Καρδιές Σωτέ
Είπες ότι σε σκότωσα, στοίχειωσέ με τότε! [...] Μείνε μαζί μου
για πάντα, πάρε όποια μορφή θες! Οδηγησέ με στην τρέλα!
Μόνο, μην με εγκαταλείπεις σ'αυτή την άβυσσο όπου δεν μπορώ να σε βρω!"
Έμιλυ Μπροντέ, "Ανεμοδαρμένα Ύψη", Κεφάλαιο 16.
Ποτισμένος με τις γεύσεις, τ'αρωματα και το φως της γενέθλιας γης, μπορείς να γυρίσεις τον κόσμο ολόκληρο χωρίς να νιώσεις ούτε μια φορά νοσταλγία, γιατί τελικά, τί είναι η Πατρίδα εξόν από τις εμπειρίες που έχουν αποτυπώσει στον εγκέφαλο οι πέντε αισθήσεις; Όπου και να πήγα λοιπόν, ο τόπος μου δεν μου έλειψε ποτέ γιατί τον κουβαλούσα μέσα μου και ήταν το φορτίο των αισθήσεων αυτό που όριζε τη διαφορετικότητά μου από τον υπόλοιπο κόσμο και που μου επέτρεψε να τον παρατηρήσω και να τον προσλάβω με το μυαλό και την καρδιά διάπλατα ανοιχτά. Ξένος δεν ένιωσα πουθενά, μόνο διαφορετικός και έχοντας ξεκαθαρισμένη μέσα μου τη διαφορετικότητά μου δοκίμασα τα πάντα, άφοβα.
Μόνο μια φορά ένιωσα εντελώς ξένος από το περιβάλλον και αυτό συνέβη όταν βρέθηκα στην κορυφή ενός ουρανοξύστη. Εκεί πάνω, κατάλαβα πού διαφέρουμε εμείς οι Ανατολικοί από τους Δυτικούς και τα αισθήματα που ένιωσα ήταν μάλλον αρνητικά: μελαγχολία, θυμός και φόβος. Αντίθετα απ'ό,τι συμβαίνει στη Μεσόγειο, στην κορυφή ενός ουρανοξύστη δεν ακούς κανέναν από τους ήχους που παράγονται στο έδαφος, στη μύτη σου δεν καταφέρνει να φτάσει καμία μυρωδιά θάλασσας ή χώματος. Σε μας εδώ και το πιο ψηλό σημείο δεν σε αφήνει να ξεχάσεις ότι είσαι ένα από τα πλάσματα που κατοικούν στη γή γιατί ακριβώς δεν υπάρχει κάποιο σημείο τόσο πιο ψηλά από αυτή. Αντίθετα, στην κορυφή του ουρανοξύστη στεκεσαι και επιθεωρείς τον κόσμο ως παντοκράτωρ. Τα κτίρια αυτά, χτίστηκαν από ανθρώπους που αρνούνται να καταλάβουν ότι για τη Φύση, δεν ειναι πιο σημαντικοί από έναν αρουραίο. Η θέα του κόσμου από τόσο ψηλά, μ'έκανε να αισθανθώ ξένος ανάμεσα σε ανθρώπους που πίστευαν ότι ο κόσμος τους ανήκε.
Την αίσθηση αυτή, κατάφερε να τη μετριάσει κάπως η κουζίνα. Η εντύπωση που προκαλούσε μια κουζίνα που "πετούσε στον ουρανό", τυλιγμένη σε ανέμους που έπνεαν ισχυροί, ήταν οπωσδήποτε πρωτόγνωρη και ενδιαφέρουσα και τα βράδια μετά τη δουλειά που έβγαινα στη μικρή ταράτσα έξω από αυτήν για να καπνίσω, παρηγοριόμουν στην ιδέα ότι οι ισχυροί άνεμοι που φυσούσαν ίσως να είχαν ξεκινήσει το ταξείδι τους από την Ανατολική Μεσόγειο. Βέβαια, δεν μπορούσα να απολαύσω πάντα το τσιγάρο στην ταράτσα και ο λόγος ήταν ότι τις περισσότερες φορές, είχε ήδη καταλάβει το χώρο ο μυστηριώδης και μοναχικός αρχιμάγειρας που ήταν και ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου. "Αρχιμαγείρου επινεύσαντος, πάσα αρχή παυσάτο" ! Ούτε που μου πέρασε ποτέ από το μυαλό η ιδέα να καπνίσουμε παρέα στην ταράτσα, σα φιλαράκια!
Η κουζίνα πάνω στον ουρανοξύστη ήταν αυτό που λέμε "μεγάλη κουζίνα" και ο σεφ, διάσημος τόσο για τις δημιουργίες του που φλέρταραν έντονα με το γκροτέσκο με την έννοια που θα εξηγήσω παρακάτω, όσο και για μια σειρά από φήμες σχετικές με την προσωπκή του ζωή οι οποίες κυκλοφορούσαν ως θρύλος ανάμεσα στους κύκλους των γκουρμέ της πόλης. Οι ιστορίες που έφταναν από παντού στ'αυτιά μου ήταν αντικρουόμενες αλλά όλες συμφωνούσαν στην παρουσία ή μάλλον στην απουσία μιας γυναίκας η οποία σύμφωνα με ορισμένους τον είχε εγκαταλείψει. Άλλοι, ισχυρίζονταν ότι είχε πεθάνει, ενώ υπήρχε και μια παραλλαγή της ιστορίας σύμφωνα με την οποία η γυναίκα του είχε φύγει με τον καλύτερό του φίλο παίρνοντας μαζί της και τα παιδιά. Όπως και να είχαν τα πράγματα, ένα ήταν το σίγουρο: ο άνθρωπος αυτός είχε σφραγιστεί από μία απώλεια.
