο οποίο το ποσάραμε και το φυλάσσουμε στο ψυγείο για ένα βράδυ.
Ημέρα Τρίτη: Αφαιρούμε το λίπος που έχει στερεοποιηθεί στην επιφάνεια του υγρού του ποσαρίσματος και το πετάμε. ( Όχι δεν κάνουμε γουρουνιές του στυλ να το αλείψουμε σε ψωμί και να το φάμε!!!). Βγάζουμε το φουα-γκρα από το υγρό και κρατούμε ένα φλυτζάνι από αυτό ( το υγρό). ξαναβάζουμε το φουα-γκρα στο δοχείο με το υγρό που έχει περισσέψει και το βάζουμε στο ψυγείο.
Στραγγίζουμε τα φύλλα της ζελατίνης και τα βάζουμε σ'ενα μεταλλικό μπωλ. Βάζουμε το μπωλ πάνω από ζεστό νερό ( σε στυλ μπαιν-μαρί) και ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει η ζελατίνη. Σηκώνουμε το μπωλ από τη φωτιά και ανακατεύουμε μέσα σε αυτό το 1 φλυτζάνι από το υγρό του ποσαρίσματος που έχουμε κρατήσει. Βάζουμε το μπωλ στο ψυγείο τουλάχιστον για 2 ώρες.
Φινάλε: Βγάζουμε το φουα-γκρα από το τουλπάνι και με τη βοήθεια ενός ζεστού μαχαιριού( μαχαίρι που έχουμε βουτήξει σε καυτό νερό και το έχουμε σκουπίσει) το κόβουμε σε κομμάτια πάχους 1 εκ. Σερβίρουμε τα κομμάτια σε κάθε πιάτο. Ανακατεύουμε στο δοχείο το ζελέ του Τράμινερ και βάζουμε μία μικρή δόση ζελέ μ'ενα κουταλάκι πάνω σε κάθε κομμάτι. Σερβίρεται με το ακατέργαστο αλάτι και το μαύρο πιπέρι και τα κρουτόν από μπριός.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πιάτο για ενήλικες ουρανίσκους!
Προσοχή! Τα κρουτόν απο μπριός είναι τα μοναδικά που δεν γκριλάρουμε με λάδι αλλά σκέτα!!
Επιμένω στους χρόνους και τις θερμοκρασίες. Καλόν είναι ο καθένας να γνωρίσει σε πόσην ώρα η κουζίνα του ανεβάζει τη θερμοκρασία σε 1/2, 1, 2 lt νερού στους 100C. και να τα κρατάει αυτά κάπου σημειωμένα. Επίσης θα επιμείνω στην ανάγκη της αγοράς ενός χρονόμετρου κι ενός αξιόπιστου θερμόμετρου. Τη θερμοκρασία την παίρνουμε πάντα από το κέντρο της κατσαρόλας.
ee λοιπόν κύριε Αθήναιε όταν βλέπω αριστοκράτες που δεν έχουν συμπλέγματα με τις λαϊκές καταβολές αυτού του έθνους ξετρελαίνομαι.
Όταν κάποιος μου μιλά βρώμικα για φουαγκρά (ξέρω να το γράφω και στα γαλλικά, οκ;) με εκφράσεις του τύπου “σκάρτα 100 γρ” ” γουρουνιές” και ξέρω ότι δοκιμάζει το ποσαρισμένο νερό με τα ίδια χείλη που ρουφά τα οινοπνευματώδη στην ψαραγορά, ιντριγκάρομαι, πώς να το κάνουμε;
Θέλω πολύ να ζητήσει μαγιονέζα κάποιος καλεσμένος σας για να γίνει επίκληση αγίων, τριβόλων και βελζελβούληδων στο τραπέζι σας… Γιατί οι λεπτές απολαύσεις είναι για γκροτέσκους ανθρώπους!
