Ο φίλος μου ο Λευτεράκης.
Η ιδέα μου ήρθε πρόπερσυ τα Χριστούγεννα. Οι τελευταίοι κολλητοί είχαν παντρευτεί μόλις δυο μήνες νωρίτερα και στην παρέα μου επικρατούσε η άποψη ότι ο δρόμος για την ευτυχία είναι μίας κατευθύνσεως και περνάει υποχρεωτικώς από το γάμο ή τουλάχιστον από το ζευγάρωμα. Την προσωπική μου ιστορία, όλοι τους τη γνώριζαν καλά όπως γνώριζαν καλά και τις απόψεις μου για το ζήτημα όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί από κάποια γεγονότα αλλά αυτό δεν τους πτοούσε στο ελάχιστο: κάθε δέκα μέρες έπρεπε να υποστώ τη διαδικασία του "προξενιού". Ό,τι καημένες και κακοσούσουμες είχαν ξεμείνει στο ράφι, μου σερβιρίστηκαν μαζί με άλλα ωραία εδέσματα ( τα περισσότερα τα μαγείρευα μάλιστα εγώ…) κατά τη διάρκεια κατά τα άλλα… απόλυτα αυθόρμητων και casual δείπνων με φίλους.
Στην αρχή είχε πλάκα, ιδιαίτερα το ερωτηματολόγιο: "τί δουλειά κάνεις, είναι δικό σου το σπίτι που μένεις, έχεις ξαναπαντρευτεί;". Απλές ερωτήσεις που τις κάνεις ανερυθρίαστα στον πρώτο τυχόντα μόνο και μόνο επειδή βρέθηκες να κάθεσαι δίπλα του σε κάποιο τραπέζι… Αυτού του τύπου η ανάκριση με άφηνε άναυδο και τη θεωρούσα ως την επιτομή της αγένειας και της αδιακρισίας αλλά δεν ήταν με τις διάφορες κοπελίτσες που θύμωνα όσο με τους φίλους μου που γνώριζαν καλά τις εμμονές μου τόσο με την αδιακρισία αλλά και με το πρωτόκολλο: ήξεραν πολύ καλά πως δεν θα τους έφερνα ποτέ σε δύσκολη θέση. Όμως, στο τρίτο δείπνο-προξενειό, είχα φτάσει στα όριά μου. Είτε κάθε δέκα μέρες θα γινόμουν τύφλα στο μεθύσι για ν'αντέξω το σκηνικό είτε θα αντιδρούσα και φυσικά διάλεξα το δεύτερο.
Στην πρώτη ύποπτη ερώτηση έριχνα την πρώτη βόμβα: "Τί κάνεις στις ελεύθερες ώρες σου;" με ρωτούσε μια τύπισσα που δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναδώ ποτέ αλλά εκείνη αισθανόταν άνετα να μου κάνει αυτή την ερώτηση λες και είχαμε βρεθεί ήδη καμια δεκαριά φορές. " Συνήθως τη βγάζω στο Καζίνο", της απαντούσα κόβοντάς της τη μαγκιά στο επιτόπου. Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό γιατί οι Condor Marriatus, δηλαδή το είδος των ανθρώπων που έχουν υποσχεθεί στον Άι-Βασίλη και στην ετοιμοθάνατη προ-γιαγιά τους να παντρευτούν μέσα στους επόμενους εξι μήνες, συνήθως είναι αδίστακτοι και επανακάμπτουν με ερωτήσεις δριμύτεροι έτσι, πριν ο εχθρός προλάβει ν'αναδιπλωθεί και μου κάνει κάποια ερώτηση που αφορά τίτλους καθετης και οριζόντιας ιδιοκτησίας, σήκωνα το πόδι μου πάνω από το τραπέζι κι απευθυνόμενος στην κουμπάρα μου που συνήθως ήταν ο ηθικός αυτουργός της ασχήμιας που έπρεπε να υποστώ της έλεγα: " Είδες τα καινούργια μου παπούτσια Ferragamo? 