Η δουλειά στη βιομηχανικού design κουζίνα των "Ανεμοδαρμένων Υψών", με τον ψυχρό φωτισμό που σου δημιουργούσε την εντύπωση ότι βρισκόσουν στο ιατρείο των διδύμων ιατρών της ταινίας του Κρόνενμπεργκ, ήταν υψηλού επιπέδου. Τον εντατικό ρυθμό, τον έδινε ο ίδιος ο σεφ ο οποίος κυκλοφορούσε γρήγορα αλλά σχεδόν αθόρυβα ανάμεσα στους πάγκους εργασίας και τις στόφες έχοντας εποπτεία της δουλειάς και στην τελευταία της λεπτομέρεια. Ψηλός, λεπτός, με πολύ λευκό δέρμα και ξυρισμένο κεφάλι, έμοιαζε διαρκώς απορροφημένος. Αυτός ο μονίμως συνοφρυωμένος και αγέλαστος άνθρωπος, είχε εισαγάγει στην κουζίνα μια σειρά από πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες. Από αυτόν έμαθα την τεχνική του να στήνεις τα πιάτα χρησιμοποιώντας ως βασικό μοτίβο ένα υλικό το οποίο εμφανιζόταν στο ίδιο πιάτο μαγειρεμένο με περισσότερους από ένα βασικούς τρόπους κάτι που έδινε την αίσθηση της τονικότητας. Εξαιρετικά μουσικός τρόπος να μαγειρεύεις! Ακόμη, εκεί είδα για πρώτη φορά τις διάφορες σκόνες αποξηραμένων υλικών-κυρίως λαχανικών — τις οποίες προσέθετε στα πιάτα για να δημιουργήσει την αίσθηση του vibrado καθώς έλεγε: σκόνη από πατζάρι, μανιτάρια, σέλινο… "Μαγικές" σκόνες που μπορούσαν να μεταμορφώσουν ένα πιατο. Μέσα σε αυτά όμως υπήρχε και η σταθερή του εμμονή : τα εντόσθια μεγάλων ζώων. Δεν χρησιμοποιούσε απλώς το σηκώτι, ως είθισται, είχε προχωρήσει το ζήτημα στις σπλήνες και την καρδιά, και ήταν αυτά τα πιάτα που εγώ προσωπικά έβρισκα αρκετά "γκόθικ" τόσο στη σύλληψη όσο και την εκτέλεση αλλά όμως, αυτά ήταν που τον είχαν κάνει διάσημο και από το μενου, αυτά τα πιάτα ήταν τα πιο δημοφιλή. Όπως και οι υπόλοιποι σεφ της κλάσης του, πίστευε ότι κάθε πιάτο έπρεπε ν'αποτελεί κι ένα statement, μόνο που απ'ό,τι κατάλαβα στην πορεία, κάποια από τα δικά του πιάτα, ειδικά αυτά που εγώ ονόμαζα "γκόθικ" αποτελούσαν και ένα υπονοούμενο. Το έβλεπα και στους πελάτες. Όσοι γνώριζαν "τις φήμες" κοιτάζονταν μεταξύ τους με νόημα όταν προσγειώνονταν μπροστά τους οι περίφημες "καρδιές σωτέ με καραμελωμενο κρεμμύδι και σάλτσα από βαλσαμικό" ενώ κάποτε, σε μια ρεστο-κριτική η κουζίνα του χαρακτηρίστηκε ως "κουζίνα της απώλειας…"
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαχειριστείς μια απώλεια: άλλοι τη μετατρέπουν σε ερημητήριο μέσα στο οποίο κλείνονται και περνούν το υπόλοιπο του βίο τους, άλλοι, την ενδύονται ως ένα πένθιμο προσωπείο το οποίο πιστεύουν πως τους προσδίδει γοητεία, ενώ υπάρχουν και κάποιοι που χρησιμοποιούν την ίδια την απώλεια ως όπλο εκδίκησης απέναντι σε αυτόν που τους πλήγωσε: κόβουν το φάντασμα της σχέσης αργά και σαδιστικά "πουλώντας" τα κομμάτια της με επιτυχία και είναι αυτή η επιτυχία που τους γεμίζει ηδονή γιατί την εκλαμβάνουν και ως μέσω ανάνιψης: "Επιχείρησες να με εξαφανίσεις; Κοίτα με τώρα πως ανεβαίνω πατώντας στο πτώμα της ίδιας μας της σχέσης" και αυτό το τελευταίο ήταν που έκανε ο συγκεκριμένος άνθρωπος όταν έχτισε την επιτυχία του σερβίροντας με τρόπο θεατρικό αλλά κυρίως υπαινικτό τις καρδιές σωτέ και τα υπόλοιπα εντόσθια… Πώς μπορούσε να'μαι βέβαιος γιαυτό; Καλά εντάξει… Μα δε λένε ότι ο καθένας από μας είναι σε θέση να δει με επιτυχία στον άλλο, τα ελαττώματα αυτά που είναι και δικά του λες ωσάν να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη; Enough said…
Τα βράδια που τον στοίχειωνε το φάντασμα της απώλειας, "κατέβαζε τους διακόπτες", γινόταν επιθετικός, απότομος και σκληρός με τη μπριγάδα αλλά αυτά τα βράδια ήταν που έβγαζε τα μεγαλειώδη του πιάτα. Τον συναισθανόμον και ένιωθα μια απεριόριστη συμπάθεια για τον πόνο του. Τις νύχτες μετά τη δουλειά, που καθόταν έξω, στη "βεράντα" του ουρανοξύστη και τον παράδερνε ο άνεμος, πατώντας στις μύτες των ποδιών μου, πήγαινα και του άφηνα δίπλα του ένα ποτήρι γεμάτο ουίσκι ή ενα ποτήρι κρασί, ενώ καθόμουν μόνος μου στην κουζίνα, μέσα στο σκοτάδι και δεν έφευγα πριν να μπει ξανά μέσα. Όταν συνέβαινε αυτό, με καληνύχτιζε ευγενικά και εξαφανιζόταν αθόρυβα. Ο μάγειρας ήταν μοναχικός αλλά δεν διήγε βίο μοναστικό! Κατά καιρούς βλέπαμε στην κουζίνα να τον επισκέπτονται όμορφες και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες κυρίες που φαίνονταν να τον θαυμάζουν και να τον ποθούν απεριόριστα. Βέβαια, ποτέ δεν βλέπαμε την ίδια για παραπάνω απο τέσσερις φορές. Φαίνεται ότι όταν το πράγμα σοβάρευε και γινόταν σχέση, τις…σχόλαγε. ¨Ολα αυτά βέβαια, "προσέδιδαν" στο μύθο, δεν αφαιρούσαν από αυτόν…
Πολλές φορές σκέφτηκα να βγω έξω στην ταράτσα μαζί του και ν'αρχίσω να του αραδιάζω τις αισιόδοξες ιστορίες μου από τη Μεσόγειο, τα βραχάκια της Μάνης, τα νησιά του Αιγαίου, την απεραντοσύνη της ερήμου, μπας και αλλάξει διάθεση. Όμως, όλα αυτά είχαν γίνει δικά μου μέσα από το βίωμα, την εμπειρία μέσω των αισθήσεων που λειτούργησαν σε συγκεκριμένο γεωγραφικό και πολιτισμικό context, δεν θα έλεγαν τίποτε σ'εναν άνθρωπο που αγνάντευε την ίδια του την πόλη από ψηλά, "φορτώνοντας" συναισθηματικά με τις αναμνήσεις του για να βγάλει στη συνέχεια νέα πιάτα με τεμαχισμένα εντόσθια.