antonios May 11, 2007 @ 5:07 am
Αντώνη, δεν έχω βρίσει ποτέ και κανένα πρώτος στο σπίτι μου, δεν την έχω πέσει ( ερωτικώς εννοώ) ποτέ πρώτος μέσα στο σπίτι μου και γενικά τηρώ την αρχή ότι το σπίτι μου είναι άσυλο για τους προσκεκλημένους μου. Τα ίδια τραπέζια έκανα όταν δεν είχα μία, τα ίδια κάνω και τώρα. Η παρουσία του φουα-γκρα στο τραπέζι δεν αλλάζει απολύτως τίποτα πιστέψτε με. Σημασία έχει το καλό mix and match της παρέας, η φροντίδα που έχεις επιδείξει στο μαγείρεμα και αυτό γίνεται αντιληπτό κι από τον πλέον άσχετο, πιστέψτε με και το δέξιμο, το πώς ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου. Επαίρομαι ότι έχω πολύ ανοιχτό σπίτι και δεν κάνω ποτέ τραπέζια για φιγούρα. Για να ευχαριστήσω ναι, να φλερτάρω ουυυυυυ, κατ’εξοχήν αλλά δεν καλούμε κόσμο στο σπίτι μας να του σπάσουμε τα μούτρα.
Ο τρομος μου είναι τα ζευγάρια που τσακώνονται, αυτό είναι κάτι που δεν ανέχομαι. Μου έχει τύχει μία φορά, τους ζήτησα να σταματήσουν και ιδιαιτέρως τους τα έχωσα και σε όλα αυτά τα χρόνια μόνο μία φορά έχω διώξει ανθρώπους από το σπίτι μου. Βράδυ πρωτοχρονιάς, όταν χόντρυναν πολύ το παιχνίδι στα χαρτιά και βγήκαν στο τραπέζι μπλογκ επιταγών και τα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητά τους. Τότε ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε!!
Αθήναιος May 11, 2007 @ 7:55 am
Κι αν μου ζητήσει κανείς μαγιονέζα για να βάλει στο φουα-γκρα τοτε θα ανοίξω τα μάτια έκπληκτος και θα του πω: ” Μαγιονέζα! Δεν ήξερα ότι συνοδεύεται και με μαγιονέζα γιαυτό και δεν έχω! Την άλλη φορά θα το έχω φροντίσει!”.
Υπάρχει ο θρύλος πως κάποτε η βασίλισσα της Αγγλίας, η Ελισσάβετ νομίζω, έκανε το τραπέζι σ’ενα αρχηγικό κάποιας χώρας του τρίτου κόσμου. Εκείνος, επειδή δεν ήξερε τη χρήση του rince doits το πήρε και ήπιε από αυτό νερό. Τότε η βασίλισσα και πριν να προλάβει κάποιος να στραβώσει τα μούτρα, σήκωσε κι αυτή το rince doits και έπραξε ομοίως και βέβαια μετά τη μιμήθηκε όλο το τραπέζι!!
Το έχει κάνει σε μένα σε κάποιο φόρουμ σκεπτικιστών ο φίλος μου ο Ουαλός που τον έχω αναφέρει αρκετές φορές ως ” ο αναρχικός τραπεζίτης”. Έπαναλάμβανε στα γραπτά του τις ανορθόγραφες από μένα λέξεις, για να μη με προσβάλλει ενώ κάτι άλλοι αμερικανοί χωρικοί όταν ξέμεναν από επιχειρήματα όταν τους κόλλαγα στον τοίχο άρχιζαν τα σχόλια για την ορθογραφία μου.
Τώρα που το σκέφτομαι τον Κέβιν δεν είχα καταφέρει ποτέ να τον κολλήσω στον τοίχο…
Υπάρχουν ακόμη κύριοι, ευτυχώς και προπαγανδίζω υπέρ της μη εξαφάνισης του είδους.
Αθήναιος May 11, 2007 @ 8:07 am
θα μου συγχωρέσετε το άσχετο το σχολίου κατ’ αρχήν.
