"Θέλει δύστυχο χώμα η ελιά…
το χώμα της ποιότητας…"
Νίκος Καρούζος
Εκεί που σταματούν τα βράχια του Κάβο Ματαπά, αρχίζει να απλώνεται ο άγριος "κάμπος" της Μάνης. "Κάμπος" στη ντόπια διάλεκτο σημαίνει βέβαια "θάλασσα" μιας και η θάλασσα είναι το μόνο επίπεδο σημείο της περιοχής στο οποίο μπορεί κάποιος να ακουμπήσει το βλέμμα του για να το ξεκουράσει από το τραχύ και αύθαδες τοπίο της.
Μικρός, αισθανόμουν πολύ τυχερός που μπορούσα να περπατώ τα βράχια του Ματαπά και ν' αγγίζω με τα χέρια μου αυτό που οι άλλοι άγγιζαν με τ'ακροδάχτυλά τους πάνω στο τυπωμένο χαρτί, εκείνο το συγκινησιακά φορτισμένο σημάδι στο χάρτη που όριζε το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ελλάδος… Βρισκόμουν στο Ταίναρο, σκαρφάλωνα ξυπόλητος στα κοφτερά Γκρεμά με τ'άλλα τα παιδιά και ευρισκόμενοι σε μια συνεχή κόντρα για το ποιος είναι ο πιο ατρόμητος Μανιάτης παλικαράς, κάναμε βουτιές στη θάλασσα που μάν-ιαζε επικίνδυνα σαν φυσούσε ο Γαρμπής για τον οποίο έλεγαν οι μανιάτισσες μοιρολογίστρες:
"Η Τραμουντάνα, η Οστρια, ο Πουνέντες, είναι για τους ζωντανούς. Ο Γαρμπής είναι για τους πεθαμένους…"
Όμως δεν ήταν ούτε η ιδιαιτερότητα του σημείου πάνω στο χάρτη, ούτε τα Γκρεμά, ούτε η ανταριασμένη θάλασσα που με μαγνήτιζαν στο Ταίναρο. Ήταν η Σπηλιά του Άδη που με τραβούσε εκεί. Στην αρχαιότητα πίστευαν πως αυτή ήταν η δίοδος για τον Κάτω Κόσμο και η ιδέα πως από αυτό το σημείο είχε περάσει και ο Οδυσσέας μου, με τρέλαινε!
Αν κάτι συμβολίζει με ενάργεια το μανιάτικο χαρακτήρα, είναι η διαμόρφωση του τοπίου. Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, βλέπεις μια κόψη, βλέπεις τη φύση να σχηματίζει την ατσάλινη λάμα ενός μαχαιριού.
"Σπαθιά να βρέξεις ουρανέ, μαχαίρια να χιονίσεις…"
ζητάει ο ανώνυμος μανιάτης ποιητής σ'ενα από τα μοιρολόγια, "τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου", λες και δεν του φτάνουν τα λεπίδια της Φύσης που τον τριγυρίζουν για να περιγράψουν τον πόνο του. Οι Μανιάτες είναι αδιάφοροι για τα άκρα, αυτό που κατατρύχει σχεδόν μαν-ικά και το τελευταίο τους κύταρο είναι η αναζήτηση της κόψης εκείνης που ορίζει τελεσίδικα την απαράδοτη αλλά μοιραία σύγκρουση της ζωής με το θάνατο. Τα κοφτερά Γκρεμά περιγράφουν καλύτερα απ' ο,τιδήποτε άλλο τη μανιάτικη ψυχή που εξοικειώθηκε με το θάνατο σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να μπορέσει ν' αντέξει την ίδια τη ζωή. Να'ναι άραγε τυχαίο που η κατακόρυφη πέτρινη βουνοπλαγιά του Ματαπά έρχεται και κλίνει απότομα προς τα νερά της θάλασσας, πέφτοντας στην είσοδο του Άδη ακριβώς με τον τρόπο που κλίνει η ζυγαριά του Δία ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο και που έχει περιγράψει μοναδικά ο Όμηρος στο Κ της Ιλιάδας;
" Κι εκείνοι τρεις, γυρόφερναν,φορές το καστροτείχι,
μα σύντας φτάσαν πια, και τέταρτη φορά στις βρυσομάνες
τη ζυγαριά του την ολόχρυση τέντωσε ο Δίας πατέρας,
κι έβαζε κλήρους δυο, δεξόζερβα, του ανήλεου του θανάτου
στη μια του αλογατάρη του Έκτορα,και του Αχιλλέα στην άλλη
κ από τη μέση ως την εσήκωσε,το ριζικό του Έκτορα γέρνει στον Άδη…"
Τα Γκρεμά, τα περιέπλεαν ελάχιστοι από τους ψαράδες της περιοχής. Δεν είχαν όλοι τα κότσια του Αντώνη, ο οποίος έβγαινε από την Τσίπα για ψάρεμα, δεν πα' να'χε και "Κατώκαιρο", δε πα' να φύσαγε από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής "Καντάφης" λυσσασμένος. Ο Αντώνης σαν το θελε θα 'βγαινε, κάνοντας τη μάνα του και την αδελφή του να σταυροκοπιώνται δίχως σταματημό. Ο Αντώνης ήταν ο ήρωας μας, ο κλασικός, θεόρατος, σιωπηλός και σκληροτράχηλος Μανιάτης που καταδεχόταν να ζυγίζει την παλικαριά του μόνο πάνω στην παλάντζα της Φύσης και όχι στην κρίση των ανθρώπων και ήταν γιαυτόν το πάλεμα με τη θάλασσα το μόνο κριτήριο της αντρειωσύνης του και όχι τα όλο θαυμασμό βλέμματα και τα παινέματα των συντοπιτών του. Τα ντόπια παιδιά τον θαύμαζαν για τις ικανότητες που είχε ως ψαράς, εγώ πάλι, γιατί ήξερε όλες τις σπηλιές της Δυτικής Μάνης. Με τον Αντώνη σκαρφάλωσα για πρώτη φορά στη σπηλιά της Παναγιάς της Κλεφτρίνας, μια τόση δα σπηλιά μ'ένα εικονοστάσι στο μέσο της αφιερωμένο κανείς δεν ξέρει από πότε, από Μανιάτες πειρατές που κρύβονταν στις σπηλιές. Με τον Αντώνη σκαρφάλωσα και στο Απήδημα χωρίς να μπορώ να φανταστώ ότι στη σπηλιά αυτή θα επέστρεφα χρόνια αργότερα για αρχαιολογική έρευνα. Χάρις στον Αντώνη κολύμπησα στα σκοτεινά, κρύα και ήρεμα νερά της σπηλιάς του Άδη…
Τη θέση μας στη βάρκα του Αντώνη την είχαμε κερδίσει ο καθένας και για διαφορετικό λόγο, αν και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος γιατί έπαιρναν και μένα μαζί. Νομίζω πως ο Αντώνης διασκέδαζε που είχα μια ιστορία από τη μυθολογία για κάθε βραχάκι, για κάθε κύμα, για κάθε πουλί που συναντούσαμε στις θαλασσινές τις στράτες και αν δεν είχα μια ιστορία, δεν το'χα και σε τίποτε να σκαρώσω μια στα γρήγορα : " Αντών'! Σου'χω πει πως κάποιοι πιστεύουν ότι στις σπηλιές της Μάνης βρίσκονται κρυμμένες οι χαμένες φυλές του Ισραήλ και πως και μεις, οι Μανιάτες, έχουμε τον Αβραάμ για πατέρα μας όπως και οι Εβραίοι;", τον ρώταγα,δήθεν αθώα. Ένα βλέμμα, τρομαχτικότερο από τ'ανταριασμένα κύματα που έσκαγαν στο Ματαπά ήταν αρκετό να μου κόψει το λόγο και την πλάκα, μαχαίρι… Ψάρεμα, ποτέ μου δεν έμαθα γιατί το βαρίομουν, το μόνο που ήθελα ήταν να πηδάω από βραχάκι σε βραχάκι σαν το κατσίκι και να κάνω βουτιές στη θάλασσα, έμαθα όμως να ξεχωρίζω και να καθαρίζω τα ψάρια.