Υπήρχαν όμως βράδια σαν και κείνο που εισέπραττα όλη την ένταση και τη σκοτεινιά που εξέπεμπε. Νόμιζα πως βρισκόμουν μέσα στο κεφάλι του και τον άκουγα να ανακυκλώνει παλαιότερα γεγονότα και στη συνέχεια να εξαπολύει κατάρες και υποσχέσεις για εκδίκηση. Κάπου στο μέσον της βάρδιας, στεκόμουν για μια στιγμή και έβλεπα τον εαυτό μου να στάζει, στην κυριολεξία, αίματα από τα εντόσθια που έκοβα κυρίως εγώ, μια δουλειά που μου την είχε "εμπιστευτεί τιμητικά" όπως είπε και αισθανόμουν ένα ράκος λες και βίωνα εγώ όλο αυτό το δράμα που εκτυλισσόταν μέσα σε αυτή την κουζίνα. Εκείνο το βράδι λοιπόν, δεν άντεξα άλλο. Εγκατέλειψα τις αφελείς ιδέες για διηγήσεις με βραχάκια, ήλιο και θάλασσα και βγήκα στην ταράτσα με φόρα:
- "Αυτό που κάνεις, δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Δεν το αντέχω εγώ! Πώς το αντέχεις εσύ; Ξέρεις τί λένε πίσω από την πλάτη σου; Σε πληροφορώ πως όλοι ξέρουν τα πάντα. Έχεις βγάλει "το δράμα σου" περατζάδα! Το κόβεις κομμάτια και το σερβίρεις, μα γιατί το κάνεις; Σε βλέπει; Σε βλέπει! Το ξέρω ότι σε βλέπει. Ε και; Και τα εντόσθια που φτιάχνεις δεν είναι καν μαγειρική αξιώσεων. Στην Ελλάδα κάτι τέτοια πιάτα τα φτιάχνουν οι τελευταίοι ταβερνιάρηδες όχι οι αρχιμάγειροι!! Η λατρεία της απώλειας, βγαίνει πολύ σε δευτεράντζα, βρε αδελφάκι μου, δεν μπορεί να μη το βλέπεις! " Όλα αυτά τα ξεφούρνισα μονορούφι και στάθηκα να περιμένω μια θυμωμένη και οργισμένη απάντηση, όμως, μου απάντησε πολύ ήρεμος:
" Δεν μπορείς να φανταστείς τί έχει διαμειφθεί μεταξύ μας. Κανείς σας δεν μπορεί. Δεν έχω καταφέρει να μιλήσω γιαυτά σε κανέναν. Σε κανέναν! Μα, τί λεω; Να μιλήσω; Δεν έχω καταφέρει να τα γράψω στο χαρτί έστω και μια φορά, να τα διαβάσω και μετα το χαρτί να το κάψω. Δεν αντέχω ούτε εγώ ο ίδιος να ακούσω τον εαυτό μου να μιλάει γιαυτά που συνέβησαν. Και όσο δεν μπορώ να τα πω, τόσο δεν μπορώ και να τα ξεχάσω. Κάποια στιγμή ίσως το καταφέρω, μέχρι τότε όμως, θα μαγειρεύω εντόσθια, σπλάχνα τεμαχισμένα και επειδή έχω ταλέντο, η πόλη ολόκληρη θα μιλάει γιαυτά. Μαθαίνει τί κάνω και δεν μπορεί και εκείνη να βρει ησυχία. Κόβει βόλτες κάτω από το εστιατόριο αφήνοντας τα ίχνη της, στέλνει κοινούς γνωστούς και φίλους να τρώνε εδώ και να της μεταφέρουν τα πάντα με λεπτομερειες. Όσο δεν μπορώ να μιλήσω, θα την κυνηγάει η φήμη μου, όχι εγώ, εγώ αδιαφορώ, το όνομά μου όμως, θα την κυνηγάει σαν την Ερινύα. Άσε που ξέρω ότι είναι ζήτημα χρόνου να εμφανιστεί μπροστά μου. Η διαίσθησή μου αλλά και τα μισόλογα των φίλων μου λένε, ότι αυτό θα γίνει αυτές τις μέρες. Στην ετήσια συγκέντρωση του κλαμπ του "Εσωτερικού Κόσμου", γιαυτό και εκείνο το βράδυ όλα πρέπει να είναι τέλεια. Δεν θ'αφήσω τίποτε να με απασπάσει μέχρι τότε…"
Μάλιστα. Δεν με εξέπληξε το περιεχόμενο των λόγων του όσο τ'ότι μου μίλησε. Δεν θα άφηνε τίποτε να τον βγάλει από τον κόσμο του και το αδιέξοδό του. Το πήρα και εγώ απόφαση και ριχτήκαμε μαζί με τα μούτρα στη δουλειά. Το μενού που θα σερβίραμε στη λέσχη αυτή που λειτουργεί κατά τα πρότυπα της γνωστής νεοϋορκέζικης Organ Meat Society θα ήταν εκπληκτικό και… αιμοασταγές: πατσάς με ξύδι και σκόρδο, jiz biz, το περίφημο πιάτο από το Αζερμπαϊτζάν που αποτελείται από τηγανητές πατάτες με κομμάτια από όλα τα εσωτερικά όργανα του αρνιού σωταρισμένα σε αρνίσιο λοίπος, αρνίσια αμελέτητα ψητά και στο τέλος, θα σερβίραμε ένα πακιστανικό επιδόρπιο : ένα stir-fry από αυγά και μυαλά…
Τις επόμενες μέρες τις περάσαμε οργανώνοντας το δείπνο και κατά τη διάρκεια της βάρδιας έσκυβε και μου ψιθύριζε στο αυτί " τις αποκλειστικές πληροφορίες" που αποδείκνυαν την επικείμενη άφιξή της στο εστιατόριο. Ήθελα να του πω μόνο μια κουβέντα: "Μα, στ'αλήθεια πιστεύεις ότι ένας άνθρωπος με τον οποίο διεμείφθει ένας ψυχολογικός κανιβαλισμός, θα σταθεί μπροστά σου ξανά να σε κοιτάξει στα μάτια;" Από την άλλη όμως, ευχόμουν και να παρουσιαστεί. Είχα την απορία να δω το πρόσωπο της γυναίκας που μεταμόρφωσε αυτόν τον άνθρωπο σ'ενα Χηθκλιφ αν και ήμουν σίγουρος πως θα επρόκειτο για μια ασημαντότητα…
Τη μέρα του event είχα πιάσει δουλειά από νωρίς. Έκοβα συνεχώς εντόσθια για 200 άτομα. Η υφή των ωμών εντοσθίων και η μυρωδιά του αίματος στο οποίο ήμουν λουσμένος, είχε αρχίσει να μου δημιουργεί πονοκέφαλο. Περισσότερο όμως με αρρώσταινε το θέαμα του σεφ: ήταν αλλού. Έτσι πως ήταν σκυμμένος στον πάγκο, έβλεπα τις φλέβες να χτυπούν στους κροτάφους του και φανταζόμουν την αντάρα που επικρατούσε μέσα στο κεφάλι του. Προετοιμαζόταν για τη θρυλούμενη συνάντηση. Τον κοίταξα για λίγο. Κρίμα, ένας ικανός και ταλαντούχος άνθρωπος να μην καταφέρνει να σπάσει τον τοίχο μέσα του για να λυτρωθεί από αυτά που τον κατατρύχουν. Κάνοντας αυτές τις σκέψεις όμως, η ζαλάδα επέστρεψε και έκανα να βγω έξω για να πάρω αέρα αλλά πού… Στ'αυτιά μου δεν έφτανε κανένας ήχος από τη γη και στη μύτη μου καμία μυρωδιά, έτσι δεν μπορούσα να προσδιορίσω το πού βρίσκόμουν. Ένιωσα μόνος και ξένος και ήταν ένα αίσθημα αφόρητο και τρομακτικό. Έβγαλα όπως-όπως την ποδιά, σκούπισα με αυτή τα χέρια μου και διέσχισα την κουζίνα κατευθυνόμενος προς την έξοδο. "Φεύγω, δεν μπορώ άλλο", μόνο αυτό είπα και δεν έκανε καμία κίνηση να με σταματήσει.
