Σάρξ εκ σαρκός ανδρικής.
Είμαι ο Διόνυσος. Ήρθα. Εφανερώθηκα.
Εδώ στη γη της Θήβας
Ο Δίας είναι ο πατέρας μου
Και η Σεμέλη η κόρη του Κάδμου
Με εγέννησε. Την λευθερώσαν οι κεραυνοί
Φλεγόμενη λεχώ.
Εδώ στη γη της Θήβας
Ο Δίας είναι ο πατέρας μου
Και η Σεμέλη η κόρη του Κάδμου
Με εγέννησε. Την λευθερώσαν οι κεραυνοί
Φλεγόμενη λεχώ.
Ευριπίδη, Βάκχες, μετ.Γιώργος Χειμωνάς.
Ο ερυθρόμορφος απουλικός κρατήρας που βλέπουμε στην εικόνα, μας αφηγείται το βοιωτικό μύθο της γέννησης του Διονύσου, όπως σώζεται σε μας από τον Απολλώνιο το Ρόδιο: Όταν ο Δίας ερωτεύεται τη Σεμέλη, μια από τις κόρες του μυθικού βασιλιά Κάδμου, ενώνεται μαζί της τάζοντάς να της ικανοποίησει κάθε της επιθυμία. Παρασυρμένη από τη ζηλόφθονη και εκδικητική Ήρα, η Σεμέλη, ζητά από τον Δία να εμφανιστεί μπροστά της με όλη του τη μεγαλοπρέπεια όπως τότε που παντρεύτηκε την Ήρα. Όταν άκουσε την επιθυμία της, ο Δίας κατάλαβε την παγίδα της γυναίκας του και όχι μόνο δεν κατάφερε να τη μεταπείσει αλλά την έκανε να πεισμώσει σε βαθμό που να του πει προκληκτικά πως δεν κρατούσε τις υποσχέσεις του. Έτσι ο Δίας, αναγκάστηκε να εμφανιστεί στην κάμαρά της με το άρμα του κρατώντας τον κεραυνό και συνοδευόμενος από τις βροντές και τ’αστροπελέκια. Η Σεμέλη έπεσε νεκρή από τον κεραυνό ή από την τρομάρα της και η κάμαρά της κάηκε και το αγέννητο παιδί τους, κόντεψε να χαθεί. Όμως, ο Δίας έσκισε το μηρό του, έβαλε μέσα στο παιδί, έραψε τη σχισμή, κρυφά από την Ήρα βέβαια. Όταν έφτασε η ώρα να γεννηθεί το μωρό, έκοψε τα χρυσά ράμματα και πάνω ακριβώς από το γόνατό του ξεπετάχτηκε ο μικρός Διόνυσος.
Διαβάζω συχνά σε διάφορες περιγραφές της σκηνής της Γέννησης που ιστορείται πάνω στον κρατήρα που σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο του Τάραντα ότι ο μικρός Διόνυσος που έχει προβάλει κατά το ήμισυ από το μηρό του πατέρα του Δία, είναι στεφανωμένος με στεφάνι κισσού και θυμώνω… Ναι, θυμώνω! Πώς φαίνονται όσοι δεν έχουν γονατίσει ποτέ τους μπροστά στο θαύμα της φύσης που λέγεται άμπελος…
Τόσο ο ζωγράφος του απουλικού κρατήρα όσο και οι βοιωτοί που δημιούργησαν το μύθο της γέννησης του Διονύσου, αμπελουργοί όντες είχαν παρατηρήσει το θαύμα της γέννησης του σταφυλιού κι ο μεν το ιστόρησε στη ζωγραφική του και οι δε το αποτύπωσαν στα παραμύθια τους…
Γιατί έχει σημασία αν είναι στεφάνι από κληματίδες και όχι από κισσό αυτό που φοράει ο Διόνυσος;
Αν κοιτάξουμε την αγγειογραφία με προσοχή (εδώ η φωτογραφία σε μεγέθυνση), θα διαπιστώσουμε πως ο Διόνυσος προβάλλει ακριβώς πάνω από το γόνατο του Διός. Αν εξετάσουμε μια ώριμη κληματίδα–μια βέργα αμπέλου δηλαδή- θα διαπιστώσουμε πως δεν είναι λεία αλλά έχει κόμβους που λέγονται όπως και στην αρχαιότητα, γόνατα! Πάνω από κάθε γόνατο υπάρχει ένα μικρό εξόγκωμα σε σχήμα μαστού· πρόκειται για τους οφθαλμούς, κοινώς για τα μάτια.