600 Ε. τα αγόρασα! Τζάμπα δηλαδή, ήμουν πολύ τυχερός που τα βρήκα σε προσφορά, όχι σαν τα άλλα πριν απο 10 μέρες που τα αγόρασα 750Ε. Α ναι, σου είπα τί έγινε με τη γκόμενα που έβγαινα; Τη Χριστίνα, έτσι νομίζω πως την έλεγαν, έτσι δεν την έλεγαν; Μας έκανε τσακωτούς ο άντρας της και έχω σκάσει από το κακό μου γιατί μόλις την είχα πείσει να φέρει και την ξαδέλφη της για να γίνει κανένα καλό κόλπο. Θα σας τα πω αργότερα, μην ακούει και η κοπέλα που είναι καινούργια στην παρέα μας και φρίξει…"
Και η κοπέλα έφριττε, οι φίλοι έβραζαν, εγώ απολάμβανα για ακόμη εννιά μέρες την ελευθερία μου μέχρι το επόμενο αυθόρμητο , casual δείπνο με φίλους ενώ η βρόχα έπεφτε, ράιτ θρου…
Έλα όμως που οι νιόπαντροι, δεν είχαν αλλάξει απλά βέρες κι όρκους αλλά είχαν προφανώς υποστεί και λοβοτομή γιατί δεν το έβαζαν κάτω. Χαλάστρα στα σχέδιά τους εγώ; Αποκλεισμό από την παρέα αυτοί… "Ή θα έρχεσαι κι εσύ ζευγαρωμένος ή οι δρόμοι μας χωρίζουν εδώ. Όλοι απογοητεύτηκαν στη ζωή τους αλλά προχώρησαν, ήρθε η ώρα να ξεκολλήσεις", άφησαν να εννοηθεί.
Αυτά διηγιόμουν στη φίλη μου την Ελένη εκείνο το βράδυ της προπαραμονής των Χριστουγέννων για να διαπιστώσω ότι κι αυτή υφίστατο ακριβώς τα ίδια με μένα. Ήταν ηλίου φαεινότερο πως είχαμε να αντιμετωπίσουμε ένα pattern συμπεριφοράς και ως γνωστόν τα pattern συμπεριφοράς σπάνε μόνο με positive ή negative reinforcement.
" Βρε Ελένη, δεν κάνουμε μια "λευκή σχέση"; Ούτε εσύ, ούτε εγώ είμαστε γνωστοί στους κύκλους μας, δεν δηλώνουμε πως τα'χουμε φτιάξει και να παριστάνουμε το ζευγάρι; Μάλιστα, δεν χρειάζεται καν να βγαίνουμε μαζί γιατί θα λέω ότι εσύ ως γιατρός είσαι συνεχώς σε εφημερία και εσύ θα λες ότι εγώ είμαι συνεχώς χωμένος στο catering. Τί λες; Νομίζω πως θα πιάσει. Είναι ο μόνος τρόπος να μας αφήσουν ήσυχους και να μη χάσουμε τους φίλους μας".
Κι έπιασε…
Η Ελένη, όταν ήξερε ότι θα είμαι με την παρέα μου θα φρόντιζε να με πάρει στο κινητό όπου επιδεικτικώς θα ανταλλάζαμε φωναχτά ερωτόλογα. " Αγάπη μου, καλή η επιστήμη αλλά να τη χέσω την Ιατρική. Μου λείπεις. Δεν έχω φάει ούτε μπουκιά! Πέταξε την ποδιά κι έλα που σε περιμένουμε". Λιώωωωωμα οι φίλοι! "Επιτέλους αυτό το παιδί, βρήκε τον αληθινό έρωτα!" έλεγαν μεταξύ τους! Τα ίδια και οι φίλοι της Ελένης, όταν εκείνη τους διάβαζε φωναχτά τα φανταιζί και πιπεράτα SMS που της έστελνα " από το κάτεργο της κουζίνας!". " Τί τυχερό κορίτσι!", τη μακάριζαν.