Πείτε μου πως πήγατε χτες στο μέγαρο να δείτε τους This και Gagnair! Αναμένω σχόλια (λόγω άλλης υποχρέωσης δεν μπόρεσα να είμαι κει…)
Basileios May 11, 2007 @ 9:36 am
Όταν μεγαλώσω και αφήσω την cuisine rustique για την αστική-σχολαστική μαγειρική ή όταν θελήσω να κάνω τον αγαπημένο μου να με ερωτευθεί ξανά, θα τολμήσω την υπέροχη συνταγή σας. Την νιώθω στον ουρανίσκο μου.
φλο May 11, 2007 @ 10:18 am
Αγαπητέ Βασίλη, θα εκτιμήσετε τη λεπτότητά μου και τον αδαμάντινο χαρακτήρα μου( λέμε τώρα…) αν σας πω ότι πήγα αλλά επέδειξα αυτοσυγκράτηση και δεν έγραψα μετά τη γνώμη μου.
Θα το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ. Αν τα πάντα είναι Γαστρονομία τότε αναρρωτιέμαι γιατί δεν έχουμε δει ακόμη στη σκηνή του Μεγάρου τη σκηνή με το βούτυρο από το “Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι”…Enough said…
Πάντως σύμφωνα με αποκλειστικές μου πληροφορίες, σύντομα τα βιβλία του This θα εκδοθούν και στα ελληνικά από μεγάλο εκδοτικό οίκο και δεν θα πιστέψετε ποιος έχει ανακατευτεί σε αυτό το πραγματικά σημαντικό εγχείρημα… Βλέπω να πέφτουν αναδουλειές στα μπλογκ που μαζεύουν μεταφραστικά μαγειρικά μαργαριτάρια…
Φλο, έχω γράψει πως μικρός έγραφα τα ραβασάκια για τους φίλους μου ως άλλος Συρανό, έτσι; Ε αν είναι για την καρδιά του καλού σας –που σιγά που δεν την έχετε ήδη στο τσεπάκι σας– έρχομαι εγώ και κρύβομαι στο ντουλάπι της κουζίνας!!!
Κάνω τα πάντα για μία καρδιά.
Αθήναιος May 11, 2007 @ 10:33 am
Basileios May 11, 2007 @ 11:22 am
Πήγα και γω στο event του Μεγάρου αλλά έφυγα στη μέση για να πάω στον αποπάνω όροφο
Πάντως το περίμενα αρκετά πιο ενδιαφέρον (έχοντας “ξεφυλίσει” αρκετά περί μοριακής γαστρονομίας)….. να μην πω πως το πιο ενδιαφέρον ήταν η εισαγωγή του Ευσταθιάδη 
spiretos72 May 11, 2007 @ 1:07 pm
Ευχαριστώ πολύ για την ευγενή σας προσφορά, αλλά όχι και να κρυφτείτε! Εξάλλου, η μισή φαντασίωση είναι για μένα η προετοιμασία! Προς το παρόν, επιβεβαιώνοντας την ενορατικότητά σας, του μαγειρεύω coq au vin και ταρτούλες και πολύ του αρέσουνε…
Φλο May 11, 2007 @ 1:09 pm
tyxeroi oi filoi sou Athinaie,euxomai oso plithainoun na min apomyzoun ti dimiourgikotita sou alla antitheta na sou dinoun kinitro na tin emploutizeis..oi swstoi filoi ofeiloun na dinoun protou zitithei giati oi swstoi filoi autwn de tha zhtisoun pote..