Μέσα σ’αυτά τα εξογκώματα, το φυτό της αμπέλου, όπως μας έχει διδάξει η Σταυρούλα Κουράκου, έχει σχηματίσει όλα τα φυτικά οργανα που θα βλαστήσουν την Άνοιξη και αυτά προστατεύει μέσα στα γόνατα, με δύο πολύ κυρτά λέπια! Τα λέπια αυτά έχουν εξωτερική επιφάνεια ξερή και λαμπερή γιατί καλύπτονται από μία ρητίνη που εμποδίζει το νερό να μπει και να σαπίσει το έμβρυο-Διόνυσο. Ναι, είναι τα προστατευτικά χρυσά ράμματα του πατέρα Δία που αναφέρει ο μύθος.
Όταν έρχεται η ώρα για να βλαστήσει το φυτό, τα δυο λέπια πέφτουν μόνα τους, ωσάν ο Δίας να έκοψε τα ράμματα και από το άνοιγμα αρχίζει να προβάλλει μια μπαλίτσα από βαμβάκι, λες και είναι μεταξένια μαλάκια από κεφαλάκι μωρού. Πρόκειται για το φυτικό χνούδι που έχει αναπτύξει το φυτό για την καλύτερη προστασία της κορυφής του βλαστού. Όσο η “γέννηση” προχωράει, ξεπροβάλλει και ο βλαστός με τα φυλλαράκια του αμπελιού και τις μικρούτσικες ταξιαρχίες, τους βότρεις! Η συνέχεια, είναι η γνωστή: ο βλαστός θ’ακολουθήσει τον κύκλο της ζωής κι αφού καρπίσει θα ρίξει ξανά τα φύλλα του και θα πέσει σε χειμερία νάρκη.
Τη γέννηση του Διονύσου-βλαστού ιστορεί και η αγγειογραφία μας κι εγώ έχω δίκιο να θυμώνω όταν περιγράφουν το μωρό-Διόνυσο κισσοστεφή!
Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι τον προϊστορικό άνθρωπο. Βρίσκεται στο μεταίχμιο τους περάσματος από τη νομαδική ζωή στην εγκατάσταση του σε οικισμούς και τη μετατροπή του σε γεωργό καλλιεργητή. Είναι εξοικειωμένος με την αναπαραγωγή του ζωϊκού κόσμου: των ανθρώπων και των ζώων.
Γνωρίζει ότι το γυναικείο όργανο αναπαραγωγής είναι η μήτρα, ένας ασκός. Όταν ρίχνει στη γη το σπόρο, βλέπει το βλαστό να πετιέται κατευθείαν από τη γη, έχει την εντύπωση πως η γη είναι μια τεράστια μήτρα, γιαυτό και την προστασία και τη γονιμότητα των καρπών της την αναθέτει σε θεότητες γυναικείες: τη Δήμητρα, την Κόρη, την Αριάδνη, τη Σεμέλη, είναι όλες τους εκφράσεις της θεάς Γης. Όταν το σιτάρι θεριστεί, δεν ξαναγεννιέται, πρέπει κάποιος να σπείρει ξανά τη γη. Όταν σφάζει το κατσίκι, δεν ξαναγεννιέται αν το θηλυκό δεν γονιμοποιηθεί ξανά. Έτσι γίνεται στη Φύση με όλα της τα πλάσματα.