"Είδατε τί ωραία που είναι όταν είσαι ζευγαρωμένος;" μας ρωτούσαν και τους δύο άσχετα αν δεν μας είχαν δει ΠΟΤΕ μαζί.
Αμ δεν είδαμε; Την περίοδο που "είχα δεσμό" με την Ελένη, έβγαινα με δύο θεότεκνες συν κάτι μόνιμες από την κατηγορία "ανεξάρτητες-συνεργαζόμενες" γιατί είχα μεγάλα κέφια, ήταν η ψυχική δύναμη με την οποία σε εφοδιάζει ένας μόνιμος δεσμός. Πόσο δίκιο είχαν οι φίλοι τελικώς!
Αυτός ο τέλειος δεσμός, κράτησε ένα εξάμηνο γιατί όπως ήταν φυσικό, άρχισαν οι παρεξηγήσεις Γκολντονικού τύπου και η Ελένη γνώρισε και κάποιον που της άρεσε πολύ κι αυτός βρήκε στο κινητό τα ντε μεκ ερωτικά μηνύματα, αυτά για τη δημόσια κατανάλωση που της έστελνα εγώ κι έγινε του "Κουτρούλη ο Γάμος" και έπρεπε να δοθεί ένα τέλος στη μασκαράτα.
Τους κάλεσα λοιπόν ένα βράδυ στο σπίτι για φαγητό για να γνωρίσουν την Ελένη… Η ώρα περνούσε, είχαμε φτάσει στο επιδόρπιο και η Ελένη δεν είχε φανεί αλλά και οι φίλοι δεν είχαν ανησυχήσει αφού ήταν συνηθισμένοι να μη τη βλέπουν ποτέ κι ήταν τότε που πήρα ανάποδες και τους έριξα ένα παροιμιώδες χέσιμο. Ή θα με δέχονταν στην παρέα όπως με δέχονταν μέχρι τότε ή το δείπνο εκείνο θα ήταν το αποχαιρετιστήριο. Τους αποκάλυψα ότι η Ελένη ήταν σαν τον "φίλο μου τον Λευτεράκη" του Σακελλάριου και προς τιμήν τους μου ζήτησαν συγγνώμη. Έκτοτε, σταμάτησαν τα στημένα προξενιά.
Θυμήθηκα την ιστορία αυτές τις μέρες που ξαναβρεθήκαμε όλοι μαζί. Ήμουν πολύ χαρούμενος που ήμουν ανάμεσά τους και μάλιστα χωρίς "όρους" αλλά ένιωθα και εντελώς "αλλού". Ιστορίες για μωριουδιακά, πάνες, αντικειμενικές αξίες ακινήτων, πεθερές και πεθερούς, ήταν εκτός του κύκλου των ενδιαφερόντων μου. Είχα κερδίσει με το σπαθί μου, το δικαίωμά μου να μη συμμετέχω σε αυτές τις συζητήσεις, να μην μ'αφορούν.
"Αθήναιε για πες και εσύ τίποτε. Τίιιιιι παίζει στα γκομενικά;" με ρώτησε περιπαιχτικά ο Άγγελος. Του χαμογέλασα μυστηριωδώς και χωρίς ν'απαντήσω ανέβηκα στο δωμάτιο της μικρής, της μελλοντικής μου βαφτιστήρας που θα τη λένε και Ελένη. Την πήρα αγκαλιά και πήγα στο δωμάτιο των γονιών της, ξάπλωσα στο κρεβάτι, την ξάπλωσα μπρούμυτα πάνω στο στήθος μου και της έλεγα σάχλες. Αποκοιμήθηκα πρώτος. Μέσα στον ύπνο μου κατάλαβα την κουμπάρα μου να μας σκεπάζει και τους δύο με μια κουβέρτα και ενώ απομακρυνόταν στις μύτες των ποδιών της έλεγε στον άντρας της : " Σσςςςς! Άστους! Ο κουμπάρος, έχει βγει πάλι hot date, με τον φίλο του τον Λευτεράκη. Θα μας το διηγηθεί μόλις ξυπνήσει".