Το καλοκαίρι που είχα τελειώσει το πρώτο έτος της Φιλοσοφικής, τον Αύγουστο, κατέβηκα για λίγες μέρες στο χωριό κουβαλώντας στο σάκκο μου τη λόξα εκείνης της περιόδου, το ρωμαϊκό μυθιστόρημα του Απουληίου, "Μεταμορφώσεις" ή
"Ο Χρυσός Γάιδαρος". Θεωρούσα ότι το να διηγούμαι στις παρέες ιστορίες από το "Χρυσό Γάιδαρο", διανθίζοντας τη διήγηση με την απαγγελία ολόκληρων χωρίων στα Λατινικά τα οποία στη συνέχεια μετέφραζα με χαρακτηριστική επιτήδευση, αποτελούσε το απαύγασμα του εστετισμού… Μέρος δε της ομορφότερης και διασημότερης ιστορίας του Απουληίου,
η ρομαντική ιστορία του γάμου του Έρωτα και της Ψυχής, διαδραματίζονταν στο Ταίναρο, στην Σπηλιά του Άδη, οπότε αντιλαμβάνεστε το μέγεθος του ψωνίσματος…
Ιστορίες από τον Απουλήιο διηγιόμουν και πάνω στη βάρκα του Αντώνη, εκείνο το καλοκαίρι, γιατί προκαλούσαν μεγάλη θυμηδία και έκαναν μέχρι και το σκυθρωπό βαρκάρη να γελάει με τα μάτια… Την Ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής όμως τη φύλαγα για τη μέρα που θα πηγαίναμε να κάνουμε μπάνιο και να ψαρέψουμε στη Σπηλιά του Άδη. Δεν ξέρω πως γίνεται, αλλά υπάρχουν κάποια μέρη στα οποία όταν βρίσκομαι, η συνήθης μου υπερένταση με εγκαταλείπει και ηρεμώ εντελώς. Έτσι μου συνέβαινε κάθε που κολυμπούσα στα νερά της σπηλιάς και εκείνη τη μέρα, ξεπέρασα εαυτόν στη θεατρικότητα κατά τη διήγηση της περιπέτειας της καημένης της ομορφούλας της Ψυχής που για να ξανακερδίσει τον άντρα της τον Έρωτα από την κακιά της την πεθερά, την Αφροδίτη, έπρεπε μεταξύ άλλων, να κατέβει στον Άδη για να γεμίσει το κουτί της Αφροδίτης με μέρος της ομορφιάς της Περσεφόνης. Η οδηγία όμως στην Ψυχή ήταν σαφής… Όποιος έτρωγε έστω και μια μπουκιά από τα ψάρια του Ταινάρου, έμενε για πάντα δεμένος με τον τόπο… Η ιστορία άφησε άφωνο τον Αντώνη, το πόσο τον εντυπωσίασε το κατάλαβα από το ότι μόνο με κοίταζε, χωρίς να πει κουβέντα και όταν τελείωσα, βυθίστηκε στις σκέψεις του και μας γύρισε στην Τσίπα σιωπηλός.
Το επόμενο βράδυ, που μας βρήκε μαζεμένους στην πλατεία, μας ανακοίνωσε ότι μας ήθελε όλους μαζί το άλλο πρωί για να τον βοηθήσουμε στο ψάρεμα. Εμείς, να βοηθήσουμε τον Αντώνη στο ψάρεμα; Θα πηγαίναμε, λέει, στις σπηλιές να μαζέψουμε καμιά φούσκα, καμιά πίννα. Άρνηση δεν τολμούσαμε να φέρουμε του Αντώνη και έτσι το επόμενο πρωί,με το φουσκωτό και όχι με το καίκι πήραμε τσιφ το μονοπάτι της θάλασσας που οδηγούσε στη Σπηλιά του Άδη…
Ήταν από τις λίγες φορές που μπήκαμε με το φουσκωτό μέσα στη σκοτεινή σπηλιά, συνήθως μας άφηνε απ'εξω και κολυμπούσαμε μέχρι μέσα, όμως αυτή τη φορά, μπήκε με το φουσκωτό με σβυστή τη μηχανή και πήγε κατευθείαν πάνω στο βράχο που υπήρχε πράγματι μια αποικία από φούσκες. Αμ δεν υπήρχε γωνιά των βράχων που να είναι μυστική για τον Αντώνη. Αμέσως, άρχισε να τις καθαρίζει μ'ενα μαχαίρι, να τις ανοίγει στη μέση και να γεμίζει, με "τα ψαχνά" και τα ζουμιά τους, το μπουκάλι που είχε φέρει μαζί του. Όταν είχε γεμίσει σχεδόν, το απογέμισε με θαλασσινό νερό και άρχισε να το κουνάει. Έκανε να το ανοίξει: " Αντώνη! Δεν πρέπει να μείνει τουλάχιστον για τρεις μέρες το σπινιάλο;" " Ναι μωρέ έχετε και στην Αθήνα σπινιάλο και ξέρετε πώς τρώγεται". Όχι πως μας χαλούσε, απλά, μας έκανε εντύπωση. Επέμενε να καθίσουμε να το φάμε εκεί, όλοι μαζί, πίνοντας το από το ίδιο μπουκάλι κατευθείαν και βρέχοντας με αυτό κάποια λιγοστά παξιμάδια που είχε μαζί του, ένα ιδιότυπο τελετουργικό το οποίο μας έκανε να κοιταζόμαστε αναμεταξύ μας με απορία. Τί τον είχε πιάσει να μας ταϊσει φούσκες στη μέση της θάλασσας, μέσα στη σπηλιά του Άδη; Και γιατί επέμενε να πιούμε έστω και μια γουλιά από το ίδιο μπουκάλι; Παρ'όλα "τα μυστηρια", περάσαμε ωραία,όπως πάντα. Βουτήξαμε και για πίννες, αστέρι στα μακροβούτια μ'ανοιχτά μάτια εγώ, αλλά πίννες δεν βρήκαμε, μόνο κάτι αχινούς και μερικές ακόμη φούσκες με τις οποίες ξαναγεμίσαμε το μπουκάλι.
Όταν μας άφησε στην Τσίπα, δηλαδή στον Όρμο του Οιτύλου, μας έβαλε φωνή καθώς ξεμακραίναμε από τη βάρκα : " Άντε στο καλό και ένα σας λέω: Ντροπή στον Μανιάτη που θα ξεχάσει τον τόπο του!". Κοιταχτήκαμε ξανά έκπληκτοι. Τί τον είχε πιάσει; Μια φοβερή υποψία μας κυρίευσε και μας φάνηκε τόσο φοβερή που δεν τολμήσαμε να την εκστομίσουμε ο ένας στον άλλον, αλλά παίρνω όρκο πως η ίδια σκέψη πέρασε από ολονών το νου. Η Σπηλιά του Άδη, η τροφή της θάλασσας που είχαμε μοιραστεί, ο κίνδυνος που διέτρεξε η Ψυχή να μείνει για πάντα στο Ταίναρο αν έτρωγε από τη θάλασσά του, σύμφωνα με τον θρύλο που είχα διηγηθεί μόλις λίγα εικοσιτετράωρα νωρίτερα… Να'ταν σύμπτωση; Το θεωρώ απίθανο. Περπατούσα για το σπίτι και γελούσα μόνος μου. Ρε το μασκαρά! Πήγε να μας κάνει μάγια και είχα ξεχάσει να του τονίσω πώς ο ήρωας του Απουλήιου κατέληξε να γίνει γάϊδαρος…
Τα αποσπάσματα από τα μοιρολόγια είναι από το βιβλίο "Τραγούδια του Κάτω Κόσμου, Μοιρολόγια της Μεσσηνιακής Μάνης, Συλλογή του Ακαδημαϊκού Σωκράτη Κουγέα", Εκδ. "Ροδακιό".
Η φωτογραφία είναι από τη βάρκα του Αντώνη και σε αυτή εικονίζεται η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Αθηνών, μπροστά από τη σπηλιά Απήδημα, της Δυτικής Μάνης.
Αφιερωμένο σε ποιητή, εκ πελάγους καλουμένου Αιγαίο,ορμώμενο…
*Σπινιάλο*
Τις συνταγές με τα δυσεύρετα ή πολύ ακριβά υλικά τις αποφεύγω όμως σήμερα, θα κάνω μια εξαίρεση γιατί έγραψα το κείμενο έχοντας στο μυαλό μου κάποιον που τις γεύσεις τις θαλασσινές τις γνωρίζει σαν το δεξί του το χέρι . Για μένα το σπινιάλο είναι βασιλικός μεζές. Είναι ειρωνικό πως τα πιάτα της φτώχιας, έγιναν στις μέρες μας προσβάσιμα σε ελάχιστους. Υπάρχουν δύο συνταγές για σπινιάλο. Μια με φούσκες της θάλασσας και άλλη μια που μου αρέσει πολύ με πίννες. Όσοι γνωρίζετε τις φούσκες και τις πίννες δεν χρειάζεστε τη συνταγή, τη δίνω όμως για να πάρουν μια ιδέα οι υπόλοιπο.
