Του Limoncello το κάγκελο.
Άλλο κ τούτο πάλι. Ποτάμια το limoncello να ρέει από σπίτια στα Β.Π κ στα Ν.Π κ στα εστιατόρια των οποίων ο ιδιοκτήτης είναι άνεργος αρχιτέκτονας που νομίζει ότι ξέρει από φαγητό επειδή όταν παρίστανε ότι σπούδαζε στην Ιταλία, έτρωγε πίτσα στη φοιτητική λέσχη κάποιου επαρχιακού πανεπιστημίου κάποια περιοχής φτυστή τα δικά μας Τρίκαλα…
Τέτοιες κακίες λέω κ άντε μετά να πείσω ότι δεν έχω τίποτε εναντίον του limoncello αν κ μεταξύ μας μου τη δίνουν τα λικεράκια καθώς κ οι γυναίκες που πίνουν λικεράκια αλλά πάλι, σκέφτομαι κάτι μαγκίτισσες που ξέρω που πίνουν το ουίσκι σαν τις νεροφίδες κ ξέρουν όλες τις μάρκες malt κ bourbon απ'εξω κ ανακατωτά κ δεν ξέρω τελικώς τί μου αρέσει κ τί όχι.
Να το πω αλλιώς.
Όταν ήμουν φοιτητής, επειδή δούλευα στις κουζίνες δεν ήμουν ποτέ άφραγκος αλλά δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ κ με το σπίτι που έμενα. Είχαμε λοιπόν σε κάποια φάση ένα μικρό ψυγείο το οποίο είχε μια κατάψυξη που χώραγε μόνο ένα μπουκάλι, τίποτε άλλο. Ε λοιπόν σε αυτήν την κατάψυξη εμείς βάζαμε ένα μπουκάλι βότκα Golden Ring την οποία την πίναμε μετά από πολύ φαγητό σε σφηνάκια.
Κάποια στιγμή το ψυγείο "την άκουσε" κ σε μια βδομάδα μετά την απόψυξη, "η κατάψυξη" έχτιζε στην κυριολεξία το μπουκάλι στον πάγο. Θυμάστε το ανατριχιαστικό απόσπασμα από την " Κύρου Ανάβαση" του Ξενοφώντα που περιέγραφε πως το χιόνι πάγωνε τα πόδια των "Μυρίων" όταν διέσχιζαν τους ορεινούς όγκους της Μικράς Ασίας; Ε ένα τέτοιο πράγμα στο λιγότερο ανατριχιαστικό όμως.
Φυσικά η βότκα ήταν θεική! ΘΕΙΚΗ! Ήταν τόσο κρύα που την πίναμε σαν νερό. Στην αρχή, όταν το χτισμένο στον πάγο μπουκάλι ήταν γεμάτο, μπορούσαμε να γεμίζουμε τα σφηνάκια σχετικά εύκολα όμως όταν κατέβαινε η στάθμη έπρεπε να γέρνουμε το ψυγείο μπροστά για να γεμίζουμε τα σφηνάκια!! Μιλάμε για απίστευτα δρώμενα… Τέσσερις τουλάχιστον νοματαίοι να γέρνουν το ψυγείο μπροστά να γεμίσουν με προσοχή ένα σφηνάκι… Φυσικά, κάναμε απόψυξη κάθε που τελείωνε η Golden Ring κ επειδή βαριόμουν κάθε τόσο να κάνω αυτή τη δουλειά, δεν σέρβιρα εύκολα αυτή τη βότκα. Δηλαδή το πορτοφόλι μου το έδινα αλλά σφηνάκια βότκα μόνο σε λίγους κ το ήξεραν αρκετοί κ είχαμε σκηνικά στο σπίτι κάθε φορά.