Αφιερωμένο στη μικρή Νάσια.
Πολύ ωραία ιστορία. Πίστεψε με σε νοιώθω απόλυτα. Έζησα αντίστοιχη κατάσταση, ώσπου άλλαξα και εγώ στρατόπεδα
donemo December 27, 2006 @ 2:33 pm
Μεγάλο τριπάκι η “αναζήτηση της ευτυχίας”. Και μεγάλη παγίδα η αίσθηση ότι με τον ίδιο τρόπο που την ορίζω εγώ πρέπει να την ορίζουν και όλοι οι υπόλοιποι.
Μπαίνω σε πειρασμό να σου ψάξω για….προξενιό δλδ! LOL!!!
ΥΓ: Η “ω, ήτο τυχαίο!” διήγηση για το τρίο με την Χριστίνα και την ξαδέλφη της ήταν το απολαυστικότερο μέρος ενός απολαυστικότατου ποστ!!!
mpampakis December 27, 2006 @ 3:05 pm
μας κάνατε την καρδιά πάλι…σορόπι αγαπητέ Αθήναιε. Η μοναξιά, αν είναι θέμα επιλογής και όχι συνθηκών, είναι ωραία (το πιστεύω γιατί το βιώνω), ειδικά όταν αυτή έχει άπειρα μικρά και μεγαλύτερα παραθυράκια ανοικτά στις εκπλήξεις, ανοικτά στους ανθρώπους. Θα σας δανείσω και μια ωραία φράση που πάντοτε την κρατώ μια και που ως ομοιοπαθής έχω αντιμετωπίσει αρκετές κρούσεις-συμβουλές «η μοναξιά εξευγενίζει τον άνθρωπο», μου αρέσει να την σκέφτομαι που και που και θέλω να σκέφτομαι ότι δεν τον αποστασιοποιεί…Αφήστε τους άλλους λοιπόν να ανησυχούν, εξάλλου ηλικιακά είστε ένα βρέφος!
tifoeus December 27, 2006 @ 3:26 pm
μας κάνατε την καρδιά πάλι…σορόπι αγαπητέ Αθήναιε. Η μοναξιά, αν είναι θέμα επιλογής και όχι συνθηκών, είναι ωραία (το πιστεύω γιατί το βιώνω), ειδικά όταν αυτή έχει άπειρα μικρά και μεγαλύτερα παραθυράκια ανοικτά στις εκπλήξεις, ανοικτά στους ανθρώπους. Θα σας δανείσω και μια ωραία φράση που πάντοτε την κρατώ μια και που ως ομοιοπαθής έχω αντιμετωπίσει αρκετές κρούσεις-συμβουλές «η μοναξιά εξευγενίζει τον άνθρωπο», μου αρέσει να την σκέφτομαι που και που και θέλω να σκέφτομαι ότι δεν τον αποστασιοποιεί…Αφήστε τους άλλους λοιπόν να ανησυχούν, εξάλλου ηλικιακά είστε ένα βρέφος!
tifoeus December 27, 2006 @ 3:26 pm
Προσωπικά Τιφοεύ, δεν πιστεύω πως η μοναξιά είναι καλύτερη από την παρέα αλλά έχω βιώσει τη σκληρότερη εκδοχή της ων σε σχέση και όχι μόνος. Θεωρώ τα προξενειά που κάνουν οι φίλοι από υπερβάλλοντα ζήλο εντελώς γελοία αν και δεν είναι κακοπροαίρετα.