Ανοίγουμε τις φούσκες στη μέση και μ'ενα μαχαιράκι βγάζουμε το κιτρινοπορτοκαλί ψαχνό μαζί με τα υγρά του. Το ψαχνό με τα υγρά, το αδειάζουμε σ'ένα μπουκάλι. Μόλις γεμίσει σχεδόν μέχρι το λαιμό, το απογεμίζουμε με καθαρό θαλασσινό νερό και το κουνάμε καλά. Κανονικά, το αφήνουμε για τρεις μέρες στο ψυγείο και το σερβίρουμε σε βαθιά πιάτα με λεμονάκι ( εγώ δεν βάζω) ως ουζομεζέ ή κρασομεζέ.
Αν στις διακοπές πετύχετε φούσκα ή πίννα μην διστάσετε να τις δοκιμάσετε και ας φανού αηδιαστικές. Έχω τοποθετηθεί επανηλλημένως σχετικώς με αυτά που φαίνονται αηδιαστικά στους πολλούς…μην τα ξαναλέμε.
This entry was posted
on Tuesday, August 8th, 2006 at 2:54 pm and is filed under Οι Δρόμοι της Πελοπονήσσου, Συνταγές.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.
Μανιάτης…. έτσι εξηγούνται (αν όχι όλα) πολλά!
By the way, το επώνυμό μου τελειώνει σε -άκη!
:p
Composition Doll August 8, 2006 @ 4:02 pm
Σιχαίνομαι που το παραδέχομαι, αλλά το ποστ εξαιρετικό, όπως (δυστυχώς) σχεδόν όλα σας…
Composition Doll August 8, 2006 @ 4:03 pm
Κομποζισιόν Ντολλάκη;;;;;
Σ;)
Μαύρος Γάτος August 8, 2006 @ 4:16 pm
@Id
Τα μαγια δεν ελεγαν να επιστρεψει, τα μαγια ελεγαν να μην ξεχασει…
cp August 8, 2006 @ 4:57 pm
Καλα, ο Οδυσσεας δεν ητανε μικροαστος που ολο γυριζε στην επισημη συμβια…
αλλα ολο δεν?!
Και πισω απο τις καλαμιες, και εν σπεεσι γλαφυροισι, καθε μια δια θεαων εϋπλοκαμη, σειρηνα, μαγισσα η θεα, “Goddess and maiden and Queen/ be near me now and befriend”, τον ειχε του χεριου της (και βαλε :-Ο )
[.. Βεβαια τα θελει και των θηλυκων ο πισινουλης τους, "λιλαιομενη ποσιν ειναι", δυο ξυλιες στα μαλακα -- αντε μετα ν' αγιασεις
]
Ενω εσυ Αθηναιε μου εισαι απο μερος αγνο και κακοτραχαλο… σταρατος, κορωνα ιδεα, ιδεα σπαθι κτλ κτλ
‘– και παππου σε μερη αυτονομα/ κατα την Τουρκοκρατια’
[χορικο:
"Ο μαϊστρος, ο πουνεντες, ο γαρμπηηης//
...
η Αννα, η Αλεξανδρα, η Κυνθια.../"
Κι εμενα ο παππους μου με χορευε στο γονατο του πιτσιρικακι, "Φυσηξε Βοριας/ μαϊστρος τραμουντανα..."
Χι χι... χωρις να τον λενε Οδυσσεα
[η Μαρινα των βραχων μονο λειπει τωρα
]
@Compo Doll
Κουκλα μου, εισαι -ακη και οχι -ακου… αλλα δεν θα τα χαλασουμε δα εκει!
ambrosiac August 8, 2006 @ 6:04 pm
(δεν ειχα διαβασει ως το τελος
— ορωμεν ανθουν πελαγος Αιγαιον νεκροις
ambrosiac August 8, 2006 @ 6:18 pm
κ.Αθήναιε, με συγκινήσετε πολύ. Πολύ ωραίο το κείμενό σας για τη Μάνη, γράφετε με πολύ πάθος και αίσθημα, εύχομαι το πάθος και το αίσθημα να χαρακτηρίζει και τη ζωή σας. Πώς γράφετε τις ιστορίες αυτές; Πρώτα διαλέγετε τη συνταγή ή το θέμα; Αυτή είναι η συνταγή που θα’θελα να μου δώσετε.
Να διορθώσετε τους τόνους στον Απούληιο. Τονίζεται πάντα στο ήττα. Συγγνώμη για τη διόρθωση αλλά τέτοια κείμενα, είναι κρίμα να έχουν ψεγάδια.
Φιλικά
Πέτρος Ταραντίλης.
Anonymous August 8, 2006 @ 10:29 pm
κ. Αθήναιε, αυτό είναι καλύτερο ποστ που έχω διαβάσει το φετινό Αύγουστο. Πάντα τέτοια!
πάνος August 8, 2006 @ 11:04 pm
…κ’ επειδή έχουμε μόλις 8 Αυγούστου, διορθώνω: το φετινό καλοκαίρι, ως τώρα.
πάνος August 8, 2006 @ 11:06 pm
Καλημέρα
*χασμουρητό*
Μακάρι να είχα συνταγή για τις ιστορίες κ.Ταραντίλη. Είμαι εντελώς ερασιτέχνης και οι συνταγές είναι ίδιον των επαγγελματιών, αντίθετα απ’ότι πιστευεται ( ότι δηλαδή οι επαγγελματίες στις κουζίνες αυτοσχεδιάζουν). Τη συγκεκριμένη την έγραψα με αφορμή κάτι που διάβασα και μου άρεσε και άρχισα να σκέφτομαι το ρόλο που έπαιξε η θάλασσα στα δικά μου παιδικά χρόνια.Τώρα η συνταγή υπαγορεύτηκε από την αφιέρωση αλλά και από την ιστορία. Δεν ήταν δυνατόν να φάμε σφυρίδα με μαγιονέζα πάνω στη βάρκα. Ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις.
Ο Αντώνης, Id ζει και βασιλεύει. Τον είδα για τελευταία φορά στο Λιμένι ( ένα απίστευτο μέρος, το συνιστώ δίχως άλλο, έχει και εκεί σπηλιες) , με κάλεσε με την παρέα μου για καφέ στο Οίτυλο αλλά μανιάτικο κεφάλι έχω και εγώ, όχι μόνον αυτός. Άλλαξε η Μάνη από τότε που έγινε μοδάτος τουριστικός προορισμός. Απορώ γιατί πηγαίνουν οι ξένοι εκεί, τί βλέπουν, τις πέτρες; Ο τόπος θέλει μέθεξη, θέλει μελέτη, θέλει καταρχάς περπάτημα. Δεν περπατιέται εύκολα όμως, είναι κακοτράχαλος και ζεστός και δεν έχει και παραλίες! Μόνο βράχια. Γιατί ο κόσμος δεν πάει στη Βυτίνα που είναι και δροσερά; Μισώ τον τουρισμό και ειδικά τις ορδές των Ελλήνων που ψάχνουν συνεχώς να βρουν μια ταβέρνα, μην και περπατήσουν λίγο, μην και πάρουν ένα βιβλίο να περιηγηθούν ένα τόπο!
Composition Doll, είμαι ορίτζιναλ τρελλός, από καταγωγή, με βούλα, όπως τα καρπούζια! Το επίθετό μου τελειώνει σε -όπουλος. Κάποιος λοιπόν κάποτε, είχε την ιδέα να μου πετάξει σε μια παρέα την εξής βλακεία: ” Τα εις -έας και εις -άκος, είναι σόι μανιατάκος, τα εις -όπουλος και -ούλος είναι μπάσταρδος και μούλος”. Σε άλλο μέρος να μου το έλεγαν, θα γύρναγα την πλάτη καγχάζοντας. Τέσσερις με τα βίας με κράτησαν!
