Το “Μαύρο Σκυλί”- Part Deux κ τελικό.
Ομολογώ πως πάντα με εντυπωσίαζε πώς ορισμένοι άνθρωποι που στέκονται με σεβασμό μπροστά σ'εναν Σεφ κ εκτελούν με θρησκευτική ευλάβεια τις συνταγές του, απαξιώνουν με τόση ευκολία μία ολόκληρη Επιστήμη κ το έργο της ξεχνώντας τη συμβολή της στην ανθρωπότητα. Βρίσκω δε χαριτωμένο όταν στην προσπάθειά τους να δαιμονοποιήσουν την Επιστήμη χρησιμοποιούν ως επιχειρήματα τα…επιστημονικά έργα άλλων ανθρώπων κ τα προβάλλουν ως έγκυρα επειδή ακριβώς είναι επιστημονικά!!! Δηλαδή απαντούν στην κακή Επιστήμη με επιστημονικά επιχειρήματα.
Ας χαλαρώσουμε όμως γιατί κανείς δεν αντιδικεί με κανένα.Τουλάχιστον η Επιστήμη που δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά μια μέθοδος, δεν αντιδικεί με κανένα.
Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πόσο διαφέρει η πρώτη κατηγορία ανθρώπων από κάτι τύπους σαν κ μένα που πάνε στον γιατρό αφού πρώτα έχουν googliσει ad nauseam, έχουν διαβάσει μέχρι εκεί που τους επιτρέπεται κ στρογγυλοκάθονται απέναντί του κρατώντας ένα σημειωματάριο γεμάτο επιστημονικές παρατηρήσεις.
Έτσι πήγα στον γιατρό. Με ένα τετράδιο γεμάτο σημειώσεις κ βιβλιογραφικές παραπομπές κ ένα τσαμπουκά που δικαιολογούνταν από τη ντροπή που μου προκαλούσε το γεγονός ότι είχα περάσει το κατώφλι ενός ψυχίατρου.Τον βομβάρδισα με χιουμοριστικά σχολιάκια του στυλ, " Γιατρέ, λέτε να γίνω Χέμινγουαίη; Λέτε να πάρω κ Νομπέλ;" κ μετά του τόνισα ότι έχω υπάρξει χρόνια σκεπτικιστής κ δεν θα έπαιρνα χάπια ούτε με σφαίρες. " Αυτό έλειπε, να κάνουμε τους φαρμακοβιομηχάνους πλουσιότερους".
Ήμουν πολύ τυχερός. Ο γιατρός αφου με άκουσε, μου χαμογέλασε φιλικά κ με ρώτησε αν διάβαζα Αγγλικά. Παραλίγο να προσβληθώ αλλά ευτυχώς το ανέβαλα. Μου έδωσε το βιβλιαράκι του " Μαύρου Σκύλου". Έμοιαζε σαν τα ωραία παιδικά βιβλία των εκδόσεων "Άμμος" με ήρωα τον σκύλο Σποκ.Τα ξέρω επειδή τ'αγοράζω στο βαφτιστήρι μου. Το φυλλομέτρησα. Η κατάθλιψη με εικόνες κ λίγα λόγια. Μου φάνηκε σοκαριστικό το θέαμα κ ας ήταν ένα cartoon. Εκεί έσπασα, ορίστε ακόμη κ τώρα ντρέπομαι να πω ότι ξέσπασα σε κλάμματα κ τον παρακάλεσα να με βοηθήσει γιατί αν δεν το ξεπερνούσα είχα αποφασίσει πως δεν θα συνέχιζα έτσι. Αν ο μέσος όρος ζωής είναι τα 75, δεν υπήρχε περίπτωση να ζήσω άλλα τόσα χρόνια μέσα στο σκοτάδι.