Καθώς κατέβαινα με το πρώτο από τα ασανσέρ, σκεφτόμουν πως τον Χήθκλιφ όλοι τον κατάλαβαν, όλοι τον λυπήθηκαν αλλά κανείς δεν θα θελε να είναι στη θέση του… Λίγα χρόνια μετά,ενώ πληκτρολογώ όλα αυτά, η ίδια σκέψη κυριαρχεί στο νου μου ως μάθημα που έχω χωνέψει καλά και αφορά στην επιβίωσή μου: " Τό κόλλημα πάνω στις απώλειες, βγαίνει σε δευτεράντζα", μόνο που η σκέψη αυτή φτάνει στα δάχτυλά μου αποκλειστικά ως προϊόν διανοητικής επεξεργασίας.
Ίσως ήρθε η ώρα ν'αρχίσει να βγαίνει από τα σπλάχνα μου…
*Σπλήνα γεμιστή*
Κατά έναν παράδοξο τρόπο, τα μόνα ταμπού που έχω στη ζωή μου αφορούν στην κατανάλωση της τροφής και όχι ως προς τα είδη της τροφης, όσο ως προς τον τρόπο και το context. Όταν ταξιδεύω δεν επιδιώκω ποτέ να δοκιμάζω τροφές που η κατανάλωσή τους είναι ξένη προς το δικό μου πολιτιστικό υπόβαθρο. Στην Κορέα, δεν θα επιδιώξω να βρεθώ σε εστιατόριο που σερβίρουν σκύλο μόνο κα μόνο για να λέω ότι το έφαγα, θα το δοκιμάσω μόνο αν βρεθώ σ'ενα σπίτι ντόπιων και μου το προσφέρουν. Ποτέ μου δεν έχω υπάρξει τουρίστας, είμαι ταξιδευτής και σιχαίνομαι τη μετατροπή του κόσμου σε μια απέραντη Ντίσνευλαντ όπου τρώμε πράγματα απλά "για την εμπειρία". Γιαυτό και θα δόσω μια κλασική ελληνική συνταγή.
Συνήθως γεμίζουμε μοσχαρίσιες σπλήνες. Προτιμώ τις αρνίσιες γιατί είναι μικρότερες και μυρίζουν λιγότερο. Όσοι δεν έχετε δοκιμάσει σπλήνα γεμιστή, προτείνω να τη μαρινάρετε πρώτα είτε σε κόκκινο κρασί είτε απλά, να την ανοιξετε και να της γεμίσετε με 2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση και 1 κουταλάκι σπόρους κόλιανδρο που έχετε "σπάσει" με τ'ακροδάχτυλά σας. Οι σπόροι του κόλιανδρου μετριάζουν την αψάδα και την έντονη οσμή του σκόρδου.
Για κάθε αρνίσια σπλήνα θα χρειαστείτε για τη γέμιση:
1 φλυτζάνι τυρί φέτα τριμμένα
1 κουταλάκι σκόρδο κονφί
1 φλυτζάνι ψιλοκομμένο μαϊντανό ή μισό φλυτζάνι φρέσκο κόλιανδρο
αλάτι-πιπέρι.
Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί μέχρις ότου να έχουμε μια ομοιογενή πάστα και γεμίζουμε με αυτή τη σπλήνα που έχουμε ανοίξει στη μέση και την έχουμε αλατοπιπερώσει ελαφριά. Προσοχή στο αλάτι! Η φέτα είναι ήδη αλμυρή. Κλείνουμε τη σπλήνα με οδοντοφγλυφίδες και την τοποθετούμε σε μικρό πυρέξ έτσι ώστε να βράσει στα υγρά που θα βγάλει. Πολλοί περιχύνουν τις σπλήνες με ντομάτα, πριν τις βάλουν στο φούρνο, εγώ πάλι όχι. Προσθέτω ένα ποτηρι κρασί, σκεπάζω το μικρό πυρές με αλουμινόχαρτο και τις βάζω σε ζεσταμένο φούρνο. Μετά από τρία τέταρτα, αφαιρώ το αλουμινόχαρτο και τις ψήνω σε πολύ χαμηλή φωτιά για 20 λεπτά ακόμη. Η σπλήνα έχει πολύ αίμα βέβαια. Αν σας ενοχλεί η γεύση του, τις ψήνετε για ένα ακόμη εικοσάλεπτο!
Πολύ σαρκοβόρος έχετε γίνει λίαν προσφάτως και δεν αντέχει η χορτοφαγική μου ύπαρξις….οι μεταφορές όμως είναι συγκλονιστικες.
An-Lu October 24, 2006 @ 1:26 pm
ας μην ξεχνάμε και την κηνυγετική φύση μας…. Με κολάζετε κύριε Αθήναιε με αυτές τις δημιουργίες σας…
εκπληκτική ιστορία.
Αντώνιος October 24, 2006 @ 1:27 pm
Ο τρόπος που καταθέσατε το αφόρητο της εμπειρίας σας είναι εξαίρετος.
Όσον αφορά τη συνταγή, υπάρχει και η μικρασιάτικη εκδοχή, με γέμιση από ρύζι, σταφίδες & κουκουνάρι, και αυτή με κρασί..
witch of daffodils October 24, 2006 @ 2:04 pm
Trofi gia skepsi: O “kanivalismos” os diotrhosi tis apoleias? Ta entosthia exoun pollaples syn-paradiloseis, synistoun ena “skandalo”, “Le scandal du corps mangeant/mangé”, parafrazontas tin S. Felman. Agapite Athinaie, exairetiko to keimeno sas oxi mono gia ti glafyrotita tou alla kai gia tin ypenthymisi, gia akomi mia fora, tou poso syndedemenes einai i trofi, i glossa kai i psixiki mas katastasi.