Οι μονάδες, διαταράσσουν την ισορροπία των δυάδων, Μπαμπάκη αλλά μη νομιζετε πως κι εμείς οι υπολοιποι έχουμε όρεξη ν’ακουμε για νιοστή φορά την ίδια ιστορία του Λαλάκη και της Μαιρούλας, ούτε το τί τράβηξε ο καθένας από την πεθερά του. Οι δρόμοι κάποια στιγμή χωρίζουν εκ των πραγμάτων, τα ενδιαφέροντα είναι τελείως διαφορετικά και έτσι αλλάζει και ο κύκλος των κοινωνικών επαφών. Προσωπικά μ’ενοχλούν οι στριγγλιές, οι υστερίες “έλα δω να φας και μην πνίγεις τη Μαιρούλα” που μπορεί να ακούγονται εντελώς νορμάλ σε κάποιον παντρεμενο με παιδιά αλλά σε κάποιον που δεν είναι σ’αυτή τη φάση ακούγεται τρομακτικό. Περισσότερο με προβληματίζει η επιθυμία ορισμένων να ενθουσιαστούμε και οι υπόλοιποι με αυτό, να δηλώσουμε ότι αυτό που ζουν εκείνοι είναι σαφώς καλύτερο από αυτό που ζουμε εμείς ενώ δεν τίθεται τέτοιο θέμα γιατί έκαστος εφ’ω ετάχθη.
Να μου κάνετε το προξενειό, ειδικά αν η υποψήφια είναι από αυτές που θέλουν να πληροφορούν τα της φορολογικής μου δήλωσης. Σας υπόσχομαι ένα αξέχαστο βράδυ γιατί όπως θα φαντάζεστε στην πραγματικότητα, λέω χειρότερα από αυτά που κατέγραψα εδώ.
donemo, τώρα που ενδώσατε, ελπίζω τουλάχιστον να μην κάνετε κι εσείς τα ίδια σε άλλους φίλους σας!
Αθήναιος December 27, 2006 @ 4:18 pm
Μα, τι χιούμορ! Μακάριοι οι έχοντες έστω και ελάχιστο απ’ αυτό. Μια φορά επιχείρησα να κάνω προξενιό σε φίλη και ξάδερφο και απέτυχα οικτρά. Είναι να σε θέλει το προξενιό…Εσείς δεν είστε καπάτσος προξενητής, αλλά καπάτσος αρνητής…Και εις ανώτερα!Αλλά τα ανώτερα τα ζήσατε με το μωρό αγκαλιά, δεν υπάρχει πιο πάνω
scalidi December 27, 2006 @ 4:36 pm
“Σας υπόσχομαι ένα αξέχαστο βράδυ γιατί όπως θα φαντάζεστε στην πραγματικότητα, λέω χειρότερα από αυτά που κατέγραψα εδώ.”
χαχαχαχα - ωραία, οπότε το μόνο που απομένει είναι να βρω το θύμα για την ανθρωποθυσία, εμ την υποψήφια για το προξενιό εννοώ!
Επί της ουσίας φυσικά είμαι 100% σύμφωνος (και νομίζω φαινόταν από το πρώτο σχόλιο). Η επίπλαστη αγωνία μας να δείχνουμε αιωνίως “νέοι” μας απαγορεύει να παραδεχτούμε ότι απλά ο τρόπος ζωής αλλάζει. Όχι τόσο με το ζευγάρωμα, όσο με το παιδί, εκεί που πραγματικά διαβαίνεις Ρουβικώνα. Αυτό δεν είναι ούτε κακό ούτε καλό από μόνο του: εξαρτάται από το πόσο έτοιμος ήσουν να περάσεις στην άλλη πλευρά. Και δεν χρειάζεται να μπει κανείς στην διαδικασία να συγκρίνει διαφορετικούς τρόπους πορείας, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει κριτήριο για την σύγκριση.