Σπίτι άλλαξα αρκετές φορές, έφτιαξα καλύτερες κουζίνες αν κ ποτέ δεν είχα χρόνο να τις χαίρομαι, το κουκουρούκου ψυγείο όμως που πάγωνε την βότκα για after, με ακολουθούσε παντού αφού παραλίγο να διασχίσει τον ωκεανό μαζί μου μόνο κ μόνο γιατί ήταν η απόλυτη ηδονή να γέρνεις ολόκληρο ψυγείο μπροστά για να γεμίσεις με προσοχή ένα σφηνάκι, ένα task που έπαιρνε άλλη διάσταση όταν είχες πιεί κ ήσουν στη φάση, ξέρετε, που είσαι σουρωμένος αλλά προσπαθείς να συγκεντρωθείς σε αυτό που κάνεις για να αποδείξεις στον εαυτό σου πως " σουρωμένος μεν, κύριος δε!".
Δεν ξέρω αν πρέπει να συνεχίσω τη διήγηση γιαυτά που συνέβησαν σε κάποια άλλη φάση, όταν με μια φίλη που είχα τότε, είχαμε βρει στην Τρίπολη ένα μικρό ψυγείο πάγου, ένα κομψοτέχνημα. Έμοιαζε με ψηλό κομοδίνο, άνοιγε από πάνω κ όταν το γέμιζες πάγο χώραγε άνετα 2 μπουκάλια βότκα κ 10 σφηνάκια. Το ψυγείο ήταν τόσο κομψό που το είχες άνετα δίπλα σου στην τραπεζαρία, μια κίνηση μακριά από το τραπέζι. Το απόλυτο cult. Ο yours truly είχε υποχρεωθεί μέχρι κ στους συντηρητές του Μουσείου Μπενάκη για να το φτιάξει κ σιγά μην δεν το έφτιαχνε. Στον διακανονισμό "μετά" δεν κατάφερα να την πείσω να μου το δώσει. Αφού όταν την έβλεπα τη ρώταγα τί κάνει το ψυγείο για τις βότκες…
Βέβαια, τέτοια ρώταγα κ τώρα ούτε καλημέρα δεν μου λέει κ όχι τίποτε άλλο σκέφτομαι τους άντρες μετά από μένα που απλώνουν τα ξερά τους πάνω στο ψυγείο μου κ τρελλαίνομαι από τη ζήλια σε βαθμό που κάτι φορές μου έρχεται να κατέβω στην Τρίπολη για να τη σφάξω την άτιμη τη γυναίκα…
"Οπότε, κύριε Πρόεδρε, απαλλάσσεται ο πελάτης μας για την απέχθειά του προς τα λικεράκια; Αφού, βλέπετε πως το άτομο είναι ελαφρώς ψυχασθενές. Τι χειρονομία καλής θέλησης εννοείτε; Ν'αρχίσει να πίνει limoncello??!! "
Ντάξει. Αν πρέπει σώνει κ καλά να το πιείς, πιες το όπως κ ο μάγειρας.
*Limoncello*
1 μπουκάλι καλή βότκα( εγώ το φτιάχνω με Golden Ring).
Φλούδες από 5 καλά πλυμμένα λεμόνια.
1 φλυτζ. σιρόπι.
Τα limoncello που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι άθλια. Είναι πολύ γλυκά κ αυτό σκοτώνει ένα καλό γεύμα συν του ότι κινδυνεύεις να μεθύσεις χωρίς λόγο, μια θεωρία που θα την αναπτύξω κάποτε, το πώς δηλαδή μπορείς να μεθύσεις χωρίς λόγο. Έχω δοκιμάσει διάφορες συνταγές ( μέχρι κ με τσικουδιά έχω δοκιμάσει να φτιάξω limoncello) αυτή που δεν θυμάμαι τώρα που την έχω βρει, θα το κοιτάξω κ θα το συμπληρώσω αργότερα, σε κάποιο βιβλίο ιταλικής κουζίνας ήταν σίγουρα, είναι η καλύτερη. Πολλές από τις συνταγές για λικέρ που κυκλοφορούν στον Τύπο " ξεχνούν" ( προφανώς αγνοούν) ότι αρκετά λικέρ χρειάζονται καθαρό σιρόπι σ'αναλογία 1:1. Τέτοιο σιρόπι που θα έχετε φτιάξει εσείς θα χρησιμοποιήσετε.