Gerasimos May 11, 2007 @ 4:04 pm
Ας ημουν στο τραπεζι σου ακομη κι αν με μαλωνες μετα…
Anonymous May 11, 2007 @ 6:26 pm
Ας ημουν στο τραπεζι σου ακομη κι αν με μαλωνες μετα…
Ala Grecque May 11, 2007 @ 6:27 pm
ε, λοιπόν, κρατήστε σημειώσεις: τρώω με μικρό πιρούνι, του φρούτου, σε μεγάλο πιάτο ρηχό απλωτό όσο λίγο κι αν είναι το περιεχόμενό του, τρώω πολύ αργά επίσης, όλοι θα έχουν τελειώσει κι εγώ ακόμη, θα έχετε πλύνει τα πιάτα (δεν βοηθάω, δεν πλένω πιάτα, σιχαίνομαι αυτή τη δουλειά, αλλά σας βοηθάω ευχαρίστως στο σιδέρωμα άμα θέλετε) κι εγώ θα μασάω σιγά σιγά, πίνω πολύ νερό σε διάφανο γυάλινο-κρυστάλλινο ποτήρι, άμα γίνεται και κολωνάτο, μην με ποτίσετε αλκοόλ, γιατί θα κελαηδήσω επικινδύνως, α, ναι, δεν τρώω τα ψάρια, εκτός και τα μαγειρεύετε, όπως στην Πορτογαλία, δεν τρώω αυγά, και αν μιλάμε για βιβλία τελικά δεν θα φάω καθόλου… αυτοπρόσκληση ήταν αυτή, τι αγενέστατη είμαι, αλλά με εμπνεύσατε να γράψω τις παραξενιές μου…
scalidi May 11, 2007 @ 6:44 pm
γιαμ γιαμ!
είσαι όντως μεγαλόψυχος στη νίκη
υγ
όταν έχεις κέφια είσαι άπαικτος. καταπληκτικό το χιούμορ στα σημερινά σχόλια σου.
Tin Man May 11, 2007 @ 6:54 pm
Τα ίδια τραπέζια έκανα όταν δεν είχα μία, τα ίδια κάνω και τώρα
I pay my respect to that
antonios May 11, 2007 @ 7:41 pm
ερχόμουν ορεξάτη να μιλήσω για το φουά γκρα και το πως το “παίρνουν” από τις πάπιες (συγχωρέστε μου την λεξιπενία, είναι μια ώρα δύσκολη) αλλά τελικά θα αρκεστώ στο να συμφωνήσω με τον ala greque …
alienlover May 11, 2007 @ 10:30 pm
Νεοφιλελεύθερο παραλήρημα με φουά γκρα…
…
Trackback buzz May 12, 2007 @ 12:00 am
Απαπα!!! Συνταγή που θέλει τρεις μέρες για να γίνει…. Είναι τόσο σίγουρο ότι οι δικοί μας ενήλικοι ουρανίσκοι ( της οικογενείας μου εννοώ) δεν πρόκειται να γεθτούν ποτέ αυτή την λιχουδιά… Εκτός φυσικά αν μας συμεπριλάβετε στην λίστα των καλεσμένων σας… Σκεφτείτε το σοβαρά παρακαλώ….
fevis May 12, 2007 @ 11:30 am
Ποσο αγαπω να μαγειρευω…
Ποσο διαστρεφομαι τις συνταγες.
Να ‘ναι καλα η μανα μου, η οποια μου μαθε, πως τα υλικα θα μου δινουν τα αρωματα τους, το χρωμα τους, την γευση τους, χωρις να χασουν τον λογο για τον οποιο υπαρχουν… να μας δινουν την υγεια τους.
καλημερα…
παρ’ ολα αυτα, μου αρεσει αυτο το μπλογκι!
Finally_Connected May 12, 2007 @ 2:27 pm
Εξήγησε κούκλα μου, σε παρακαλώ γιατί ανακατεύουμε το αλκοόλ με το νερό στο ποσάρισμα.
Δ.Αλεξίου
Anonymous May 12, 2007 @ 2:29 pm
[...] Ζηλεψα… Τη συνταγη του ποσαρισμενου φουα γκρα του Αθηναιου… Κι αποφασισα να γραψω και τη δικη μου συνταγη που [...]