PS: O (agapimenos) Hannibal Lecter itan o epitimos proedros tou club?
flo October 24, 2006 @ 2:52 pm
Το κείμενο είναι απίθανο και καθόλου δευτεράτζα, τη συνταγή την προσπερνάω γιατί σιχαίνομαι λιγουλάκι, με ανακατέψατε μεσημεριάτικα. Εγώ διάβασα κάτι άλλο πάντως , ίσως αυτό που θέλατε να πείτε…Αν δεν το έχετε διαβάσει να διαβάσετε το “Νάρκισσοι και Κανίβαλοι” και θα με θυμηθείτε
scalidi October 24, 2006 @ 3:03 pm
Δεν έχω λόγια! Εξαιρετικό κείμενο, εξαιρετική ιστορία, και εγώ που δεν ανακατεύομαι θα πω και εξαιρετική συνταγή! Αχ, αγαπημένε μου σεφ, προσφάτως μου έλεγε ένας φίλος πως όταν μιλάμε για τους άλλους μιλάμε για τον εαυτό μας. Με άλλη αφορμή είναι αλήθεια, τους ανθρώπους που κατηγορούν τους άλλους, αλλά νομίζω πως ισχύει πάντα, για τα καλά και τα κακά… Όπως συμβαίνει με τα όνειρα… Καμιά φορά πάλι ενώ μιλάμε για τον εαυτό μας, μιλάμε και για τους άλλους.
Η απώλεια γιατρεύεται μέσω του πένθους, σκέφτομαι… Μέσω του αποχωρισμού που γίνεται μέσα μας.
Κατά τα άλλα λατρεύω τα εντόσθια, λέτε να σημαίνει κάτι αυτό; Και τα εντόσθια και οτιδήποτε ωμό… Πολύς κανιβαλισμός!
Rayuela October 24, 2006 @ 3:50 pm
Θα επιστρέψω γιατί είμαι ανάμεσα από ραντεβού, τώρα, θέλω να πω μόνο ότι αφορμή για να σκεφτώ τα του κειμένου αυτού, ήταν ένας τρικούβερτος καβγάς που είχα ρίξει με τη Ραγιουέλα τον Αύγουστο με αφορμή το κείμενο “Vae Victis” που είχα γράψει και το ερώτημα της “γιατί οι άνθρωποι κάθονται και γράφουν τέτοια πράγματα στα μπλογκ τους”. Ακόμη κι όταν τσαντίζομαι όμως, πάντοτε στη συνέχεια κάθομαι και αναλύω πόσο δίκιο είχα. Αν και το ζήτημα το σκέφτομαι από τότε, δεν έχω καταλήξει σε μία απάντηση, πάντως σήμερα το πρωί που έβαλα σχόλιο στο νέο μπλογκ της Ραγιουέλας, ήθελα να της γράψω ότι προβλέπω ότι θα γίνει πολύ εξομολογητικό! Χε χε!
Στα πένθη, πρέπει κάποια στιγμή να μπαίνει μια τελεία. Με έκπληξη διαπιστώνω ότι όταν είσαι έτοιμος να βάλεις την τελεία, η φάση είναι εξαιρετικά επώδυνη. Λες και σε πονάει ο αποχωρισμός από το ίδιο σου το πένθος, λες και το παρελθόν σου δίνει μια τελευταία δυνατή σφαλιάρα για να το θυμάσαι. Δεν ξέρω τί από τα δύο ισχύει ή αν ισχύουν και τα δύο.
Εσείς πάντως Ραγιουέλα, έχετε επιφορτιστεί με το καθήκον να μου χτυπήσετε το καμπανάκι, μόλις διαπιστώσετε τη γραφή μου να εκτρέπεται προς ατραπούς που κατά καιρούς σαρκάζουμε!! Ξέρετε εσείς!!!
Περισσότερα για τις συνταγές, τον κανιβαλισμό και τα εντόσθια αργότερα γιατί είναι ένα θέμα που μ’εχει απασχολεί πολύ και για το οποίο έχω άποψη.
Αθήναιος October 24, 2006 @ 5:22 pm
Αθηναιε dear, τα σεβη μου για μια ακομη φορα.
Loucretia October 24, 2006 @ 6:02 pm
Η αναφορά σας στον καλοκαιρινό μας καβγά, που δεν ήταν και τόσο τρικούβερτος όμως, με προκαλεί. Μου φαίνεται ότι θα γράψω ποστ! Τώρα για το πένθος, πόσο δίκιο έχετε σ’ αυτό που λέτε, πόσο πονάει ο αποχωρισμός από το ίδιο σου το πένθος. Για τις ατραπούς, χτυπήστε κι εσείς κανένα καμπανάκι αν χρειαστεί! Παρ’ όλα αυτά, ήθελα να σας πω και κάτι άλλο, το κόλλημα στις απώλειες δεν είναι δευτεράντζα, καμιά φορά μπορεί να είναι ηρωικό ή τραγικό, μονάχα που δεν μας πάει πουθενά, είναι αδιέξοδο.
Δεν είναι το πρόβλημά μου τα εξομολογητικά ποστ, αλλά όταν κανείς με βάζει να σκύψω και να κολλήσω το μάτι στην κλειδαρότρυπα, πράγμα που δεν έκανε καθόλου το εν λόγω κείμενό σας και το είχα διευκρινίσει και τότε. Η διαφορά προσωπικού και ιδιωτικού είναι το θέμα που με απασχολεί, αλλά επ’ αυτού έπεται συνέχεια!