Με όλα; Χμμμ… Με όλα εκτός από την άμπελο. Το κλήμα το οποίο ο πρόγονος παρακολουθεί με θαυμασμό, το χειμώνα μένει ως κούτσουρο, ωσάν να έχει πεθάνει κι όταν έρθει η Άνοιξη, δεν βλασταίνει από ένα “γυναικείο” όργανο αναπαραγωγής: ρίζες ή κοιλότητα αλλά από ένα ανδρικό: στην αρχαιότητα το κλαδί και ειδικά η κληματόβεργα με τα γόνατα και τα εξογκώματα συμβολίζει το ανδρικό μόριο.
Η Σεμέλη-κλήμα είναι η μάνα με τις ρίζες βυθισμένες στη μήτρα-γη. Στις αρχές του χειμώνα, όταν ο ουρανός ρίχνει τ’αστροπελέκια του, μετατρέπεται σ’ενα ξερό σώμα που μόλις έχει “καεί” από τον κεραυνό του Δία, όμως το φύτρο της αναπαραγωγής δεν πεθαίνει γιατί ο Δίας πατέρας, το κρύβει στην κληματίδα, το ανδρικό μέρος του φυτού που ζει έξω από τη γη και υψώνεται ως φαλλός από αυτή.
Να γιατί η ταύτιση του Διονύσου-βλαστού με το φαλλό και τις γιορτές της γονιμότητας και να γιατί ο Διόνυσος είναι ο προστάτης των δέντρων και των βλαστών και ουχί των καλλιεργειών της γης που είναι υπόθεση των γυναικείων θεοτήτων.
Τα χρόνια όμως πέρασαν κι αν ο Διόνυσος δεν έφυγε ποτέ από τ’αμπέλια, κάποιοι άλλοι ανέλαβαν, επισήμως τουλάχιστον, τη φύλαξή τους…
Νέος, ωραίος, με τα μαλλιά ανακατωμένα από τον άνεμο της υπαίθρου και τα ρούχα ταλαιπωρημένα, κρατεί το κλαδευτήρι, πολέμαρχος σωστός, ο Άγιος Τρύφωνας, ο προστάτης των αμπελουργών τη μνήμη του οποίου γιορτάζει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το πώς και γιατί καθιερώθηκε ο Άγιος Τρυφώνης ( που τον λένε στην Αρκαδία–γιορτάζει η Βυτίνα σήμερα–άντε να δούμε πότε θ’απαλλαγώ από το στοιχειό αυτού του τόπου…) ως προστάτης των καλλιεργητών και ειδικώς των αμπελουργών κανείς δεν ξέρει, βάζω στοίχημα πως δεν το ξέρει ούτε ο Ακίνδυνος που στα θρησκευτικά ήταν ο πρώτος μαθητής στο σχολείο.
Κάθομαι και βλέπω την εικόνα του· παρατηρώ τ’ανακατεμένα του μαλλιά, το ήρεμο και γεμάτο αυτοπεποίθηση βλέμμα του. Πόσο διαφορετικός είναι από τους βλοσυρούς αγίους κι από εκείνο το παπαλάκι τον Ευφρόσυνο, τον προστάτη των μαγείρων που τον βλέπεις και λυπάσαι! Αμ βέβαια. Αν η Εκκλησία κατάφερε να παραγκωνίσει τη Μαγειρική και να την καταδικάσει ως αμαρτία και να της βάλει ως προστάτη άγιο έναν κουζουλό, με την άμπελο και το κρασί, τα βρήκε σκούρα. Χα! Πήρε στην κυριολεξία τον βλαστό-καυλό του Διονύσου! Ανάγκα και οι Θεοί πείθονται και να σου και τα “Εγώ ειμί η ‘Αμπελος η αληθινή” . Όχι δηλαδή, αν το αντέχεις, μην είσαι η άμπελος και πες ότι είσαι η ματζουράνα στο μπαλκόνι…
Τώρα που θα ευοδωθούν οι προσπάθειες ημών των πρακτόρων της Νέας Τάξης και θα επιβληθούμε επί του χριστεπώνυμου 97%, αναμένω να λάβω υψηλό οφίκιο στο Καθεστώς. Τότε λοιπόν, πραξικοπηματικά, θα ορίσω τον Άγιο Τρύφωνα προστάτη των αμπελουργών και των μαγείρων μαζί και η 1η του Φλεβάρη θα είναι γιορτή μεγάλη και σχόλη και θα πιανόμαστε στ’αμπέλια “σε χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς” ενώ τα καζάνια με τα οργιαστικά εδέσματα, θα τ’ανακατεύουν μάγειρες ασεβείς, αφοσιωμένοι ιερείς του Διονύσου και της Αφροδίτης γιατί ως γνωστόν sine vinum, nulla Venus…
Αμήν-αμήν λέγω υμίν… Αδελφοί, τότε και μόνον τότε η ψυχή μας θα έχει σωθεί! 