Ευτυχώς οι ψυχίατροι είναι ψύχραιμοι τύποι. Υπερβολικά ψύχραιμοι θα έλεγα κ ευτυχώς καθόλου μελοδραματικοί γιατί το μελόδραμα δεν το αντέχω. Μου το έριξε στην πλάκα. Με ρώτησε μήπως ήθελα να πάρω πρώτα Νομπέλ κ μετά να με γιατρέψει κ μου υποσχέθηκε πως τα πράγματα σίγουρα δεν θα γινόντουσαν χειρότερα. Τον πίστεψα κ δεν το μετάνιωσα.
Σχετικώς με τις φαρμακοβιομηχανίες: Φυσικά οι φαρμακοβιομήχανοι είναι πρωτίστως καπιταλιστές που έχουν σκοπό το κέρδος όμως όπως οι περισσότεροι καπιταλιστές, διέπονται από μία αισιοδοξία ότι η επιχειρηματική τους δραστηριότητα συντελεί στη βελτίωση της ανθρωπότητας.
Χάρις στην επιχειρηματική δραστηριότητα των φαρμακοβιομηχανιών έχουμε στα χέρια μας τους Selective Serotonin Reuptake Inhibitors ( SSRI)- Εκλεκτικοί Αναστολείς Επαναπρόσληψης Σεροτονίνης λέγονται τα αντικαταθλιπτικά χάπια που έχουν σώσει στην κυριολεξία ζωές. Την έρευνα για την ανακάλυψη των φαρμάκων αυτών τη χρηματοδότησαν οι βιομηχανίες. Η απλή μελαγχολία δεν σκοτώνει βέβαια αλλά η κατάθλιψη μπορεί να σκοτώσει κ να βυθίσει στο πένθος μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων που αποτελούν τον περίγυρο του ασθενούς.Οπότε μην υποτιμάμε τα επιτεύγματα στον τομέα αυτό.
Η Εργοτελίνα ρώτησε για το ποιος είναι ο χημικός τύπος της κατάθλιψης. Το Comprehensive Book of Psychiatry ( έκδοση 1989) μας δίνει την εξής " διαφωτιστική" διατύπωση :
" Η εξίσωση της κατάθλιψης, μπορεί να διατυπωθεί με την εξίσωση: επίπεδο 3 της μεθοξυ-4-υδροξυφενυλγλυκόλης ( μιας ουσίας που βρίσκεται στα ούρα όλων των ανθρώπων κ που δεν επηρρεάζεται πρόδηλα από την κατάθλιψη), πλην το επίπεδο του 3-μεθοξύ-4-υδροξυμανδελικού οξέος,συν το επίπεδο της νορεπινεφρίνης, πλην το επίπεδο της νορμετανεφρίνης συν το επίπεδο της μετενεφρίνης και το άθροισμα όλων αυτών διαιρεμένο με το επίπεδο του 3-μεθοξύ-4-υδρομανδελικού οξέος, συν μια απροσδιόριστη ακόμη μεταβλητή σύγκλισης ή, όπως το θέτει το CTP "D-type score= C1(MHPG)-C2(VMA)+C3(NE)-C4(NMN+MN)/VMA+Co" (Κ μετά κάποιοι αναρρωτιούνται πώς οι μαγειρικές συνταγές είναι πιο δημοφιλείς… 
)
Τι μας λέει αυτό; Σε μένα τίποτε. Κ επειδή τα πράγματα έχουν δύο όψεις που οφείλουμε να επισημαίνουμε επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια στοιχειώδη κριτική ικανότητα, είναι κυρίως οι βιομηχανίες αυτές που έχουν συντελέσει στην δημιουργία της αντίληψης ότι η κατάθλιψη είναι μια μονοσυμπτωματική ασθένεια, όπως ο διαβήτης ( τον έφερα ως παράδειγμα χθες αλλά για άλλο λόγο) που αντιμετωπίζεται με μια απλή φαρμακευτική αγωγή. ΛΑΘΟΣ.