Πλένουμε καλά τα λεμόνια.Τα καθαρίζουμε πολύ προσεκτικά προσέχοντας να μην "πάρουμε" την άσπρη σάρκα του λεμονιού γιατί πικρίζει. Γεμίζουμε ένα καθαρό γυάλινο δοχείο με τη βότκα κ προσθέτουμε τις φλούδες από το λεμόνι. Κλείνουμε καλά το δοχείο κ το φυλάσσουμε σε κάποιο ντουλάπι. Κάθε δυο μέρες ανακατεύουμε το βάζο. Μετά από 10 μέρες, αφαιρούμε τις φλούδες κ περνάμε τη βότκα μέσα από ένα χάρτινο φίλτρο καφέ.( Γενική αρχή: Όταν φιλτράρουμε ο,τιδήποτε μέσα από υφασμάτινα ή χάρτινα φίλτρα καλόν είναι προτύτερα να τα έχουμε βρέξει ελαφρά).Προσθέτουμε το συρόπι, ανακατεύουμε, φυλάσσουμε σε μπουκάλι που κλείνει καλά γιατί το ποτό αυτό εξατμίζεται εύκολα.
xilaren June 28, 2006 @ 2:37 pm
Αχχχ “να΄ταν τα νειάτα δυο φορέ τα γηρατειά καμία”xilaren, όπως τραγουδούν κ στην πόλη που σήμερα βρισκεται το ψυγειάκι του πάγου… Τί να το κάνετε. Βλέπω σήμερα το κυριλέ μου το ψυγείο κ νοσταλγώ αυτό που το γέρναμε για να πιούμε ένα σφηνάκι βότκα.
Αθήναιος June 28, 2006 @ 2:40 pm
Προσφατα, εμαθα απο την γιαγια μου με φρικη πως πεταξε ενα ψυγειο παγου και μια απιστευτα cult παλια κουζινα γιατι ‘επιανε χωρο στην αποθηκη παιδι μου”. Μολις ειχα γυρισει απο ενα παζαρι 70’s ψιλοδιαλυμενων επιπλων που πουλουσαν κατι χαλασμενα φωτιστικα 900 ευρω και πηγα να λιποθυμησω.
Ωραιο ποστ.
averel June 28, 2006 @ 2:43 pm
Ευχαριστώ Averel. Εγώ γελάω που το θυμήθηκα γιατί πριν από δυο χρόνια είχαμε συναντηθεί με αυτή την κοπέλα, δηλαδή τα λέγαμε συχνά κ άρχισα εγώ τις μαλακίες μου πάλι κ τη ρώτησα για το ψυγείο. Τα’χαμε χαλάσει γιατί δεν ήθελα να παντρευτώ. Τη ρώτησα για νιοστή φορά αν τελικώς θα μου έδινε το ψυγείο. Μου είπε όχι κ τότε είχα τη φαεινή ιδέα να ρωτήσω με υφάκι εξυπνακίστικο. ” Ούτε ως δώρο γάμου; Για το ψυγείο σε παντρεύομαι”. Μου τράβηξε ένα μπουκέτο ξεγυρισμένο που έφυγα από το σκαμπώ του μπαρ, στο Galaxy της Σταδίου είμασταν. Ένα χρόνο έκανα να σκάσω ξανά μύτη εκεί μέσα…Ελπίζω μόνο να μην το έκαψε στο τζάκι μετά από αυτό.
Αθήναιος June 28, 2006 @ 2:57 pm
Ο κυριος Γιαννης ειναι διακριτικος barman. Μην ανησυχεις.
averel June 28, 2006 @ 3:05 pm
Πάνω που γράψατε μιαν εύκολη (ακόμη και για μένα) συνταγή και χάρηκα, μου την αφήσατε μισή.
Πώς θα κάνω το σιρόπι, παιδί μου???