Και του χρόνου στο αμπέλι μας!
Αφιερωμένο στους δύο νησιώτες αμπελουργούς, τον Δημήτρη Ρουσουνέλο και τον Γιώργο Ξυδάκη που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μαζί με τ’αμπέλια τους, καταμεσής του πελάγους του καλουμένου Αιγαίο, όλβιοι! Στις 15 Φεβρουαρίου, ο Γιώργος Ξυδάκης θα σαρώσει την Αθήνα με τα κρασιά του στο πολυαγαπημένο μου εστιατόριο “Sale e Pepe” όπου ο Ιβάν Οταβιάνι, Διόνυσος και Ευφρόσυνος μαζί, τιμά το επάγγελμα του εστιάτορα όσο λίγοι.
Με τέτοιο κείμενο πρωί-πρωί, πρώτη του μήνα, μου έφτιαξες την ημέρα. Κρίμα που είμαι με ίωση, μου έφτιαξες την διάθεση για ένα ωραίο τραπέζι με διαλεχτά κρασιά. Ας είναι, το συντομότερο. Το πρώτο μπουκάλι (ή το τελευταίο?) στην υγιεά σου.
tsatilas February 1, 2007 @ 8:50 am
πω πω, τι ωραίο κείμενο! οι παραχωρήσεις σας προς την λογοτεχνία σας ωφελούν εντέλει…
ΠΕΤΕΦΡΗΣ February 1, 2007 @ 9:20 am
Atheneus for President! Σήμερα, σε κάποια χωριά της Μακεδονίας έχει κουρμπάνια, κρίμα που δεν μπορώ να είμαι εκεί, αλλά τα φαντάζομαι μέσα από το κείμενό σας όλα. Chapeau!
Flo February 1, 2007 @ 9:33 am
Θα προωθήσω πάραυτα το κείμενο σας στο Σεβασμιότατο για αφορισμό, άπιστε πράκτορα Αθήναιε.
BeeHappy February 1, 2007 @ 9:48 am
Kαι ο saint Vincent στη Γαλλία.
Κουρμπάνια σήμερα μεθυστικά σε ήχους και γεύσεις. Περισσότερα απο την αγαπητή Ζέτα Παπαγεωργοπούλου εδώ:
http://www.wineroads.gr/news.asp?nid=39
Ευοί Ευάν Αθήναιε!
Ειρήνη February 1, 2007 @ 10:02 am
kiss -os my ass!
Κουρμπάνια και τρικούβερτο γλέντι στην περιοχή της οινοπαραγωγού Γουμένισσας του Κιλκίς σήμερα, με φαγητά παραδοσιακά κρασί και χάλκινα μέχρι το πρωί.
tsatilas February 1, 2007 @ 10:13 am
καλό μήνα, κάπελα..
suigenerisav February 1, 2007 @ 12:08 pm
Ο αιώνιος, ο κλασσικός ορθολογιστής Αθήναιος.