κ.Πάνε, ευχαριστούμε πολύ. Πείτε στον εκδότη σας ότι έψαχνα το βιβλίο σας να το κάνω δώρο σ’ενα φίλο, τώρα του Σωτήρος και δεν τον έβρισκα πουθενά. Δεν κυκλοφόρησαν ακόμη ” Τα μυστικά του Κόλπου”; Άντε, περιμένουμε! Διάβασα της Αλεξάνδρας, του Χημείου που δεν διάβαζα το μπλογκ της, είναι πολύ καλό, αλλά θα γράψω για τα βιβλία σας που τα έχω αγοράσει όλα,εκτός από το δικό σου και της Λίλης που δεν τα βρήκα ακόμη, όταν επιστρέψουμε.
Αμπρόζιακ, πώς τον έλεγαν τον σκακιστή από τη Μάνη, που ήταν μάγκας που είπε στο φλώρο τον αντίπαλό του που ήταν Κόμης με καταγωγή από τη Ρωσία το ΚΟΡΥΦΑΙΟ, πριν ν’αρχίσει ο αγώνας στα γραφεία της Σκακιστικής Ομοσπονδίας: ” Δεν ήρθα απλά για να παίξω, ήρθα για να σε πηδήξω”. Αυτό μόνο ένας Μανιάτης θα μπορούσε να το πει.
Η φωτογραφία που προσέθεσα είναι από τη σπηλιά Απήδημα. Θυμάμαι την πρώτη φορά που θα κατεβαίναμε (ως ομάδα) στο Απήδημα, η ομάδα είχε έρθει με κράνη, καραμπίνερ, σκοινιά και ορειβατικά καρφιά για να κατέβει στη σπηλιά, εγώ με τις σαγιονάρες, που τις έβγαλα για να μην τις χάσω στην κάθοδο. Ακόμη θυμάμαι την έκπληξη στα πρόσωπά τους, όταν με είδαν να κανω ελεύθερη κατάβαση στα γκρεμά και ξυπόλητος. Άλλη μια φωτογραφία από το Απήδημα, εδώ
Aθήναιος August 9, 2006 @ 7:49 am
τς τς τς…. μην πηδάτε πολύ οι Μανιάτες… να κατουράτε και κάπου-κάπου!
:ppppppp
Composition Doll August 9, 2006 @ 11:45 am
Η αλήθεια είναι, Κούκλα μου, πως αυτή η ρητορική αποστροφή, καταλήγει να γίνει αίτημα όσων έχουν την τύχη να γίνουν ομόκλινοί μας… Είναι το ελαιόλαδο…
Aθήναιος August 9, 2006 @ 6:08 pm
Μην παρεκτρέπεστε, φίλτατοι. Πολύ τρομακτικό το Απήδημα, Αθήναιε, είστε γενναίο αγορι, αλλά το φανταζόμουν. Και ευαίσθητος και θαρραλέος… Η ιστορία της δολοφόνίας του ζεύγους Κατσιφαρέα και της στάσης του χωριού είναι ανατριχιαστική. Γκουγκλίζοντας, σας βρήκα και πάλι να την αναφέρετε ως σχόλιο σε ποστ για ένα βιβλίο του Αριάγα. Αλήθεια, βουτούσε και το κοριτσάκι που φαίνεται στη φωτογραφία από το Απήδημα; Ή απλώς χάζευε τους θαρραλέους άντρες; Εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα, φοβάμαι πολύ… Που περνάτε αλήθεια την αποψινή αυγουστιάτικη πανσέληνο;
Rayuela August 9, 2006 @ 10:32 pm
@Compo Doll
Πως να κατουρησουμε εν στυσει — ευκολο τοχεις?
( …. να ‘μαι και Μανιατης νοητος… για κατι Μανιατικα που κραταω προς εξοφλησιν
)
@Αθηναιος
…μα ΟΛΑ οσα εχουμε κουβεντιασει τα θυμασαι βρε αθεοφοβε?!
Ο Δημοσθενης φλωρος, δεν ξερω… κατι εβγαζε απο κοριτσια (τους ψιθυριζε στ’ αυτι οτι ηταν Ρωσσος κομης… ισως οι κοπελιες ειχαν δει σε καμια εξωλη και προωλη λιστα το πραμμα του Ρασπουτιν).
Ο συναδελφος (τσπ… πολιτικος μηχανικος
) Κουμανταρακης ειπε λοιπον, πριν αρχισει η παρτιδα¨
“– Μηπως θελεις να βαλουμε και κανα στοιχημα, ναχει ενδιαφερον?”
“– Εχ… χεχ..,. θα αστειευεστε βεβαια…”
“– Σε διαβεβαιω οτι δεν ηλθα εδω να αστειευτω… Ηλθα εδω για να σε γαμησω!”
“– [ ερυθριασε ως κορη ]
YG Σημ. οτι οι Μανιατες δεν χρησιμοποιουΜΕ περιφρασεις :-PPPP
“Πηδαμε” οταν παιζουμε μακρυα γαϊδουρα
– η οταν ακουμε Γαλλιδουλες να λεν
“– ντεμαιν ζε με φαι σωτε αβεκ εν ομμ”
“– τιεν!…κι σα?” [ δεν ειπα "τυ ντεκονν?" :-O -- ειμαι Καλο Παιδι ]
ambrosiac August 9, 2006 @ 10:59 pm
Εξαιρετικό κείμενο. Με συγκινήσατε ιδιαίτερα με την αναφορά στο μύθο του έρωτα της Ψυχής για τον Έρωτα, από τους αγαπημένους μου, τι θυσίες και πόσο πρέπει να υποφέρει η καημένη η ψυχή.
Περαστικός August 9, 2006 @ 11:49 pm
//
υπαγορεύτηκε από την αφιέρωση αλλά και από την ιστορία. Δεν ήταν δυνατόν να φάμε σφυρίδα με μαγιονέζα πάνω στη βάρκα.
/-/
Θα μαζευτουν γυρω οι σφυριδες και θα κυττανε
ambrosiac August 9, 2006 @ 11:55 pm
Αμπρόζιακ, δεν ξεχνιούνται οι σκακιστικές σου ιστορίες από τα Τουρνουά. Όποιος έχει δει τον Capablanca να παιζει σε τουρνουά, χαίρει, εκτός της εκτίμησής μου και της προσοχής μου όταν μιλάει!!
Την ιστορία αυτή μου την είχες πει όταν δίδασκες Σκανδιναβικό. Και επειδή αυτό μπορεί να ακουστεί προστυχούτσικο, ομιλώ για το Σκανδιναβικό άνοιγμα στο σκάκι! Όλες τις υπόλοιπες ιστορίες μου τις είχες πει όταν παίζαμε Σικελική, Ουρά του Δράκοντα! Χεχεχε.
Μέγας fianchettoist ο Αμπρόζιακ, μου έδειχνε την τεχνική του fianchetto και εγώ του απαντούσα πως αυτό κάνει apply και στο φλερτ. Βγάζεις του αξιωματικούς έξω από “τα τείχη” να παριστάνουν τους μαλάκες ότι και καλά πίνουν καφέ, “ρίχνεις” την άμυνα, μπαίνει το ανυποψίαστο θύμα θριαμβευτικά στις γραμμές σου και με μια κυκλωτική κίνηση γίνεται του Αγίου Βαρθολομαίου το κάγκελο! Το fianchetto μου αρέσει πολύ. Θέλει υπομονή, εκλεπτυσμένη τακτική και καλή γνώση του πότε ακριβώς πρέπει να κάνεις τις κινήσεις!
Και ο Αναγνωστάκης στο ποίημα του για fianchetto μιλάει!
Τέτοια του έλεγα του Καθ. Αμπρόζιακ ( Το “Καθ” σημαίνει ίσως Καθηγητής, ίσως Καθίκι!!!) και ήμουν ο αγαπημένος μαθητής του!!
Ραγιουέλα για να κάνεις βουτιές από το Απήδημα πρέπει να είσαι ο Τζώννυ Βαϊσμίλλερ και να έχουν αρπάξει την Τζέην οι καρχαρίες!! Αυτοί με τα μαγιό ήταν στη βάρκα και ανέβηκαν. Το κοριτσάκι της φωτογραφίας ήταν χαρακτηριστικά ήσυχο, το καημένο. Κυρίως στόμα είχε και μιλιά δεν είχε!!! Την Πανσέληνο την πέρασα στα πέριξ της Αρχαίας Αγοράς…αγορεύοντας!