Ακόμη κ αν διοχετεύσεις λίτρα από σεροτονίνη στον εγκέφαλο του καταθλιπτικού θα έχεις κάνει μια τρύπα στον νερό. ΤΟΤΕ;
Το επισήμανε στα σχόλιά της η Id. Χρησιμοποιώ μια παρομοίωση που διάβασα κάπου. Ο καταθλιπτικός είναι σαν ένα μεγάλο δέντρο που τον τυλίγει σιγά-σιγά ο κισσός.Η κατάθλιψη σκοτώνει αλλά αναγεννά. Μην βιαστούν να χαρούν οι New Age. Η κατάθλιψη τρώει το δέντρο κ στη θέση του θεριεύει έναν κισσό. Τα φάρμακα σκοτώνουν τον "κισσό της κατάθλιψης" αλλά το δέντρο δεν είναι το ίδιο που ήταν πριν κ πρέπει κ αυτό να βρει το δρόμο στην ανάρρωση.
Το είπα κ χθες. Είναι πολύπλοκο κ απαιτεί χρόνο κ βοήθεια.
Τί προκαλεί την κατάθλιψη, ρώτησε η Κωνσταντίνα. Η Επιστήμη δεν έχει απόλυτες απαντήσεις κ το δηλώνει αυτό όχι επειδή είναι έντιμο κ καλο κορίτσι με πιάνο κ Γαλλικά αλλά οποιοσδήποτε επιστημονικός ισχυρισμός πρέπει να τεκμηριώνεται οπότε, ελλείψει αποδείξεων δηλώνει άγνοια ή μάλλον όχι τελεσίδικη γνώση( κακά ελληνικά αυτά, δεν μου έρχονται τώρα άλλα). Έχουν εντοπιστεί παθολογικές αιτίες, άλλες φορές μια οποιασδήποτε μορφή πένθους αρκεί να μας ρίξει στην κατάθλιψη. Κ εκεί υπάρχουν διακυμάνσεις
Παράδειγμα: Ο καθηγητής Μαθηματικών Arthur Mather ( εμπνευστής του site Astrology and Science) που προσπαθούσε επί δεκαετίες να αποδείξει την επιστημονικότητα της αστρολογίας, έπαθε σοβαρή κατάθλιψη όταν διαπίστωσε πως η Αστρολογία δεν είναι Επιστήμη κ ένιωσε ότι είχε ξοδέψει δεκαετίες από τη ζωή του σε μια ψευδο-επιστήμη…
Πάντως μελέτες αποδεικνύουν πως αστικοί αλλά κ αγροτικοί πληθυσμοί τόσο στη Δύση όσο κ στην Ανατολή είναι εξίσου ευάλωτοι στην κατάθλιψη.
Θα μπορούσα να γράψω κ για το ρόλο των θρησκειών στην κατάθλιψη αλλά εγώ είμαι μάγειρας, ας το γράψει κάποιος άλλος. Βέβαια επειδή έχω διαβάσει άπειρα πράγματα για το θέμα, αν χρειαστεί να επανέλθω θα το κάνω κ θα ζητήσω τη φιλοξενία του Cyrusgeo γιαυτό.
Πώς βρήκα γιατρό; Θα φανεί απίστευτο μόνο σε όσους δεν με γνωρίζουν προσωπικά. Ένα βράδυ, διάβασα στο φόρουμ των σκεπτικιστών ένα ποστ από ένα άτομο που θαύμαζα υπερβολικά. Δικηγόρος, ποινικολόγος, στην Ατλάντα( μέσα στη θρησκόληπτη αμερικανική καραβλαχιά δηλαδή), πολύ ωραίος τύπος, πολύ ωραίος άντρας ( είχε ποστάρει κ φωτό του), με πολλές επιτυχίες στο γυναικείο φύλο, ευζωιστής κ χαρούμενος τυπάς. Είχαμε τακιμιάσει με προσωπικά e-mails κ τα λέγαμε πολύ συχνά. Εκείνος λοιπόν έγραψε μια " ανοιχτή επιστολή" προς τους Δημάρχους που ήθελαν να ενδώσουν στις πιέσεις ντε μεκ αρχιτεκτόνων να αφαιρέσουν τα προστατευτικά κιγκλιδώματα από τις ιστορικές γέφυρες των ΗΠΑ επειδή χαλούσαν την αισθητική τους… Έγραψε ένα συγκλονιστικό ποστ διηγούμενος το χρονικό της δικής του περιπέτειας με την κατάθλιψη. Έπαθα πλάκα. Διηγούνταν πως αυτός, ένας ευζωιστής, δεν την ήθελε τέτοια ζωή κ σκεφτόταν κάποτε να αυτοκτονήσει κ είχε σκαρφαλώσει στο κιγλίδωμα μια τέτοιας γέφυρας κ αν δεν υπήρχαν τα προστατευτικά κάγκελα, δεν θα ζούσε. Αυτο το ποστ μπορούσα να το είχα γράψει εγώ αυτολεξεί. Έτσι αυτό που ένιωθα πηρε όνομα κ κατέφυγα σ'ενα φίλο μου ψυχοθεραπευτή ο οποίος μου σύστησε ένα γιατρό.