γιατί καθιερώθηκε ο Άγιος Τρυφώνης
Ασφαλώς ο άνθρωπος δεν ήταν αμπελουργός, χήνες έβοσκε. “Τότε γιατί, γιατί, γιατί, γιατί, μα γιατί;” σπαράζει ο Αθήναιος, με τις οιμωγές του να ταξιδεύουν ως τον 18ο αιώνα, να κάνουν γκελ και να επιστρέφουν δριμύτερες.
Απλά, γιατί έτσι άρεσε σε κάποιον φυσιολογικό άνθρωπο, δηλαδή όχι κάποιον τζόρα ορθολογιστή παύλα γλωσσολόγο.
«Τρυφής μεθέξειν αξίωσόν με Τρύφων», από τον κανόνα του, τον οποίο βρίσκουμε στο Μηναίο, το οποίο βρίσκουμε σε όλα τα βιβλιοπωλεία που σέβονται το 97% (γέλια, ξινά) των αναγνωστών.
akindynos February 1, 2007 @ 12:11 pm
Kalo mina file,
eimai kai gw sto krevati me iwsi “ax ta pleurakia mou”..
krata to show,
filia
ps; oi gortynioi me i xwris Ag Trifwna, ton Dioniso latreuoun opote..;)
Gerasimos February 1, 2007 @ 12:19 pm
Στον δεύτερο καφέ αντάμωσα το κείμενό σας.
Καταφέρατε πλήγμα τρις-χειρότερο εκείνου που συνέβη στου Ζωγράφου μόλις προχτές. Εκείνο επεστραφη στους αποστολείς ως πληγή.
Το δικό σας, άνάσα ζωογόνος τείνει ήδη να διαμορφώσει νέες ισορροπίες όπου το 3 βαίνει αισίως προς το 4% ελεύθερο σαν ποταμός. Τελικά χωράμε όλοι σ’ αυτό το πανηγύρι.
Στο νησί σήμερα η λιακάδα θυμίζει τη γραφή σας, τη φωτεινή ευρύτητα των θεματικών οριζόντων σας.
Για την αφιέρωση ευχαριστώ.
Υ.Γ. Κερδίσατε ένα μπουκάλι κρασί. Τριάντα όλα κι όλα στο σύνολο. Δικό σας το 2/30. Το πρώτο (1/30) δοκιμάστηκε και πέρασε το τεστ του “sine vinum, nulla Venus” και όχι μόνο. Παρά κάτι 16άρι, ξηρό (ημίξηρο δεν το λες) από ασύρτικο, παριανό και ροδίτη η γεννιά του. Πέντε μέρες χαϊδεύτηκε στον ήλιο. Λευκό βεβαίως.
Καλομήνα!
Dimitris-r February 1, 2007 @ 1:18 pm
Για τον κισσό να μη θυμώνεις…αν ο Διόνυσος είναι η άμπελος, ο κισσός είναι αυτός που το προστατεύει μέχρι να γεννηθεί…είναι ίσως η μόνη φορά που ένα κατ εξοχήν “παρασιτικό” φυτό δρα ωφέλιμα…
An-Lu February 1, 2007 @ 2:12 pm
Καλησπερα, καλο μηνα. Το κειμενο αριστο!! (ετσι, με δυο θαυμαστικα).
Για τον κισσο με προλαβε η αγαπητη An-Lu. Δεν εχω δει τον Διονυσο στεφανωμενο με κισσο.
Να συμπληρωσω τον μυθο: η Ηρα εστειλε τους Τιτανες να σκοτωσουν το παιδι. Αυτοι το εκαναν κομματια. Τα κομματια τα μαζεψε και τους ξαναεδωσε ζωη η Ρεα. Ο Διονυσος γεννηθηκε δυο φορες - την δευτερη σαν γυναικα. Δεν ειναι λοιπον μονο “σαρξ εκ σαρκος ανδρικης”. Ειναι και θηλυκο, ερωτικο και οργιαστικο. Σαρξ (σκετο).