Rayuela October 24, 2006 @ 6:38 pm
Μόλις είδα το όνομα της Κάθριν να γράφετε μου σηκώθηκε η τρίχα. Καθώς και του Χηθκλιφ. Το βιβλίο το έχω διαβάσει εκατοντάδες φορές…
Ρισπέκτ στον μεγάλο Σεφ του Λόγου…
Στον ΑΘήναιο
Dark Angel October 24, 2006 @ 9:17 pm
Λοιπόν από πού ν’αρχίσω; Στους χώρους που κυκλοφορούσα εγώ, η αμέσως δημοφιλέστερη ερώτηση μετά από το ” Τί ζώδιο είσαι”, ήταν ” Χήθκλιφ ή Ντάρσυ;” Αν και σε κάποιες πόζες αντιγράφω σαφώς τον Ντάρσυ, ειδικά όταν παριστάνω τον θιγμένο, είμαι με τον Χήθκλιφ. Σ’ενα παλαιότερο ποστ–κοντά ένα χρόνο πίσω ο Αλβέριχος είχε βάλει το ακόλουθο σχόλιο στην ανάλογη συζήτηση: “Το κορίτσι που ακολουθεί την ρομαντικό έρωτα του τύπου “δεσμός-και-γάμος” επιχειρεί απλώς να ξεπεράσει το οιδιπόδειο σύμπλεγμα.Αντίθετα ο έρωτας της Catherine και του Heathcliff βασίζεται στην αναζήτηση της προσωπικής ταυτότητας, αναζήτηση που αποτελεί μέρος ενός σταδίου -στο οποίο ο Λακάν δίνει ιδιαίτερη έμφαση- και που εστιάζεται στην μητρική φιγούρα, ή σε ένα άλλο παιδί-συνήθως αδελφό ή αδελφή- και συμπίπτει με την Ρομαντική προσήλωση στο εγώ.” λέει η Patsy Stoneman ”
ΛΟΛ
Λοιπόν. Πιστεύω πως ένας Έλληνας θα μπορούσε να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε από τις συνεστιάσεις της Meat Organ Society χωρίς κανένα πρόβλημα, αφού δεν υπάρχει μέρος του αρνιού ή του μοσχαριού που δεν καταναλώνουμε. Σημειώστε όμως πως στην Αμερική ο καταναλωτής βλέπει σπανίως ολόκληρο σφάγιο. Εδώ δεν βλέπει ολόκληρο ψάρι, θα δει σφάγιο; Γιαυτό και τους κάνει εντύπωση.
Τα πιάτα με τα εντόσθια περιλαμβάνονται στα μενού των ” παλαιών κοινωνιών” στις οποίες ήταν η πενία που κατεργάστηκε τη μαγειρική και εγώ προσωπικά, τα θεωρώ πρωτόγονες μορφές της τέχνης αν και τα τρώω σαν παλαβός. Για να είμαι πιο σαφής, έτρωγα εντόσθια σαν παλαβός, μικρότερος, στην ηλικία που άλλοι μπερδεύουν το σεξ με το μπάσκετ; Ε, εγώ τότε μπέρδευα πιο πολύ το φαγητό με το σεξ. Μεγαλώνοντας άλλαξε λίγο η στάση μου, κυρίως απέναντι στο φαγητό: έχω γίνει ένας σιχαμερός εστέτ που προτιμάει να μείνει νηστικός παρά να φάει ( και να πάει με) κάτι δεύτερο, που πάει στα εστιατόρια και όταν τα πιάτα έρχονται άλλα ντ’άλλων, παίρνει το ύφος Ντάρσυ και λέει με ντε μεκ καθησυχαστικό ύφος στη σερβιτόρα: ” Μα σας παρακαλώ! Δεν πειράζει, θα φάω ψωμί, φέρτε μου σας παρακαλώ λίγο ψωμί”. Έτσι λοιπόν κοκορέτσια και λοιπά τρώω μόνο από τα δικά μου τα χέρια, γιατί συγνώμη που θα το παινευτώ πάλι αλλά είμαι καλός στο μαγείρεμα των εντοσθίων.
Στη Νέα Υόρκη, πειραματίζεται με εντόσθια αλλά με “φλωρέ” ( για τα δικά μας δεδομένα) τρόπο, ο Mario Battagli, πολύ μεγάλος μάγειρας με πολύ έντονη προσωπικότητα, αλλά πιάτο σαν το δικό μας σπληνάντερο δεν φτιάχνει, για παραδειγμα.
Περι κανιβαλισμού. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι εξιτάρονται με το ζήτημα γιατί το συνδέουν και σωστά με το σεξ όμως επειδή εκτός από το σεξ, συνδέεται και με το θάνατο, έχω κάποιο κόλλημα γιατί για τον θάνατο έχω μεγάλο σεβασμό και αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να κάνω πλακίτσες με αυτό το ζητημα στο μπλογκ μου.
Witch of daffodils πολύ ωραία παραλλαγή!! Ειδικά γιαυτούς που πειραματίζονται και δοκιμάζουν για πρώτη φορά εντόσθια.
Λουκρητία, Φλο, Αν-Λου, Σταυρούλα, Αντώνιε, Κόρη Β-οργία, σας μερσώ. Φλο, ο Χάνιμπαλ ήταν άλλου παπά Ευαγγέλιο, me thinks!
Dark Angel, σας ευχαριστώ και σας!
Ραγιουέλα, αναμένω ποστ για να σχολιάσω.
Αθήναιος October 25, 2006 @ 12:19 am
Re file de kserw an to kaneis epitides alla edw kai ena mina exeis piasei ola ta megala zitimata tis zwis mou kai ta xeis kanei piato!!me vlepw na ginomai o stalker sou..anyway..
APWLEIA;iparxoun dio katigories anthrwpwn,autoi pou exoun viwsei tin apwleia kai profanws autoi pou den tin exoun..iparxoun 2 eidwn apwleies,i mia einai i oristiki kai i alli einai auti pou dinitika mporei na apokatastathei kapou kapws kapote..Oi anthrwpoi pou exoun viwsei to sinaisthima mias viaiis kai oristikis apwleias(dil to thanato enos agapimenou ,gia na leme ta pragmata me to onoma tous) exoun teleiws diaforetiki psixologia apo opoiondipote allon kai mporoun eukola na anagnwrisoun tous anthrwpous pou feroun analoga viwmata..De pisteuw oti i apwleia auti sinithizetai oute kan oti to penthos voithaei,thewrw apla oti prokaleitai enas sinaisthimatikos akrwtiriasmos tou atomou pou tin ipoferei o opoios ekdilwnetai poikilotropws an vrethei prosforo edafos…Oso afora tin dinitika anastrepsimi apwleia,diladi enan xwrismo simfwnw oti kapoia stigmi prepei na mpainei mia teleia kai tote ponaei pio poly..nomizw sti diki mou periptwsi oti exei na kanei me to gegonos oti protimw na eimai thima para thitis,epilegw ti thimatopoiisi mou,kanw ton pono tou na eisai thima dimiourgia,latreuw ton pono tis apwleias autou tou eidous kai nai otan erxetai i stigmi na ton apoxwristw stenaxwriemai..mazoxistiko tha peite,mizero tha poun kapoioi alloi kai gw tha antiparathesw oti stis stigmes autes tou ponou mou ,pou einai ouk oliges,exw zisei tis pio mistiriakes kai aisthisiakes stigmes mou,exw agkiksei ta vathi tou mialou mou kai exw armeksei tis aisthiseis mou..thewrw oti o ponos einai mia eulogia gia mena an kai pou kai pou liga xalara dialeimata epipolaiis xaras de vlaptoun.De mporw na fantastw omws ti zwi mou sa sinexi xara,me tromazei!To pio pithano vevaia einai na exw anaptiksei auti ti thewria gia na dikaiologisw to rolo pou mou exei epifilaksei i zwi(a ksexasa na pw oti mesa sta alla eimai kai moirolatris) gi auto espeusa na sas pw oti einai i proswpiki mou stasi opws ti viwnw egw..kai nai oi xwrismoi mou panta kratane pio poly apo tis sxeseis mou..oti tha trww entosthia twra gia na tous eksorkisw den to eixa skeftei alla opws katalavainete exw mia epirepeia sta kokoretsia splines kai ta sinafi opote agapite athinaie tin paraskeui me to kalo tha geutw to edesma pou proteineis..na eisai kala file,se euxaristw gia auta pou aploxera mou dineis.