Last but not least:
“Οι μονάδες, διαταράσσουν την ισορροπία των δυάδων”
Να συμπληρώσω ότι αυτό ισχύει για δυάδες που διαλέγουν να μετράνε την ισορροπία τους (αποκλειστικά) σε σχέση με εξωτερικούς παράγοντες. Σωστά;
mpampakis December 27, 2006 @ 4:49 pm
Όλοι μου οι φίλοι παντρευτήκανε
γίνανε ρεζίλι γι’αυτό κρυφτήκανε
πιάσαν μια δουλίτσα κι όλοι τους κρατούν κλειδιά
απόκτησαν κοιλίτσα και κάνα δυο παιδιά.
Τώρα σαν τους βλέπω δεν τους χαιρετώ
ούτε και γουστάρω εγώ να παντρευτώ
κι άμα μου τη δίνει κάτι τέτοια δειλινά
παίρνω τ’αλογό μου και φεύγω στα βουνά
Πάμε Ντόλυ!
Τάδε έφη …Λούκυ Λουκ
After Eight December 27, 2006 @ 7:16 pm
Oso menw monos, niwthw na apomakrinomai apo to anthrwpino eidos..pisteuw akradanta oti einai omorfo na eimaste ateleis kai na simplirwnomaste mesa apo to tairi mas..i monaksia sou dinei ti dinatotita na veltiwseis ton eauto sou kai sinama kanei tin anagki tis iparksis etairou imisews olo kai ligotero entoni,gegonos pou vriskw anisixitiko telika..einai omorfo na Xreiazomaste,na exoume anagki kapoious,eimaste anthrwpakia,oxi theoi..vevaia i zwi gia ton kathena mas epifylassei ksexwro dromo kai poios eimai egw pou tha arnithw ti moira mou..
Einai omorfo oi anthrwpoi pou mas agapane na prospathoun me ton tropo tous na mas voithisoun..vl “proksenia”..telika kaneis de mporei na voithisei kanenan kata ti gnwmi mou,alla i prothesi einai pou metraei kai ti sigkekrimeni ti vriskw idiaitera eugeniki..
Distixismenes oi kopelies pou psaxnoun forologikes dilwseis,eumetavliti i zwi kai aprovlepti “allwte se anevazei psila kai allwte se rixnei sta tartara” elege palia elliniki tainia,anohtoi autoi pou thewroun pws me merikes ekatontades xiliades euro tha eksasfalisoun mia vevaiotita..mia “asfaleia”..ap tin alli sa skepsi epeidi einai toso aploiki,exei mia afeleia pou se sindiasmo me ena zeugari naziarika matia,elafrws tonismeno stithos kai ena zeugos atithaswn astragalwn ,arkoun gia na dwsoun to enausma gia ..oikogeneia,giati oxi;
Einai i deuteri fora pou se akouw na diigeisai filtate Athinaie na se pairnei o ipnos exontas agkalia ena paidi kai exw vasimes ipopsies pws enw esi eisai o enilikas pou koimizei to paidi,telika to paidi se exei agkalia kai se auti tin agkalia den “apeileisai”,niwtheis asfaleia,iremia kai galini kai vevaia ..apokoimasai!
Telos na pw kai egw pws twra pou eimai monos,viwnw monaksia alla elpizw oti an erwteutw kai me erwteutoun kai vgoume mia volta de tha niwthw monos pia ,enw otan ipirksa se sxesi kai viwna monaksia den ilpiza se tipota dioti ti tha mporousa na kanw..to aisthima tis monaksias parousias allwn einai disvastaxto giati de sou epitrepei na elpizeis.Xwris elpida de mporeis na oneireuesai kai mia zwi xwris oneira einai kommataki ageusti
Gerasimos December 27, 2006 @ 7:24 pm
Γεράσιμε, πολύ ωραία τα είπες, σχεδόν συγκινητικά “se akouw na diigeisai filtate Athinaie na se pairnei o ipnos exontas agkalia ena paidi kai exw vasimes ipopsies pws enw esi eisai o enilikas pou koimizei to paidi,telika to paidi se exei agkalia kai se auti tin agkalia den “apeileisai”,niwtheis asfaleia,iremia kai galini kai vevaia ..apokoimasai!”. Να είσαι καλά και να ονειρεύεσαι.
scalidi December 27, 2006 @ 7:52 pm
Σταυρούλα, όλο σας το λέω: εγώ τουλάχιστον χωρίς χιούμορ αισθάνομαι πως δεν θα τη βγάλω καθαρή. Όσο για την ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή.