Δεν έχω κάνει πιο έξυπνη κίνηση στη ζωή μου.
Η Εργοτελίνα συνεχώς αναρρωτιέται αν μπορεί κανείς να το ξεπεράσει μόνος του. Κ εγώ έχω αναρρωτηθεί. Μάλιστα προσπάθησα κ δεν το κατάφερα. Για μένα ήταν ένα θέμα τιμής. Εγώ ο μαγκας, ο ξύπνιος, ο γαμάω δεν μπόρεσα να αντιμετωπίσω ένα " προβληματάκι". Όχι δεν μπόρεσα κ ευτυχώς δεν είμαι ΤΟΣΟ μαλάκας έτσι, όταν κατάλαβα ότι δεν μπορούσα μόνος μου κατέφυγα στον γιατρό. Τότε το έβλεπα σαν μια τεράστια προσωπική ήττα. Τώρα το βλέπω ως μια έξυπνη κίνηση στρατηγικής. Αυτό κ το ότι… μίλησα στους φίλους μου.
Αυτό ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Παραδέχτηκα αδυναμία. Ήταν φοβερά επώδυνο, όμως ήξερα πως τσατρα-πάτρα πως θα με καταλάβαιναν. Είναι πολύ σημαντικό το περιβάλλον να γνωρίζει. Μην ντρέπεστε. Ειδικά αν είστε δεσμευμένοι ο/η σύντροφος πρέπει να γνωρίζει γιατί η κατάθλιψη χτυπάει βάναυσα το… κρεβάτι. Δεν έχεις ΚΑΜΙΑ όρεξη για σεξ. Πρέπει να ξέρουν. Δικαιούνται να γνωρίζουν πως έχουν δεσμο μ'εναν ασθενή. Είναι ανήθικο το να μη γνωρίζει ο σύντροφος μια ασθένεια. Κάποιοι μπορεί να το βάλουν στα πόδια. Μην τους κακίζουμε, είναι άνθρωποι όπως εμείς. Βέβαια κάτι φορές οι φιλοι γίνονται ενοχλητικοί με την ανησυχία τους αλλά καλύτερα να ξέρουν παρά να αγνούν κ να θυμώνουν επειδή δεν καταλαβαίνουν τί σου συμβαίνει.
Δεν θέλω να ξαναγράψω άλλο ποστ για το θέμα. Μου είναι πολύ δυσάρεστο,ειδικά σε αυτό το μπλογκ που για μένα συμβολίζει την απόδειξη ότι έχω απελευθερωθεί καταρχάς από τον σαρκοβόρο κισσό. Βέβαια αν χρειαστεί να επανέλθω θα βρούμε κάποια λύση. Αν κάτι έμαθα είναι ότι γύρω μας υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να σου τείνουν το χέρι της βοήθειας με ανιδιοτέλεια, αρκεί να το ζητήσεις.
τι λέτε φίλε μου?