Gerasimos October 25, 2006 @ 12:55 am
Prima vista, νομίζω ότι αυτό που περιγράφει η Patsy Stoneman (αν έχεις την παραπομπή, με ενδιαφέρει) δεν συνιστά σώνει και καλά μια αντίθεση. Το ζήτημα είναι η έλλειψη, είτε είσαι καθηλωμένος στο Στάδιο του καθρέφτη είτε στην τάξη του Συμβολικού. Όσο για το πένθος (θάνατος), δεν είναι δυνάμει μια ναρκισσιστική κατάσταση, όπως η μελαγχολία (εγκατάλειψη/αποχωρισμός)? Προτείνω για ανάγνωση το κλασικό κείμενο του Φρόυντ “Πένθος και μελαγχολία”.
Αθηναίε, γιατί ο Χ(Κ)άνιμπαλ εξαιρείται? Περιγράφεται ως εστέτ και μεγάλος γευσιγνώστης…(αστειεύομαι, αν και εγώ θα τον χρησιμοποιιούσα ως παραδειγμα, έστω και ακραίο, στην τροπή που έχει πάρει η συζήτηση περί καννιβαλισμού - μαγειρικής - απώλειας/πένθους - σεξ ). Καλημέρα
Anonymous October 25, 2006 @ 11:00 am
Prima vista, νομίζω ότι αυτό που περιγράφει η Patsy Stoneman (αν έχεις την παραπομπή, με ενδιαφέρει) δεν συνιστά σώνει και καλά μια αντίθεση. Το ζήτημα είναι η έλλειψη, είτε είσαι καθηλωμένος στο Στάδιο του καθρέφτη είτε στην τάξη του Συμβολικού. Όσο για το πένθος (θάνατος), δεν είναι δυνάμει μια ναρκισσιστική κατάσταση, όπως η μελαγχολία (εγκατάλειψη/αποχωρισμός)? Προτείνω για ανάγνωση το κλασικό κείμενο του Φρόυντ “Πένθος και μελαγχολία”.
Αθηναίε, γιατί ο Χ(Κ)άνιμπαλ εξαιρείται? Περιγράφεται ως εστέτ και μεγάλος γευσιγνώστης…(αστειεύομαι, αν και εγώ θα τον χρησιμοποιιούσα ως παραδειγμα, έστω και ακραίο, στην τροπή που έχει πάρει η συζήτηση περί καννιβαλισμού - μαγειρικής - απώλειας/πένθους - σεξ ). Καλημέρα
flo October 25, 2006 @ 11:00 am
Μας κάνεις περήφανους, παιδί μου.
Δ.Αλεξίου.
Anonymous October 25, 2006 @ 11:11 am
Ουουπς! Συγγνώμη γαι τη διπλή εγγραφή. (Αθηναίε τη βρήκα την παραπομπή.)
flo October 25, 2006 @ 11:12 am
Τολμώ, να προσυπογράψω το σχόλιο του κυρίου Αλεξίου.
Και να πω, οτι εγώ είμαι περήφανη κι επειδή, έχεις τέτοια σχόλια από τέτοιους ανθρώπους.
Κάθε φορά, χαίρομαι περισσότερο που σε ξέρω.
Μπράβο.
Magica de Spell October 25, 2006 @ 1:20 pm
“Koyziva tns apwleias”?! :-P. E, afoy eimaste tns apwleias… M’ eftia3es.
Tzieri moy!
“Ti brisketai stnv akrn toy pnroyvioy mas” [W. Burroughs]
ambrosiac October 25, 2006 @ 10:50 pm
Μήπως, να λέγαμε, ότι ο ίδιος ο άνθρωπος κατασκευάζει τις απώλειες και τις καταστροφές, προκειμένου να έχει (ανέξοδα) καύσιμο για δημιουργίες και επιτυχίες, και όχι ότι αυτές τον κατασκευάζουν;
τα σέβη μου
Anonymous
ΥΓ1: Απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά, να είναι της Ρομαντικής Σχολής. Ειδάλλως, η κουβέντα πάει στράφι.
ΥΓ2: Και τα δύο πάντως, νομίζω ότι δείχνουν, μια σκληρότητα και μιαν αυστηρότητα μεγάλη του ιδιοκτήτη τους προς τον εαυτό του. Μεγαλειότατη!
Anonymous October 25, 2006 @ 10:56 pm
Εκεί στα υψίπεδα των αναμνήσεών σας που μας τραπεζώνετε και μας διηγείστε ιστορίες να ξέρετε ότι πολύ μας αρέσει.
Ισάξια της ιστορίας η συνταγή, μοσχοβόλησε ως εδώ κάτω, σε μηδέν υψόμετρο!
Α! να ευχηθώ κάποτε να έχουμε κι εκείνη τη συνταγή με τα αβγά και τα μυαλά στα Πακιστανικά κάγκελα.
Dimitris-r October 26, 2006 @ 1:49 am
Αγαπητή Φλο.
Είμαι παντελώς ακατάλληλος για να μου ζητάτε διευκρινίσεις πάνω στις θεωρίες του Λακάν! Δεν είμαι θαυμαστής του ανδρός. Ο Χάνιμπαλ Λέκτερ, ναι ήταν όλα αυτά αλλά διέπραττε έγκλημα. Εστετισμός uber alles, ξέρω’γω;
Μάτζικα, ευχαριστώ θερμώς όπως και τον κ.Αλεξίου ο οποίος δεν ξέρω αν είδε αυτό που είναι φαν της Ντικινσον.
Τζιέρι μου; Σωστόν, Αμπρόζιακ.
Ανώνυμε, λέτε να υπάρχουν απόλυτες απαντήσεις σ’αυτό; Κάθε περίπτωση δεν είναι ξεχωριστή; Υπάρχει ένα σχετικό διήγημα του Τσίρκα,ξέρετε, για μια ταλαντούχο ζωγράφο που ήταν μια στρίγκλα μέχρι που ερωτεύτηκε. Βρήκε την ισορροπία της αλλά έχασε την ικανότητά της να ζωγραφίζει. Αν θυμάμαι καλά, δολοφονεί τον εραστή της στο τέλος.