Η πρωτη του παρεα οι νυμφομανεις Νυμφες και οι Νεραιδες.
Οσο για τον Δια, τι μας συμβουλευεις σεβαστε Αθηναιε; Την επομενη φορα που θα υποσχεθουμε κατι στην αγαπημενη μας, να *μην* της εκπληρωσουμε την επιθυμια; Αφου γι’ αυτο ειμαστε πλασμενοι: Να εκπληρωνουμε τις επιθυμιες της.
Υ.Γ. Οταν με το καλο αναλαβεις υψηλο οφικιο στο Καθεστως και αφου ξεμπερδεψεις με τα σημαντικα (να καθορισεις δλδ. τον προστατη αγιο των μαγειρων), παρε με τηλεφωνο παρακαλω. Εχω να σου ζητησω ενα ρουσφετακι: απο τις γιορτες προς τιμην του Διονυσου και της Αφροδιτης θα αποκλειονται δια ροπαλου ολοι οσοι εχουν κακομεταχειριστει ζωα.
Υ.Υ.Γ. Τωρα που το θυμηθηκα: ο Διονυσος υπηρξε και ζωο (κατσικακι). Για να ξερουμε τι τρωμε.
Draliion February 1, 2007 @ 3:54 pm
στην υγειά σας πράκτορα της Νέας Τάξης, με το μεθυστικό σας κείμενο!
ΥΓ:και μη μας απειλείτε τις θεούσες γιατί έχουμε κακό μάτι
witch of daffodils February 1, 2007 @ 6:37 pm
Διονυσιαστήκαμε… και ευφραίνετε καρδίαν ιδίως με την αφιέρωση που δίνει ελπίδα και σε μας τους ατυχείς να περιφερόμεθα στα τσιμεντένια αθηναϊκά αλώνια
scalidi February 1, 2007 @ 7:22 pm
Ω,ολοι οι καλοι ακολουθοι του Διονυσου παροντες .Προστρεχω καγω διψασμενος για γνωση στο Παν ηγυρι ,που συγκεντρωνεις γυρω σου Αθηναιε.Με αγιωργιτικο αρχαιας Νεμεας,του Ραπτη κατα προτιμηση εαν δεν εχετε αντιρρηση.
o kairos February 2, 2007 @ 6:13 am
Ευχαριστώ πολύ!
κ. Πετεφρή, εγώ κάνω πολλές παραχωρήσεις στη Λογοτεχνία, αυτή η άτιμη δεν μου κάθεται με τίποτε. Γιατί άραγε;!
Φλο, πολύ θα ήθελα χθες να ήμουν στα κουρμπάνια αντ’αυτών όμως το μενού, είχε μέχρι και συνάντηση με δικηγόρο.
Τσατίλα, είστε “από πάνω”;
Καλό μήνα Γεράσιμε κι εγγονέ του Αγγελή! Γεράσιμε περαστικά σε σας.
Βρε Ακίνδυνε, σου φαίνομαι στ’αλήθεια για τόσο αδυσώπητος ορθολογιστής;! Ιστορίες ψάχνω.
Δημήτρη, περιμένω το κρασί!
Ειρήνη, πολύ ωραίο, ευχαριστώ πολύ!
An_Lu, Dralion οι διηγήσεις περί κισσού είναι μεταγενέστερες προσθήκες στο μύθο, κυρίως από τους Ορφικούς. Όμως θα κάνω κι ένα δεύτερο ποστ, για τον “αδελφό κισσό”.
Witch of daffodilsδεν τ’αφήνετε σε μένα τα σάπια; Θρήσκοι που ανακατεύουν τα καζάνια και τ’αρώματα δεν είναι και οι πιο χαρακτηριστικοί τύποι!!!