Θα’λεγα πώς οι μπέμπηδες είναι η ειδικότητά μου.
Μπαμπάκη, συμφωνώ για τα των δυάδων, το είπα με την έννοια πως κι αυτές έχουν τη δική τους δυναμική.
After Eight βρίσκεστε σε σωστό δρόμο.
Γεράσιμε, αν ξέρατε πόσα παιδάκια έχω κοιμήσει στην αγκαλιά μου, θα αισθανόσασταν φρίκη και συμπόνοια για το άτομό μου.
Αθήναιος December 27, 2006 @ 9:54 pm
Tous filous toulaxiston tous plakonoume sto vrisimo, tous kratame moutra gia kana dyo vdomades kai isixazoume.
To soi pos to vrizoume xoris na sfaxtoune oi maxalades?
cp December 27, 2006 @ 10:20 pm
Όχι Αθήναιε, δεν κάνω και εγώ τα ίδια στους φίλους μου. Τους αφήνω να απολαύσουν τη μοναξιά τους, όπως την είχα απολαύσει και εγώ. Και κυρίως τους αφήνω να βρουν και να ανακαλύψουν το ταίρι τους ΜΟΝΟΙ τους (όπως έκανα και εγώ), γιατί εκεί βρίσκεται όλη η μαγεία.
(Άσε που αν δεν βγει καλό το προξενιό τρως και ξύλο)
donemo December 28, 2006 @ 9:53 am
Χαρίεν!
Πάνος December 28, 2006 @ 11:03 am
Και τι γίνεται εάν απλώς δεν προέκυψε, τί να κάνουμε; Εάν σε κάθε τραπέζι της οικογένειας, κάθε Χριστούγεννα, γιορτή, γενέθλια, συγκέντρωση, με άλλους ή όχι, η πρόποση της μητέρας σου είναι: “και του χρόνου να είμαστε περισσότεροι”; Να πεις, ε τι να κάνω, λυπάμαι που σας απογοήτευσα, αλλά δεν προέκυψε; Μακάρι να γελούσα κι εγώ, όπως οι υπόλοιποι αναγνώστες σας, αλλά έχω συγχιστεί, συγγνώμη…
X December 29, 2006 @ 7:18 pm
Τον δικό μου Λευτεράκη τον λέγανε Στέφανο μια περίοδο. Και μετά Γιώργο. Μετά τον ντεμέκ επεισοδιακό χωρισμό απο τον Γιώργο, υπήρξε ο Χρήστος.
Εϊχα βρει την άγια μου χαρά ρε αδερφέ. Στις μαζώξεις του σογιού όμως, όχι των φίλων.
Μέχρι που ο τελευταίος, ο Χρήστος ντε, το πήρε τελικά σοβαρά εν αγνοία μου (το κατάλαβα απο το δωράκι που μου στειλε η μάνα του, ένα χρυσό βραχιόλι με μπριγιάν που φώναζαν απο μακριά “be kind to my boy” και κόντεψα να βρεθώ στα καλά καθούμενα αρραβωνιασμένη. Δεν έβρισκα την πόρτα να φύγω ή λαγούμι να κρυφτώ.
Κάπως έτσι τέλειωσαν οι Μεγάλοι Έρωτες λευτερακικού τύπου και επανήλθα στα σύγκαλά μου.
discolata December 30, 2006 @ 12:44 pm
happy foot picture…
happy foot picture intro article…
Trackback happy foot picture August 3, 2007 @ 1:12 am
[...] Η συνέχεια εδώ [...]
Pingback Αθήναιου Βορβορυγμοί » Blog Archive » O φίλος μου ο Λευτεράκης December 4, 2007 @ 2:52 pm