Δημήτρη, δεν την έχω τη συνταγή αλλά ξέρω κάποιον που την έχει όμως. Αχ αυτό το μηδέν υψόμετρο…
Αθήναιος October 26, 2006 @ 9:14 pm
Τι να σας πω; Δεν ξέρω…
Ο συλλογισμός μου, ήταν μια αναστροφή του δικού σας, βγαλμένος περισσότερο από ένα μπούχτισμα προσωπικό που έχω, πάνω σε όλην αυτή τη μυθολογία της «Απώλειας», που γίνεται τελικά υλικό για δημιουργία. Εμένα, αυτή η μόνωση του ανθρώπου που το λέει με στεναχωρεί περισσότερο. Κι η ανάγκη για άλλοθι. Γιατί, αυτονόητα, η ζωή δεν είναι γεμάτη ΚΑΙ από πράγματα που φεύγουν;
Τώρα, γι’ αυτό που λέτε για το απόλυτο των πραγμάτων και το ξεχωριστό τους, ναι, είναι κι έτσι.
Το διήγημα του Τσίρκα δεν το ξέρω, αλλά, θα μπορούσα να φανταστώ τη στρίγκλα-που-έγινε-αρνάκι-και-πάλι-στρίγκλα, κλεισμένη στο κελί της, να ζωγραφίζει (πάλι).
τα σέβη μου
Anonymous
Anonymous October 27, 2006 @ 1:43 am
Συμφωνώ για τη μυθολογία της απώλειας, με ενοχλεί όσο η μυθολογία της κατάθλιψης ως πηγή έμπνευσης και δημιουργίας όμως πρέπει να έχει να κάνει με αυτό που έχουν ήδη παρατηρήσει οι μπιχεβιοριστές στις συμπεριφορές ανθρωπων και ζώων: η τύχη, συχνά παιζει τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση μια συμπεριφοράς. Για παράδειγμα αν ο σκύλος που περπατάει στη γειτονιά, βρεί να φάει κάτι που του αρέσει πάνω σε μία μάντρα, τότε κάθε που θα περνάει από εκεί, θα κοιτάζει να δει αν υπαρχει κάτι να φάει. Αυτό συμβαίνει σ’όλο το ζωικό βασίλειο και στον άνθρωπο. Έτσι λοιπόν, αν τύχει μια φάση πένθους, να συμπέσει με μια φάση δημιουργίας ( η οποία μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι το μυαλό έπηξε επιτέλους) τότε ίσως συνδοιάζεται.
Αυτό το τελευταίο το λέω λίγο μεταξύ αστείου και σοβαρού γιατί κάτι τέτοια δεν είναι να τα παίρνεις απόλυτα σοβαρά, έτσι κι αλλιώς!
Αθήναιος October 27, 2006 @ 4:07 am
αθηναίε με παρεξηγήσατε…Απλώς όταν μιλάμε, έστω και μεταφορικά, για καννιβαλισμό πρέπει να έχουμε υπό όψη μας και τα πιο ακραία παραδείγματα.
θα ήθελα να προσθέσω κάτι σε όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Νομίζω ότι παρά την ρομαντική υπερβολή-εμμονή στο ζήτημα της θλίψης και της καταστροφής ως πηγής δημιουργίας (ιδέα που είναι απότοκη της αναγεννησιακής θεώρησης της μελαγχολίας), η “μυθολογία της απώλειας” δεν είναι και τόσο μυθολογία. Η απώλεια/εγκατάλειψη είίναι μια μορφή καννιβαλισμού, και μάλιστα του χειρότερου είδους, είναι ακρωτηριασμός. Συνεχίζεις να ζει,ς όμως ζεις “κομματιασμένος”, με μια τρύπα στην καρδιά, και όχι ακέραιος. Μερικές φορές η τρύπα κλείνει, τα μέλη ξαναφυτρώνουν, άλλοτε πάλι όχι. Και η δημιουργία είναι ένας τρόπος να γεμίσεις την τρύπα, το χάσμα, και είναι η περίπτωση που η θλίψη γίνεται μανία. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει σε όλους. Συγγνώμη για τον σοβαρό τόνο, αλλά εδώ που βρίσκομαι σήμερα έχει ομίχλη και γκρι.
φλο October 27, 2006 @ 1:08 pm
[...] Όταν ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μπλογκ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου στην Αργεντινή, με απασχόλησε περισσότερο η πρώτη όψη αυτής της έκθεσης, οι λόγοι που οι άνθρωποι γράφουν πράγματα τόσο προσωπικά τους και τα μοιράζονται με τόση ευκολία με αγνώστους. Αυτό υπήρξε τότε και η αφορμή για μια έντονη συζήτηση με τον Αθήναιο, ο οποίος μάλιστα σε σχόλιο πρόσφατου ποστ του τη χαρακτήρισε τρικούβερτο καβγά. Για μένα δεν ήταν έτσι, ίσως γιατί ο προβληματισμός μου δεν εμπεριείχε κάποια αξιολογική κρίση, τουλάχιστον όχι γενικά. Προσπαθούσα απλώς να του αποσπάσω μια απάντηση σε μια απλή ερώτηση και μάλιστα με αφορμή κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα αυτού του είδους: Γιατί άνθρωποι έξυπνοι, πολύ συχνά καλλιεργημένοι, κατά πάσα πιθανότητα κοινωνικοί, νιώθουν την ανάγκη να εκθέσουν τα προσωπικά τους σε ένα κοινό αγνώστων; Και γιατί αυτοί οι άγνωστοι νιώθουν την ανάγκη ή την επιθυμία να τα διαβάσουν; Δεν έχω κάτι ενάντια στην έκθεση, ίσα ίσα το αντίθετο, μου φαίνεται όμως πως είναι μια χειρονομία της οποίας το βάρος αλλά και το κόστος θα πρέπει να είναι έτοιμος να αναλάβει ο εκτιθέμενος. Πιστεύω ακόμη πως υπάρχει μια διάκριση ανάμεσα στο προσωπικό και το ιδιωτικό, ανάμεσα σ’ αυτόν που με αναγκάζει να σκύψω για να δω από την κλειδαρότρυπα την ιδιωτική του ζωή κι αυτόν που με υλικό ακριβώς αυτή τη ζωή καταφέρνει να με γοητεύσει, να με κάνει να γελάσω ή να συγκινηθώ, κάτι που πετυχαίνει συχνά ο φίλος μου ο Αθήναιος αλλά και κάμποσοι άλλοι. [...]
Pingback Ιδιωτικό και δημόσιο « Όλοι μοιάζουμε με έναν ηθοποιό November 10, 2006 @ 4:46 am