Σταυρούλα, κι εσείς από οινοπαραγωγική ζώνη κατάγεστε, κάτι ξέρετε από διονυσιασμό.
Ω καιρέ, εσάς σας είχα προσμετρήσει ήδη στους διαβολικούς και ασεβείς μάγειρες που θ’ανακατώνουμε τα καζάνια…
Αθήναιος February 2, 2007 @ 1:02 pm
kati apo ellada stin pagwmeni vostoni….
Antonios February 2, 2007 @ 1:17 pm
Πολύ όμορφο κείμενο Αθηναίε. Αν και τριαντάρης, γηράσκω αεί διδασκόμενος. Βρε τον μπαγάσα τον Άγιο Τρύφωνα-Διόνυσο…
30aris February 2, 2007 @ 1:55 pm
Καλέ δεν αφήνετε τις νεοτάξ ανησυχίες σας, να πείτε κάτι και σήμερα που είναι της Υπαπαντής?
τέλειο κείμενο! σαρώνεις!!!!!
Magica de Spell February 2, 2007 @ 2:52 pm
Άκουσα το podcast. Διαβάζω τα ποστ σου. Και απ’ ότι λες δεν είναι η βασική απασχόλησή σου. Και γεννάται το ερώτημα:
Πώς τα προλαβαίνεις όλα αυτά;;;
Σημ: Μήπως παραδίδεις μαθήματα οργάνωσης χρόνου; Θα μ’ ενδιέφερε.
sofogreg February 2, 2007 @ 3:04 pm
Να τολμήσω μιά υπόθεση; επειδή της κλέβετε τους εραστές…
ΠΕΤΕΦΡΗΣ February 2, 2007 @ 6:19 pm
Άσχετο, αλλά θυμήθηκα και τον μύθο με τον τσαντισμένο Ήφαιστο, νομίζω επειδή τον απάτησε η Αφροδίτη, που όλοι οι θεοί τον παρακαλούσαν και απειλούσαν να γυρίσει στον Όλυμπο με αποτυχία εκτός από τον Διόνυσο, ο οποίος τον μετέπεισε (με λίγα ποτηράκια κρασί, φυσικά).
Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι αμπελοκαλλιέργειες αποδίδουν σε ηφαιστειογενή χώματα και κοινότητες αρνούνται να τις εγκαταλείψουν για ασφαλέστερα μέρη.
Ντροπαλός February 2, 2007 @ 7:08 pm
Δεν θα ξανασηκώσω το …πόδι μου σε αμπέλι!
ημίαιμος February 3, 2007 @ 9:06 am
Καλημέρα σας
Μόλις σήμερα βρήκα το χρόνο να σας επισκεφτώ ξανά, βρίσκω το λόγο σας εξαιρετικά εμπνευσμένο και το θέμα σας πολύ ενδιαφέρον. Το κρασί εις το οποίο δυστυχώς είμαι αλλεργική, από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρξε η αδιαμφισβήτητη πειστική μέθοδος και η καταφυγή των συσκοτισμένων. Οίνος ευφραίνει καρδίας λοιπόν και σαφώς όπως λέτε σιγά μην έκανε τη χοντράδα η εκκλησία να το παραγνωρίσει.
herinna February 3, 2007 @ 11:16 am
@herinna
Όταν λέμε εκκλησία, εννοούμε ανθρώπους.
Οι υψηλόβαθμοι συνήθως δεν είναι κι ό, τι σεμνότερο και εγκρατέστερο και σιγά μην καταργούσαν το κρασί. Οι υπόλοιποι μεγάλωσαν θεωρώντας φυσιολογική την καθημερινή ζωή, οπότε σιγά μην ασχολούνταν με θεολογικές βλακείες τη στιγμή που υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο ποίμνιο (για τους φιλότιμους) ή μια ζωή με κύρος και πλεονεκτήματα (για τους γελοίους).