Composition Doll June 28, 2006 @ 3:38 pm
ήσουν στη φάση, ξέρετε, που είσαι σουρωμένος αλλά προσπαθείς να συγκεντρωθείς σε αυτό που κάνεις για να αποδείξεις στον εαυτό σου πως ” σουρωμένος μεν, κύριος δε!”.
Μεθυσμένος, λένε, είσαι όταν νιώθεις αξιαγάπητος αλλά δεν μπορείς να το προφέρεις.
Φοβερό το σκηνικό με το σερβίρισμα από το ψυγείο! :^)
mpampakis June 28, 2006 @ 3:59 pm
Μου φτιάξατε τη μέρα με αυτό το κείμενο. Μα αλήθεια θα την παντρευόσασταν για το ψυγειάκι πάγου; Πρέπει να είστε αθεράπευτα φετιχιστής
Περαστικός June 29, 2006 @ 10:13 am
Χα χα χα! Θυμήθηκα εκείνη την προσφώνηση του Κωνσταντάρα προς τη Μάρω ΚΟντού στην ταινία “κατεψυγμένο μου”… Τι τραβάτε κι εσείς, Αθήναιε, με τις γυναίκες-ψυγεία!
scalidi June 29, 2006 @ 12:11 pm
L’antica ricetta della Villa di Axel Munte, piccola pensione dell’Isola Azzurra (Capri), della signora Maria Antonia Farace presa dai frati (infatti, si ritiene che la ricetta sia nata all’interno di un convento monastico per deliziare i frati tra una preghiera e un’altra…!)…. “contiene” certi segreti….tipo 6 foglioline di Erba Cedrina per ogni Lit di alcool…. ma il segreto, più segreto… non segreto è, l’utilizzo dei limoni di Sorrento. Infatti, solo il liquore prodotto dalla buccia dei limoni di Sorrento (un ecotipo locale della specie Citrus Limon, limone comune, noto come Limone di Massa oppure come Ovale di Sorrento) è degno di essere chiamato Limoncello, questo genuino elisir del colore e del sapore del sole!
Inoltre, carissimo, il fattore tempo ha un’ importanza fondamentale… i tempi tecnici si aggirano sugli 80 giorni. Il limoncello, infatti, secondo la ricetta tradizionale, deve macerare per più di due mesi.
Alla salute!!!!!!!
Di.Va
Di.Va June 29, 2006 @ 1:17 pm
Di.Va
בוקר טוב.איפה אתה היית?תודה רבה להערה שלך.
Τα υπόλοιπα αργότερα γιατί έπεσε δουλειά όμως από το πρωί μ’εχει καταλαβει μια ανεξήγητη νοσταλγία για το σπίτι μου κ τώρα που είδα τον Di.Va μου βγήκε.
Αθήναιος June 29, 2006 @ 1:27 pm
Σχόλια και απορίες στον ελάχιστο κενό χρόνο από την δουλειά:
a. Δεν πίνω ποτέ λικεράκια αλλά και τα malt κ bourbon είναι για μένα άγνωστες λέξεις, για να μην πω για τις μάρκες τους. Σε ποιά κατηγορία με βάζει αυτό, αφού από τις μαγκίτησσες απορρίπτομαι;
b. Μιας και μιλάμε για φετιχ με τα παλιά αντικείμενα μήπως να σας έστελνα ενα παλιό μαρμαρινο γουδάκι που κληρονόμησα από την γιαγιά μου; Οχι! Οχι ως δώρο γάμου προς Θεού! Εχω κλείσει ώς αν(υπ)ανδρος κόρη προ δεκαετιών.
c. To limoncello της συνταγής σας αναπαύεται ηδη στο ντουλάπι μου. Το έφτιαξα στα πλαίσια της νέας μου μανίας για δημιουργία σύνθετων τροφίμων από πρώτες ύλες. Η πρότελευταία μου δημιουργία είναι ενα άσπρο τυράκι που έφτιαξα στο σπίτι με γάλα, λεμόνι και υπομονή. Απ αυτό δεν σας δίνω. 250 gr. βγήκε όλο κι όλο, από τρία κιλά γάλα!