σοβαρά?
isisveiled June 8, 2006 @ 8:27 pm
Κοιτάξτε. Η Ειρωνεία, είναι ο χειρότερος τρόπος για να συζητήσει κάποιος μαζί μου, αγαπητή μου New Age κυρία κ αυτό γιατί συνήθως την ειρωνία την αγνοώ. Κοινώς, τη γράφω στ’αρχίδια μου. Τώρα, επειδή είμαι άνθρωπος κ έχω κ τις προσωπικές μου συμπάθειες, μπορεί να κάνω κ ότι δεν το είδα.
Σε κανένα δίωρο που θα επιστρέψω αν δω κάποιο επιχείρημα θα απαντήσω αλλιώς, χαλαρά κ φίλοι.
Αθήναιος June 8, 2006 @ 8:53 pm
Σε αγαπώ διπλά μαγειρούλη μου.
Πολύ ωραία τα εγραψες, όσο και αν φάνηκε πως διαφωνούσαμε σε προηγούμενη φάση, διαπιστώνω ότι κατά βάθος συμφωνούμε.
σμουτς!:-)
Rodia June 8, 2006 @ 9:05 pm
Αυτο το κειμενο με συγκινησε….
το προηγουμενο ηταν ημιτελες
και αυτο το συμπληρωσε…
Συγγνωμη αν σε στενοχωρησα…
αλλα με το Ιντερνετ ειμαστε -οι νεοι ιδιως -καπως αγαρμποι…
ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ που ξερεις;; ..ΚΑΠΟΙΑ ΚΑΛΗ ΣΥΝΤΑΓΗ
ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ…
Εργοτελινα June 8, 2006 @ 9:20 pm
Άργησα λίγο να διαβάσω ο προηγούμενο ποστ , και να πάρω μέρος στην τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση.. Θα είμαι σύντομη όμως εδώ.
Πρώτον χαίρομαι πολύ που “απελευθερωθήκατε από τον σαρκοβόρο κισσό” και δεύτερον , χαίρομαι ακόμα πιο πολύ , που μέσω της προηγούμενης συζήτησης είδα ότι ακόμα και στην Ελλάδα υπάρχουν άτομα, πέρα από τους συμφοιτητές μου, που δεν θεωρούν πως ο ψυχίατρος είναι αποκλειστικά και μόνο για τους τρελούς.
Η ψυχιατρική με ενδιαφέρει πολύ , και την θεωρώ πάρα πολύ σοβαρή επιστήμη . Μάλιστα είναι η ειδικότητα που θα κλιθώ σε μερικά χρόνια να επιλέξω, αν όλα πάνε καλά.
Διαφωνώ κατηγορηματικά με την χορήγηση φαρμάκων άκριτα , έτσι ώστε να εποφελούνται οι φαρμακευτικές εταιρείες, αλλά όπως επισημάνθηκε προηγουμένως, σε αρκετές περιπτώσεις είναι απαραίτητα.
Τέλος , να σας δώσω κι εγώ τα εύσημα για τα πολύ εύστοχα και αξιόλογα ποστ σας.
alienlover June 8, 2006 @ 9:24 pm
Παντως Σαν Μαγειρας..θα γνωριζεις απο αντικαταθλιπτικα φαγητα….
….. καμια καλη συνταγη υπαρχει;;..
….
ή αυτα τα πραγματα τα λενε οι New-agers?….
Εργοτελινα June 8, 2006 @ 9:29 pm
έχετε απόλυτο δίκιο αγαπητέ
και ζητώ συγνώμη για την συμπεριφορά μου
σας εύχομαι καλή συνέχεια
isisveiled June 8, 2006 @ 9:35 pm
Κϋριε Αθήναιε,
σας ευχαριστώ πολύ για όσα γράψατε στα δύο ποστ σας.
Ευχαριστώ γιατί, ενώ είναι φανερό ότι το θέμα ασφαλώς δεν σας είναι ευχάριστο, δώσατε δύο πολύ δυνατά κείμενα που ευαισθητοποιούν και τους μη γνωρίζοντες.