Περαστικέ, ευχαριστώ. Την αναφορά στο μύθο του Έρωτας και της Ψυχής της συναντουμε για πρώτη αλλά όχι για τελευταία φορά στον “Χρυσό Γάιδαρο”.
Aθήναιος August 10, 2006 @ 11:13 am
Μοιάζει της υψηλής μαγειρικής το fianchetto πάντως ή μάλλον της κουζίνας για ενήλικες ουρανίσκους που θεραπεύω εγώ! Αυτά είναι παιχνίδια ή να το πω με όρους σκακιστικούς, variadas που παίζονται μεταξύ μεγάλων παιδιών, δεν τα παίζεις με τα νηπιαγωγεία και τα ευχαριστιούνται και οι δύο πλευρές ασχέτως αποτελέσματος, όπως και στις καλές παρτίδες σκάκι, δεν σκας τόσο αν χάσεις αν έχει μεσολαβήσει θεϊκό παιχνίδι. Μην τους βλέπετε τους σκακιστές σκυθρωπούς μετά τα παιχνίδια, καταρχάς, όλοι είναι κουκουρούκου άτομα, κανείς δεν είναι νορμαλ, τύφλα να χουν οι μπλογκερς δηλαδή, κατά δεύτερον παίζουν για να κερδίσουν βέβαια αλλά και για το παιχνίδι.
Αθήναιος August 10, 2006 @ 12:27 pm
Βόμβα ιωδίου αυτές οι φούσκες.
Κολασμένο, πλην όμως λυτρωτικό, meze-ge in a bottle το σπινιάλο.
Στους απαγορευμένους μου καρπούς από καιρό, μιας και μέσα μου αντιπαλεύουν ένας θερμός από τη μια κι ένας ψυχρός από την άλλη, όζοι που στέκονται ανίκανοι και καταθέτουν τα όπλα μπροστά στην επιθυμία.
Να ‘σαι καλά Αθήναιε.
Ξέρεις να μας φτιάχνεις όμορφα και ταξιδιάρικα, ακόμα και μέσα στις απέθαντες σπηλιές του μύθου, που ως φαίνεται καλά κρατεί ως τις μέρες μας. Με ή με δίχως μάσκα, συχνά αρκεί ένα μακροβούτι μέσα τους και μέσα μας. Και οι Αντώνηδες ξεχασμένοι κι αμόλυντοι. Μύθοι κι αυτοί μέσα στον μύθο, που ως συμβαίνει συνήθως έχουν την ερμηνεία τους.
dimitris-r August 10, 2006 @ 1:18 pm
Τι να πω! Με κάλυψε ο δημήτρης-ρ άνωθεν!
An-Lu August 10, 2006 @ 2:54 pm
Ακομα ένα θεσπέσιο ποστ απ’ όλες τις απόψεις!! ( Δεν είναι κολακεία!) =D>
Renata August 10, 2006 @ 3:13 pm
Νὰ ῥωτήσω κάτι: Ἐκεῖ βαθειὰ στὰ ἔγκατα τῶν καταβασίων τοῦ Ἄδου, τίποτα Βρὶλλ τῆς Κοίλης Γῆς βρήκατε;
ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ August 11, 2006 @ 1:02 am
Νὰ σχολιάσω καὶ κάτι ἄλλο, μιὰ καὶ ἔθιξες τὸ θέμα. Εἶναι ἀλήθεια, λοιπόν, ὅτι οἱ φίλοι μας ἐκεῖ κάτω (οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ μὴν παρεισφρύσουν στὴν ἱστορία· τὸ αἷμα νερὸ δὲν γίνεται!), οἱ Ἑβραῖοι, καὶ οἱ Μανιάτες, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς θεωρίες τοῦ Ταλμοὺδ καὶ τοῦ Φουράκη ἔχουν (καὶ αὐτὸ πρὸς ἔπαινον) καὶ κάτι ἄλλο κοινό: τὸν βαθύτατο, ἀδιάσπαστο σύνδεσμο μὲ τὴν Φυλὴ καὶ τὸ Αἷμα. Πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα καὶ ὑπεράνω ὅλων. (Ὅσο καὶ ἄν κάποιοι ἰσχυρίζονται τὸ ἀντίθετο.) Διάβαζα γιὰ τὸν νεαρὸν αὐτὸν Γιαννιώτη· γέννημα-θρέμμα τῆς Ἑλλάδος, καὶ ὅμως -φαντασθεῖτε!- ἄφησε τὰ πάντα, σπίτι καὶ νέα πατρίδα, οἰκογένεια, φίλους, δουλειές, γιὰ νὰ πάει νὰ πολεμήσει καὶ τελικῶς νὰ δώσει τὴν ζωή του γιὰ τὴν πατρίδα τῶν προγόνων (τὸ «τῶν προγόνων» κανονικῶς εἶναι πλεονασμός, ἐφ᾿ ὅσον ἡ λέξις «πατρὶς»τὸ περιέχει ἐξ ὁρισμοῦ, ἀλλὰ χρειάζεται)! Ὀμολογῶ ὅτι διαβάζοντάς το συγκινήθηκα - χωρὶς ὑπερβολὴ καὶ μὲ πᾶσα εἰλικρίνεια. Καὶ αὐτό, διότι τὴν ἴδια στιγμή, μέ πόνο καὶ ἀπελπισία, γέμισαν καὶ μόλυναν τὴν ψυχὴ καὶ τὸ μυαλὸ μου οἱ εἰκόνες τῶν ἄθλιων τσιφτετελλήνων νὰ σκούζουν καὶ νὰ κλαψουρίζουν ἐπειδὴ τοὺς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ κάνουν δώδεκα μῆνες δωρεὰν διακοπὲς στὶς κατασκηνώσεις «Ἑλληνικὸς Στρατός». Πόνος καὶ ἀπελπισία. Εἶναι στιγμὲς ποὺ νιώθω ἐξωγήινος στὴν σημερινὴ κοινωνία, ὅσο καὶ ἄν προσπαθῶ νὰ τονίζω στὸν ἐαυτό μου ὅτι ὁ καρκίνος τῆς «προοδευτικῆς» παρακμῆς, ὅσο ἐπώδυνος κι ἄν εἶναι καὶ ὅσο κι ἄν ἐξουσιάζει τὰ πάντα, δὲν εἶναι παρὰ ἐπιφανειακός (ἐπιφανειακός, ὅσο ὑπάρχουν Ἕλληνες, διότι καὶ ἡ πληθυσμιακὴ γενοκτονία εἶναι στὸ πρόγραμμα τοῦ προδοτικοῦ κατεστημένου)· οἱ ῥίζες αὐτοῦ τοῦ λαοῦ εἶναι βαθειὲς καὶ δυνατὲς, ὅσο τὰ βράχια τῆς Μάνης (γεννήματα τῶν λίθων τοῦ Δευκαλίωνος οἱ Ἕλληνες). Καὶ ὁ τραχὺς τόπος τῆς Μάνης ἴσως ἔχει κρατήσει τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς σχετικῶς ἀμόλυντους ἀπὸ τὸν «προοδευτικὸ» νεοταξικὸ καρκίνο. Ἄν καί, σκέπτομαι ὅτι σήμερα ὁλόκληρη σχεδὸν ἡ Μάνη ἀνήκει σέ… Γερμανοὺς συνταξιούχους, καὶ ἀναρωτιέμαι μὲ τρόμο μήπως καὶ αὐτὴ ἡ μανιάτικη παράδοσις εἶναι πιὰ παρελθόν. Ἃς μοῦ ποῦν οἱ ἀγαπητοὶ Μανιάτες ἐὰν κακῶς ἀνησυχῶ. (Οἱ ὁποῖοι Μανιάτες εἶναι καὶ ἰδιαιτέρως δραστήριοι στὸ Διαδίκτυο· καθὼς βλέπω, ἔχουν φτιάξει θαυμάσιους δικτυακοὺς τόπους, καὶ αὐτὸ εἶναι κάτι ἰδιαιτέρως ἐνθαρρυντικό, τὸ ὁποῖο μὲ κάνει νὰ ἐλπίζω ?πτι ἴσως κάνω λάθος.) Ἴσως ὁ Ἀντώνης τῆς ἱστορίας μας, ἀφουγκραζόμενος τὶς μυστικὲς φωνές, τὴν μαντικὴ ὀμφὴ τοῦ τόπου, ἔνιωσε τὴν «μυστικὴ βοὴ τῶν πλησιαζόντων γεγονότων» καὶ ἀποφάσισε νὰ ἀναστήσει τὴν τρομερὴ ἀρχαία μαγεία γιὰ νὰ ἀντισταθεῖ στὸν ἐπερχόμενο ὄλεθρο. Εἶθε οἱ ἀρχαῖοι καὶ οἱ νέοι θεοὶ τῆς Ἑλλάδος νὰ μᾶς βοηθήσουν. Ὅπως καὶ νά ῾χει, εἶτε εἶναι γραφτὸ οἱ Μῆδοι νὰ διαβοῦνε, εἶτε ὄχι, θὰ μείνουμε στὶς θέσεις μας.
ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ August 11, 2006 @ 9:54 am
Ε ρε γλέντια! Δεν τρώγεσαι με τίποτε, Καλλίμαχε, ακόμη κι αν σε μαγειρέψω εγώ!!! Ο στρατιώτης με καταγωγή τα Ιωάννινα ήταν τόσο Γιαννιώτης όσο είμαι εγώ Θεσσαλονικιός. Με αυτή την παραπληροφόρηση και την προβολή στο στυλ “οι Έλληνες Εβραίοι πολεμάνε τη Χεζπολά” ( που είναι μια φιλανθρωπική οργάνωση αμάχων) αναγκάστηκε το ΚΙΣ να βγάλει ανακοίνωση για να διευκρινίσει τα της καταγωγής του.
Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια που το ΚΙΣ εξαναγκαζεται σε τέτοιες υποτιμητικές πράξεις, γιατί είναι υποτιμητικό να καλείσαι σε απολογία για το ποιοι είναι εβραίοι και πόσο εβραίοι αλλά δεν τους λυπάμαι, αυτά παθαίνουν όσοι πιστεύουν στα έθνη και τις θρησκείες, κάθονται και βάζουν στην παλάντζα την εβραϊκότητά τους, την ελληνικότητά τους , την χριστινική τους πίστη και βγάζουν πορίσματα.
Βρήκαμε πολλά εκεί στα έγκατα των σπηλαίων αλλά ο Κίσσινγκερ και οι Εβραίοι δεν μας αφήνουν να μιλήσουμε.
+ευλόγησον+
Aθήναιος August 11, 2006 @ 10:44 am
Οχι απλα σας επιτρεπουμε να μιλατε, αλλα σας δινουμε και τις ατακες ετοιμες, αχαριστοι!
Yours
Kisinger
cp August 11, 2006 @ 11:58 am
Χάρις στον Αθήναιο δοκίμασα για πρώτη φορά αχινούς και μου άρεσαν πολύ. Χάρις στον Αθήναιο δοκίμασα για πρώτη φορά και μερικά άλλα πράγματα, εκτός φαγητού αλλά δεν τα λέω γιατί δεν θυμάμαι το όνομα τους.
Σολίστ μπαγλαμά
( Για να μάθεις να αφιερώνεις κείμενα σε άσχετους
)
Anonymous August 11, 2006 @ 2:58 pm
Εδώ έχω ανεβάσει μια φωτογραφία μιας φούσκας την οποία είχε την καλωσύνη να μου στείλει ο κ.Δημήτρης Ρουσουνέλος, που σχολιάζει ως dimitris-r. Ο κ.Ρουσουνέλος –το μπλογκ του οποίου μπορείτε ν’απολαμβάνετε εδώ — είναι συγγραφέας δύο βιβλίων μυκονιάτικης μαγειρικής. τη “Μυκονιάτικη” τη συμβουλεύτικα για τις πίννες, είδα πως τις έχει τηγανητές βέβαια, μου αρέσουν και σπινιάλο ή και ωμές.
Δημήτρη ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια, An-Lu και Renata ομοίως, ευχαριστώ πολύ.
Αγαπητή σολίστ.
Δεν έχει σημασία να ξέρετε πώς λέγεται, ελπίζω να θυμάστε πώς τρώγεται!
Aθήναιος August 11, 2006 @ 5:23 pm
Επειδή μ’ αρέσουν τα θαλασσινά (αφηγήματα και εδέσματα) ομολογώ ότι διάβασα ως και το τελευταίο κόμμα από ποστ και σχόλια, πράγμα που δεν συνηθίζω. Και μπορώ να πω ότι η γεύση με αντάμοιψε!
Χαρτοπόντικας August 11, 2006 @ 8:06 pm
εσυ απο κει χαμου εκτος απο καλο λαδι ξερετε και απο καλα χορτα..
αληθευει?
κατερινα August 12, 2006 @ 12:11 am
Φίλτατε Αθήναιε ακόμα εδώ είστε; Νόμιζα ότι είχατε φύγει για τας εξοχάς….
Τώρα μπόρεσα να διαβάσω το κείμενο με την ησυχία μου. Όσο το ξαναδιαβάζω τόσο πολύ μού αρέσει…. η φιλοσοφική σας μαγειρική. Και δεν παχαίνει κιόλας.
Σ;)
Μαύρος Γάτος August 12, 2006 @ 2:24 am
Για μένα, το πιό συγκλονιστικό στοιχείο του ΧΧΧΧ (κοσμητικό επίθετο που διεγράφη, μην πείτε ότι σας γλύφω κιόλας) άρθρου σας είναι αυτό:
Όταν δολοφονήθηκε η Κανελλα, μετά από ένα μήνα, ο Άγης πέθανε.
Μαύρος Γάτος August 12, 2006 @ 2:35 am
Αθήναιε σας ευχαριστώ.
Ωμό στο νησί κυρίως το λευκό ψαχνό της πίννας και τα γαριδοκαβουράκια εντός της οι φυλακεςαγγελοισύντροφοισυγκάτοικοί της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι με δίχως σπίρτα το υπόλοιπο θα πήγαινε χαμένο. Επειδή όμως η πίννα σε ξεγελάει με τον όγκο της και στο τέλος μένεις με την “πείνα” …στο τηγάνι φτουράει.
Σχετικά με την φωτογραφία που έστειλα, να πω ότι φωτογράφισα το εξώφυλλο του περιοδικού “Ελληνικό Πανόραμα”(λεπτομερεια), Ιουλίου Αυγούστου 2006.
Εξαιρετικό περιοδικό για ταξιδευτές των τόπων και της γεύσης.
Εκεί κάνει εξαίρετη κι αθόρυβη γαστρονομική δουλειά ο Μιχάλης Ζευγουλάς.
Σας Ευχαριστώ και πάλι.
Καλές διακοπές!
dimitris-r August 12, 2006 @ 12:55 pm
Αθήναιον: Η φωτογραφία της φούσκας προδιαθέτει για υπέροχες γευστικές απολαύσεις. Η σουπίτσα με το λεμονάκι (τρελλαίνομαι για τα ξινά…) με έχει φτιάξει! Μέχρι που άρχισα να σκέφτομαι αν γίνεται να βρεθώ σύντομα κατά κει!