Pingback Το Ζηλιαρικο Μοσχαρισιο Φιλετο με Φουα Γκρα και Τρουφες - The Envious Veal Fillet with Foie Gras and Truffles « Ala Grecque May 12, 2007 @ 7:05 pm
κ. Αλεξίου πολύ σωστή παρατήρηση, έπρεπε να το γράψω. Ανακατεύουμε νερό με το αλκοόλ για να διεισδύσει το δεύτερο όσο το δυνατόν περισσότερο στους ιστούς του συκωτιού.
Finally Connected ευχαριστώ πολύ. Η επίδραση της μαγειρικής της γιαγιάς ή της μαμάς πάνω μας είναι καταλυτική.
fevis, καλά για σας, να μαγειρέψω αλλά για το έτερό σας ήμισυ ψιλοκομπλάρω.
Όμως θα το δω ως πρόκληση!
Alienlover, υπάρχουν κανόνες με τους οποίους σφαγιάζονται οι πάπιες και οι κανόνες υπάρχουν για όλα τα ζώα και πρέπει να τηρούνται.
Αντώνη, τα ίδια ήταν ως προς τη διάθεση. Υπάρχουν τραπέζια και τραπέζια, εκεί που συναντιώνται είναι στη διάθεση με την οποία ο οικοδεσπότης ανοίγει το σπίτι του.
TinMan ευχαριστώ, το χιούμορ το επιστρατεύω τις μέρες που δεν έχω ιδιαίτερα κέφια.
Σταυρούλα, καλά κάνατε και τα απαριθμήσατε αν και η μεγαλύτερη γοητεία είναι ο άλλος να τα ανακαλύπτει αυτά σιγά-σιγά από μόνος του. Έχω και απίστευτη μνήμη σε αυτά. Μία φορά να φτιάξω καφε σε άνθρωπο, μετά θυμάμαι πώς τον πίνει, έπειτα ακούω και τί μου λένε.
Δεν μαλώνουμε στο τραπέζι a la qreque μόνο μετά! Όταν τρώμε, δεν μαλώνουμε!
Γεράσιμε, ευχαριστώ για τις ευχές αλλά δεν πιστεύω στο να περιμένει κανείς χωρίς να ζητάει. Εγώ όταν θέλω κάτι το ζητάω πάντως γιατί ο άλλος δεν μπορεί να διαβάσει τη σκέψη μου και ούτε μου αρέσει να τον υποβάλλω σε τέτοιες διαδικασίες.
Φλο, πώς πήγε;
Σπύρο, εγώ απογοητεύτηκα και από την ομιλία του Απίκιου. Ήταν η αποθέωση του προφανούς ειδικά εκεί με τα σλάιντς όταν μας αποκάλυψε πως αλλιώς ζωγράφιζαν την τροφή κατά το Μεσαίωνα και αλλιώς κατά την Αναγέννηση. Μιλάμε ότι έπαθα σοκ από την αποκάλυψη.
Αθήναιος May 13, 2007 @ 9:02 am
ας μην πετάξουμε το λίπος του φουαγκρα, σουρωμένο στο ψυγείο κάνει τις τέλειες πατάτες φούρνου. (χωρίς ζουμιά, μόνο αλατοπίπερο)
l.k. May 13, 2007 @ 11:39 am
Poios milnse gia to “Teleytaio Tavgko sto Parisi”?!
Afeovtai soy ai amartiai! :-P.
ambrosiac May 13, 2007 @ 11:48 am
Κύττα να δεις που όταν έχω πολύ δουλειά γράφονται τα καλύτερα άρθρα!
Θα με κάνεις τώρα την πρωτοχρονιά που μας έρχεται να το φτιάξω έτσι το φουα γκρα.
Φοβάμαι μόνο μηδεν το πετύχω και μείνεις νηστική.
Πολύ το απόλαυσα!
Magica de Spell May 14, 2007 @ 9:22 am
Λόγω ζέστης δεν τόλμησα! Αντ’ αυτού μια πάστα με καραβίδες και έπειτα μους λεμoνιού, pas mal du tout, n’est-ce pas?
Flo May 14, 2007 @ 10:03 am