Χαίρετε!
ralou June 29, 2006 @ 2:16 pm
Η μαμά μου φτιάχνει σπτικά λικεράκια που είναι δυναμίτης, κάτι με βερύκοκα, αμύγδαλα και δν δεν ξέρω τι άλλο. θα της δώσω τη συνταγή
scalidi June 29, 2006 @ 2:43 pm
Τι μαθαίνει κανείς!!!!!!
Μιας και τρελλαίνομαι για ο,τι έχει βότκα, θα το φτιάξω. Να μειώσω μόνο την αναλογία του σιροπιού διότι δεν μου αρέσουν τα πολύ γλυκά ποτά?
An-Lu June 29, 2006 @ 4:28 pm
Καλά έλιωσα με το κουκουρούκου ψυγείο, φανταζόμουν μερικούς μαντραχαλαίους να παραπατούν κ να γέρνουν το ψυγείο προς ένα ασταθές σφηνοπότηρο κ χτυπιόμουν!!
Να σαι καλά βρε Αθήναιε, είχα πήξει σήμερα… (κ χτες κ προχτές κ κάθε μέρα δηλαδή)
Id June 29, 2006 @ 4:52 pm
Ο τίτλος του σχολίου αυτού είναι ” Μερες σαν κ αυτές” όπου είμαι μαριναρισμένος στην τσαντίλα, την κούραση κ τα νεύρα.
Averel, πράγματι, οι bartenders πρέπει να είναι στωικοί.
Κούκλα μου, τί μου ζητάτε κορίτσι μου; Συνταγή για το σιρόπι; Ε μα θα σας στείλω ένα βαζάκι.
Σταυρούλα, στην ιστορία με αυτη την κοπέλα ο κακός είμαι εγώ, όχι εκείνη, αφήστε που μόνο κατεψυγμένη δεν ήταν. Κ στην Αρκαδία φτιάχνουν το τυρί με το λεμόνι κ τρελλαίνομαι!! Να μου πείτε πώς βγήκε το λικεράκι.
Είναι ωραία τα σπιτικά λικέρ Σταυρούλα. Μου αρέσει το βύσσινο αλλα κ το βερύκοκκο.
Περαστικέ, ήταν σχήμα λόγου, θα έλεγα ότι δεν παντρεύομαι ΟΥΤΕ γιαυτο το ψυγείο.
Ραλού, κομπλάρω όταν με παίρνουν τόσο σοβαρά. Η κοπέλα για την οποία έγραψα είναι “ακραίο καιρικό φαινόμενο” κ το έγραψα επειδη διαβάζει. Το μαρμάρινο γουδί είναι καλό για μπαχαρικά.
An-Lu κόρη ακαμάτρα να σας δω να φτιάχνετε λιμοντσέλλο κ να μου περάσει το νεύρο, τόσο πολυ.
Ιd ναι κ ξέρερε η ιστορία είναι 1000% αληθινή εξάλλου αυτό δεν μπορείς να το φανταστείς αν δεν το έχεις ζήσει. Το κυριλέ ψυγείο μου τη δίνει μου λείπει πολύ εκείνο, το παλιό.
Πρέπει να μεταφράσω το σχόλιο του Di.Va. Αργότερα.
Aθήναιος June 29, 2006 @ 7:00 pm
Απάντησα λίγο fusion μεταξύ Σταυρούλας κ Ραλού.Να με συγχωρείτε, έχω όμως κ κάποια ηλικία.
Aθήναιος June 29, 2006 @ 7:02 pm
Διαφθορέα…
:-Ρ
cyrusgeo June 29, 2006 @ 8:47 pm
Σιγά “παππούλη”! Εγώ το λιμοντσέλλο θα το φτίαξω, οκόσμος να χαλάσει!!!!!!
ΥΓ Για δώσε καμιά ιδεά για μενού Σ/Κ που μου έρχεται κόσμος!
An-Lu June 30, 2006 @ 10:53 am