Καλλίμαχον: Αδελφέ ο επηρρεασμός σας από τα αγννώσματα του “τρίτου ματιού” είναι πλέον ή φανερός! Αν πιστέψετε σε όλα όσα γράφονται εκεί συντόμως θα σας αναζητούμε εις ιδρύματα αποκαταστάσεως διανοητικής υγείας (που λέει ο λόγος…). Κατά τα άλλα, όντως ευρισκόμεθα εις διαδικασίαν αποσυνθέσεως ως λαού και κληρονομίας αλλά είναι λίαν δυσχερής η αναγνώρισις των πραγματικών αιτίων. ‘Ισως πρόκειται και περί αλεπαλλήλων συμπτώσεων… Θα συμφωνήσω απολύτως με τον φίλον Αθήναιον ότι αι θρησκείαι ευρίσκονται εις την βάσιν σχεδόν πάσης διενέξεως μεταξύ λαών και ο θρησκευτικός φανατισμός έχει ενσταλλάξει μίσος αντί αγάπης στις καρδιές των ανθρώπων. Κατά ρήσιν τινός, εις τα 2000 και πλέον έτη, αι γνωσταί θρηκείαι απέτυχον οικτρώς να εκπληρώσουν τον σκοπόν τον οποίον υποτίθεται ότι υπηρετούν, δηλαδή να εμπνεύσουν αγάπην! (Ελαφρώς εκτός θέματος αλλά…)
heliotypon August 12, 2006 @ 7:15 pm
”Κορώνι μου εκεί ποτέ με γεμάτο φεγγάρι΄΄.Δεν την άκουσα τον πήγα εκεί με χειμωνιατικο φεγγάρι.Χωθήκαμε στα βραχια πίσω από τους Αγ,Αναργύρους για να μη μας πάρει η αέρας και μας ρίξει στη θάλασσα.Του πα για τη σπηλιά και τους αγίους και το πώς με φώναζαν να πάω εκεί όταν κατεβαίναμε στο χωριό .Δε γέλασε ούτε έφυγε .Έμεινε .Και το΄πα τότε .Σαλεμένος και τούτος..Και τούδειξα όλα τα μυστικά Πως εμείς οι μανιάτες μείναμε στους παλιούς θεούς ,τον πήγα στα Τρισάκια και στην Αγ.Βαρβάρα στο Σκουτάρι και στο γεφύρι στις καμάρες ,τον έβαλα στο Ταίναρο να ακούσει και να δει τι γίνεται οταν όλα γίνονται μαβιά τη δύση…Τάντεξε όλα…μόνο το μαβί χρώμα δε έντεξε…”Κορώνι μου όσοι κρύβουν αλλα μεσ τη ψυχή τους δεν τ αντέχουν τούτο το χρώμα…τους πλακώνει τους βγάζει πράμα”…Δεν την άκουσα .Κατέβηκα και φέτος πήρα κερί και λιβάνι και πήγα ,έκανα και το σταυρό μου ανάβοντας στη πέτρα το καρβουνάκι …Μήτε για το Χριστό ήταν μήτε για τον Ποσειδώνα μόνο για τούτες τις πέτρες κι αυτό το χρώμα ,για τον αγέρα που φέρνει μυρωδιές απ όλη την ανατολή …Καναδυό τουρίστες εκαναν κι αυτοί το σταυρό τους μαζί μου…Κοίταξα τις πέτρες και γέλασα…Μόνο οι Μανιάτες είναι ευσεβείς άθεοι…
Αθηναίε σου υπόσχομαι λαλαγγίτες …
Αειφυγια August 13, 2006 @ 10:23 pm
Και δηλαδή τους λαλαγγίτες αυτούς, τους ταγμένους, εγώ, από ποιόν ή ποιάν να τους γυρέψω και από πού.
Aθήναιος August 13, 2006 @ 10:49 pm
Ποιό κείμενο και ποιά ψυχή ποιητή σε ενέπνευσε τούτο’δω, Αθήναιε; Συγκρατημένο κείμενο, ευγενικό, προφυλαγμένο από τους περιπαθείς ανέμους που φυσούν στα κείμενά σου αν και είναι γραμμένο με πάθος υποδόριο, σαν να το έχεις μαρινάρει στο πάθος και να μην έκανες τη σάλτσα με τη μαρινάδα, είμαι περίεργος.
Είχα τη σκέψη σου σήμερα και μετά από μέρες μπήκα εδώ και χάρηκα. Ήρθε σήμερα από το μαγαζί κάποιος που παρίστανε τον συγγραφέα για το φαγητό, ήταν Άγγλος, είδα τα γραπτά του, δεν έλεγαν τίποτε. Αθήναιε, αυτή τη στιγμή μόνο εσύ γράφεις για μαγειρική, χώνεψέ το και βγες μπροστά, καμάρι μου. Γράφεις και οι γυναίκες σου τάζουν λαλαγγίτες και πού να ΄χαν δει τα μάτια σου δηλαδή… Τί κάνεις στην Αθήνα; Έλα κατά ‘δω!
Δ.Α.
Anonymous August 13, 2006 @ 11:19 pm
Χα! Τέτοια γράφετε Δημήτρη, τα διαβάζει ο Ορλάντο ( κάποιος με ρώτησε προ ημερών τί κάνει, είναι μια χαρά!) και μου στέλνει με SMS “τα ματάκια σου με καίνε γιατί είσαι μανεκένε”, για να με δουλέψει, φυσικά.
Τώρα που έφυγαν όλοι, εδώ είναι οι εξοχές! Αποφάσισα να κάτσω εδώ αυτές τις μέρες και έχει ηρεμήσει το κεφαλάκι μου. Φυσικά και δεν γράφω μόνο εγώ. Θα σας στείλω το κείμενο της αφετηρίας αυτού του ποστ, θα μου στείλετε καμια καινούργια συνταγή ή τουλάχιστον κανένα ωραίο ποιήμα;
Κατερίνα μας, εμείς λάδια και χόρτα εδώ κάτου έχουμε, ωραίες και ωραίους όπως εσείς επάνω όμως, δεν έχουμε!
Heliotypon, καθίστε γιατί θα φάμε και λαλαγγίτες.
Αθήναιος August 13, 2006 @ 11:27 pm
οι ωραίοι του βορρά δεν είναι παρά ένας μύθος αγαπητέ μου ενώ τα ιερά δικά σας χόρτα είναι μια πραγματική αξία αναλλοίωτη στον χρόνο..
αλήθεια που χάθηκε αυτό το αγόρι ο Ορλάνδο?
μας εγκατέλειψε διαπαντός ή απλώς ρεπάρει?
κατερινα August 14, 2006 @ 1:31 am
Έπρεπε να δώσει φιλί η Βασσούλα, στον καπεταν-Στέλιο. Τρεις μέρες πριν πατήσει στο νησί, η Βάσω είχε μόλις αφήσει το των τελευταίων 4 χρόνων σπίτι της, εκεί στο Wellington των Αντιπόδων.
Την είδε ο καπεταν-Στέλιος εκεί στου Κασίδι και στη Βλυχάδα στους Φούρνους, και την είπε γοργόνα. Πέρσι του άρεσα εγώ. Φέτος μ’ένα φιλί έφερε η Βάσω τη φούσκα. Και με άλλο ένα, το κοράλι…
Το κόλπο όμως δεν το ξέραμε Αθήναιε, και έτσι η φούσκα πήγε… ανεκμετάλλευτη. Ντροπή μας!
Dr. Kotsanologos August 14, 2006 @ 1:36 am
Αθηναιε και λαλαγγιτες και σιγκλινο και σπαραγγια με αυγά και αγριες αγγινάρες οπως μόνο στη Μάνη φτιαγνουν και ψητό κρεμύδι και κόκορα θα σουχω αν το Απηδημα αφήσεις μακρυά από τα χαζά επιφωνήματα των τουριστών και την ”καντίνα” που μοιραία θα προκύψει ….Μήτε τους αρχαιολόγους θέλουμε και τους ερασιτέχνες περιηγητές με τα μεγάλα λόγια …Ατραξιόν δε γίναμε ποτέ …αντιστεκόμαστε ακόμα κι ας μας λένε μονόχνωτους και αφιλόξενους εμείς τον κόκορα τον σφάζουμε στους φίλους και φίλοι είναι αυτοί που ”μετέχουν” δεν μας καταφράφουν φιλολογούντες…Ετσι κρατήσαμε τους θεούς μας που είναι από χώμα λιγοστό και πέτρα αυτούς που δε ζουν αιώνια κι ούτε είναι μεγάθυμοι …Που μας κάνουν παρέα οταν κάνει κατεβασιά και σείεται ο κόσμος …
Και κορώνι μου δίπλες θα σου φέρω αν μάθεις να ”μετέχεις” ….
Αειφυγια August 14, 2006 @ 11:29 am
Εγώ ρώτησα για τον Ορλάνδο ου έχει κλείσει το blog του. Κάλλιο αργά παρά ποτέ Σ;)))
Κατερίνα τι είναι αυτά που λέτε, ότι “οι ωραίοι του βορρά είναι έανς μύθος;”; Τα λέτε μάλλον γιατί δεν με έχετε γνωρίσει (ακόμη). Μπορεί να μην είμαι ωραίος σαν τον Αθήναιο αλλά je suis pas mal non plus!
Μαύρος Γάτος August 14, 2006 @ 11:37 am
Το κείμενο σου ειναι εξαιρετικό νομιζω δεν στο ειπα αλλά η ”συμμετοχή ΄΄ μου ηταν ευγλωττη…
Αειφυγια August 14, 2006 @ 11:42 am
Δεν ξέρω ποιοι είστε εσείς και εξ ονόματος ποιων ομιλείτε γιατί δεν μετέχω καμίας ομάδας εγώ, έτσι, δεν με ενδιαφέρουν και ιδιαιτέρως οι ομάδες, εξαιρείται ο Παναθηναϊκός. Όσο για την κατήχηση περί Μάνης, κρατείστε την για κάποιον άλλο συγχωριανό σας.