Άλλωστε, η παράδοση έιναι δυνατότερη από οποιονδήποτε φόβο θεού και αυτό το αποδεικνύουν τα χίλια έθιμα που η επίσημη εκκλησία κάνει πως δε βλέπει.
passer-by February 3, 2007 @ 12:04 pm
“Είδα τις μαινόμενες βάκχες, που σαν τρελές τα λευκά μέλη γοργά κίνησαν φεύγοντας από δώ. Ηρθα γιατί θέλω να πω σε σένα Πενθέα και στην πόλη, βασιλέα μου ,πως απίστευτα πράγματα κάνουν και πιο πολύ από θαυμαστά”
ΒΑΚΧΕΣ ΕΥΡΥΠΙΔΗ 664.
DIONYSOS February 4, 2007 @ 11:35 am
εξαίρετο το κείμενό σου.καλό μήνα!!!
kuku_ru_kuku February 4, 2007 @ 11:17 pm
Υπέροχο!
Composition Doll February 5, 2007 @ 4:24 am
ויין ישׂמח לבב־אנושׁ להצהיל פנים משׁמן ולחם לבב־אנושׁ יסעד (Ψαλμοί 104:15)
Αφού γράψατε ήδη για ψωμί και για κρασί, να υποθέσω ότι το επόμενο κείμενό σας θα είναι για το λάδι;
Καλημέρα και καλή συνέχεια…
Dr Moshe February 5, 2007 @ 10:31 am
Αθήναιε, εξαντλείστε στην περγραφή του αρχαίου μύθου και για τον Άι-Τρύφωνα δεν λέτε ούτε τα μισά (αδικαιολόγητα, εφόσον είμαι σίγουρος ότι τα γνωρίζετε)
λ.χ. το ότι σε πολλές εικόνες, εκός από το κλαδευτήρι, εμφανίζεται και με κομμένη μύτη
(μοναδική περίπτωση απεικόνισης ακρωτηριασμένου αγίου σε σε ορθόδοξες εικόνες αν δεν απατώμαι)
ο θρύλος πάει ως εξής:
εμφανίζεται η Παναγία με την μορφή γραίας μπροστά στον Τρύφωνα, που εν μέσω της μονομανίας του κλάδευε την άμπελο, και του λέει:
“Τρύφωνα, πώς κλαδεύεις μέρα που είναι σήμερα;
δεν φοβάσαι μην σου κόψει η Παναγιά την μύτη;”
“πώς θα γίνει αυτό;”
αυθαδιάζει ο Τρύφων
“εγώ θα κλαδεύω έτσι” [και κουνάει το θεριστήρι μπροστά του οριζόντια]
“όχι έτσι” [κουνάει το θεριστήρι μπροστά στο πρόσωπό του, κυκλικά και κάθετα, με ως επακόλουθο να κόψει την ίδια του τη μύτη]
ακίνδυνε, ως ειδικός, μπορείτε να μας θυμίσετε ποια ήταν η ιερή αργία που παραβίασε ο Τρύφωνας, και είχε σαν συνέπεια την εκδίκηση της Παναγίας;
ευχαριστώ εκ των προτέρων
absolute_beginner February 6, 2007 @ 12:33 am
[...] της Μεσογείου. Τον Φεβρουάριο ήτα&…, την Άνοιξη με τα [...]
Pingback Αθήναιου Βορβορυγμοί » Blog Archive » Όταν ο Θεός κατέβαινε στον τρύγο August 31, 2007 @ 2:00 am
[...] έμαθα αυτό; Μα στην νέα καταχώριση του πολυδιάστατου Αθήναιου. Ξέρετε σε αυτήν στην οποία αναφέρεται στο μύθο της [...]
Pingback Αφιερωμένο στον Αθήναιο « hfr May 3, 2008 @ 9:01 am
[...] το εδώ. Δημοσιεύθηκε [...]
Pingback Διακόπτουμε για διαφημίσεις « Οινομαγειρέματα γεμάτα αναμνήσεις October 24, 2008 @ 1:02 pm