Στο Απήδημα, είναι ζήτημα αν έχουν τολμήσει να κατέβουν 20 άνθρωποι. Οι υπόλοιποι λεβεντομανιάτες κιότεψαν, φυσικά.
Αν ήξερα ότι μιλώ σε άντρα στα σίγουρα, τότε αντί για όλα αυτά, μια κουβέντα μόνο θα του λεγα.
“Τσου ρε Λάκη, που’ρθες εδώ μέσα να μου κάνεις μάθημα”. Αφού είστε τόσο λεβέντης μανιάτης θα ξέρετε ότι αυτά δεν γίνονται στα μέρη μας, κανείς δεν μπαίνει στην ξένη την αυλή, να κουνάει το δάχτυλο σαν παπάς.
Και αν δεν σας ξαναδούμε εδώ μέσα δεν μας πειράζει καθόλου, να ξέτε. Το ντε μεκ λεβεντομαλακισμένο και μυστηριώδες στυλάκι, δεν το γουστάρω στο σπίτι μου.
Ήμουν σαφής, νομίζω.
Αθήναιος August 14, 2006 @ 11:51 am
Όχι δεν μου είπατε για το κείμενο ,Αειφυγία, –δεν ήταν και υποχρεωτικό γιατί εδώ γράφω για μαγειρική βασικώς προτιμώ να μου λένε για τις συνταγές και δεν προφτάσατε να πείτε γιατί σας συνεπήρε το κήρυγμα.
Μαύρε Γάτε- Κατερίνα: Ο Ορλάντο είναι λίγο πηγμένος και έκαψε και φλάντζα, εκτιμώ ότι θα επιστρέψει δριμύτερος.
Και αυτός ο καπετένιος Doc, γιατί δεν σας έδειξε πώς τρώνε τη φούσκα. Μα όλη η ουσία του φλερτ εκεί βρίσκεται, να δείξεις πώς τρώγεται κάτι!
Αθήναιος August 14, 2006 @ 11:55 am
Ελπίζω οτι αυτή την εκρηξη να μη την προκαλεσα εγω …Η οποια και ευγλωττη και αποκαλυπτική ειναι….Αθηναίε έχεις δίκιο υπάρχει μια γλώσσα που δεν αποκρυπτογραφείται ευκολα….νόμιζα όμως οτι την κατέχετε και ζητώ συγνώμη που βρέθηκα σε λάθος τόπο εστω ιντερνετικό Απλά θεώρησα οτι έστω για λίγο νιώσατε εκεί τα κύματα τους τόπου ….και παλι συγνώμη για το επιπολαιο της κρίσης μου….Και φυσικά δεν πρόκειται να ξαναμπω στη σελίδα σας την οποία ωραια χειριζεστε ….Λαλαγγίτες ομως αγαπητε μου θα σου φέρω οταν συναντηθούμε για ουζακι το Σεπτέμβρη….
Αειφυγια August 14, 2006 @ 12:02 pm
“Απλά θεώρησα οτι έστω για λίγο νιώσατε εκεί τα κύματα τους τόπου ….και παλι συγνώμη για το επιπολαιο της κρίσης μου…”
Έτσι είναι. Μόνον εσείς αισθάνεστε και κανείς άλλος, εμείς οι υπόλοιποι, οι φιλολογούντες, οι ερασιτέχνες περιηγητές και δεν ξέρω τι άλλο είπατε,πάλι καλά που δεν μας είπατε και αρχαιολογίζοντες, δεν αισθανόμαστε τίποτε και ποτέ.
Τώρα αυτά για “το ουζάκι το Σεπτέμβρη” τα ακούω βερεσέ.
Στο καλό και να μην μας γράφετε γιατί μην ελπίζετε μάταια, την έκρηξη εσείς την προκαλέσατε και κρατήθηκα να μην σας ριξω διαδικτυακό σιχτίρι που όμοιό του δεν θα ‘χατε ματαδεί. Και με λένε Αθήναιο, όχι Αθηναίο.
Αθήναιος August 14, 2006 @ 12:17 pm
τελικά εχετε πλακα…πολύ μου αρεσετε….δεν ηταν κηρυγμα ηταν καταθεση σε λαθος τοπο και χρονο τελικα….και οχι οι αρχαιολογοι και οι ερασιτεχνες περιηγητες δεν αφορουσαν εσας αλλά μια πραγματικοτητα που γεμισε καντινες και αθλια ψευτικά ”πετρινα” το ακρωτηρι …δίπλα στους Αγ.Αναργυρους…κραυγή ηταν …ελπιζω καποιοι από οσους διαβασαν να καταλαβαν κι αν έχουν κάποια σχεση με τον τόπο να κάνουν κάτι πριν ειναι αργα …
Μια οριζιναλ μανιατισα και ντεμεκ ΑΘΗΝΑΙΑ σας χαιρετά
Αειφυγια August 14, 2006 @ 12:29 pm
Αειφυγία, δεν είχε τόσο άδικο ο Αθήναιος που θύμωσε. Δεν έγραψες για τους Αγ. Αναργύρους, έγραψες ” ψητό κρεμύδι και κόκορα θα σουχω αν το Απηδημα αφήσεις μακρυά από τα χαζά επιφωνήματα των τουριστών και την ‘’καντίνα’’ που μοιραία θα προκύψει ….Μήτε τους αρχαιολόγους θέλουμε και τους ερασιτέχνες περιηγητές με τα μεγάλα λόγια …”.
Είδα τις φωτογραφίες και δεν φαίνεται πως είναι εύκολο να φτάσουν μέχρι εκεί οι τουρίστες και τί περιμένεις να κάνουν όσοι είναι μακριά από τον τόπο; Τα λένε αυτά και στο δικό μου χωριό στην Κρήτη. Χούντα να κάνουμε να σας προστατέψουμε; Οι ντόπιοι έχουν την ευθύνη της ζωής τους.
Όμως σε ζηλεύω. Τον Αθήναιο τον ξέρω από το Πάσχα σχεδόν και δεν τον έχω δει ποτέ θυμωμένο, ποτέ δεν δείχνει πάθος όταν είναι όρθιος και φοράει ρούχα και κανείς ποτέ δεν έχει καταφέρει να τον εκνευρίσει, εσύ το καταφέρες.
Μπι είσαι ένας γλύκας όταν τα παίρνεις στο κρανίο! :-*
Μπαγλαμαδοπαίχτρια.
Anonymous August 14, 2006 @ 5:03 pm
Είναι που δεν είχα ντυθεί ακόμη, Γ, γιαυτό!
Έλα μωρέ, μην κάθεσαι να εξηγείς τώρα γιατί στεναχωριέμαι.
Αθήναιος August 14, 2006 @ 9:00 pm
Αγαπητέ Αθήναιε,
διαβάζω εδώ και καιρό το blog σου και εκτός του ότι γράφεις πολύ ωραία με κάνεις να θέλω να ασχοληθώ με τη μαγειρική (κάτι που σε διαβεβαιώ δεν είναι του χαρακτήρα μου)! Καλό βράδυ και πάλι συγχαρητήρια:)
Γεωργία August 14, 2006 @ 10:10 pm
Γεωργία σας ευχαριστώ πολύ. Έχετε φτιάξει κάποια από τις συνταγές μου;
Aθήναιος August 15, 2006 @ 9:11 am
Ευχριστώ για το κείμενο! Μόλις το διάβασα δθαγώνια!. Με την ησυχία μου θα το απολαύσω! Σωκράτης
l.k. January 8, 2007 @ 6:18 pm
Πράγματι, υπέροχο blog φίλτατε!
Μια μικρή παρατήρηση μόνο: οι πίννες αποτελούν είδος προς εξαφάνιση και απειλούνται κυρίως από ερασιτέχνες αλιείς, που τις αλιεύουν για το… ουζάκι τους… Ες εκ τούτου η αλιεία τους είναι απαγορευμένη κι ελπίζω οι φίλοι αναγνώστες να μην σπεύσουν προς ανεύρεση πιννών για το ουζάκι τους. Προτιμήστε τις γυαλιστερές, ή (αν δεν τα καταφέρνετε με τα… ωμά) το σίγκλινο είναι απίστευτος μεζές!
Τους χαιρετισμούς μου
Sixten September 13, 2007 @ 11:22 am