Το θέμα αισθάνομαι να με αγγίζει προσωπικά, καθώς έχω σοβαρές υποψίες ότι δύο τουλάχιστον άτομα του στενού περιβάλλοντός μου παρουσιάζουν συμπτώματα της νόσου. Δεν είμαι σίγουρη ακόμη, γι’αυτό και προς το παρόν παρακολουθώ διακριτικά.
Δεν κατάλαβα καλά-καλά πως εκτραχυλήνθηκε η συζήτηση στη μέθοδο θεραπείας με ή χωρίς φάρμακα. Ασφαλώς άπτεται τού εγωισμού που θέλει τον άνθρωπο να μην παραδέχεται ότι δεν μπορεί να λύσει μόνος του ένα ψυχικό πρόβλημά του. Τα φάρμακα δεν είναι δημιουργήματα του σατανά: και οι δύο γονείς μου είναι αυτή τη στιγμή ζωντανοί χάρη στα φάρμακα.
Είστε αξιέπαινος που αντιμετωπίσατε όλο αυτό το πρόβλημα σε σύντομο αναλογικά χρονικό διάστημα, και μάλιστα το διαγνώσατε ο ίδιος και αναζητήσατε ο ίδιος τη λύση. Δυστυχώς απ’όσο μπορώ να καταλάβω δεν συμβαίνει πάντα έτσι.
(προς Ίσιδα: δεν είναι τρόπος αυτός… Θλίβομαι)
Ιφιμέδεια June 8, 2006 @ 9:37 pm
Δεν ειναι τοσο απλο για τους φιλους, παντως.
Μπορει να γνωριζουν τι εστι καταθλιψη, αλλα να μη μπορουν να τη συνδυασουν με σενα στις καλες σου. Να κατανοουν οτι εισαι “καπως” στην κατα τα αλλα υπεροχη εξοδο σας εξ αιτιας της, αλλα να μην παραδεχονται οτι οντως ολα ειναι μαυρα κι αραχλα και δεν υπαρχει φως πουθενα για σενα. Να σου λενε οτι, εκτος απο την ασθενεια, ολα τ αλλα πανω σου, με τη ζωη σου, με το μυαλο σου και τους ανθρωπους σου ειναι μια χαρα γμτ μου, απλα εσυ δεν το βλεπεις σημερα, η αυτην την εβδομαδα, η σ’ αυτη την αλλαγη φαρμακου, αλλα ολα ειναι μια χαρα και σε λιγες μερες θα γελας διπλα τους μ’ενα χαζουλικο ρηχο ταινιακι.
Δεν υπαρχει λογος να τους αποπαιρνεις επειδη δε μπορουν να νιωσουν το ιδιο ασχημα. Κι ουτε ειναι ειδικευμενοι γιατροι για να ξερουν την καταλληλη λεξη για σενα καθε στιγμη. Οι φιλοι ειναι εκει για να σε σηκωσουν, οχι για να πεσετε μαζι. Δηλαδη ειναι και για να πεσετε μαζι, αλλα σε κατι πιο αξιολογο (στο βουρκο, ας πουμε :Ρ ) Ειναι παντα εκει οταν τους χρειαζεσαι, απλα σε αγαπουν περισσοτερο οταν χαμογελας, οταν τα βαζεις με τον κοσμο ολο και παθιαζεσαι κι οταν τα δακρυα ειναι απο ερωτα, θυμο και περηφανια, οχι ασυνειδητη, απλη, συνηθισμενη, αυτοματη αντιδραση σε μια κριση καταθλιψης.
(Το β’ ενικο ειναι γενικο, εννοειται.)
ΥΓ. Αν δεν απαντα στην ειρωνια και αν υποθεσουμε οτι οταν δεν ειναι στο μπλογκ μαγειρευει και οταν μαγειρευει ανεβαζει συνταγες κι εμας μας αρεσουν οι συνταγες του και θελουμε να ανεβαζει κι αλλες, τι κανουμε στον Αθηναιο, φιλτατοι συσχολιαστες?
:Ρ
cp June 8, 2006 @ 9:44 pm
Διαφωτιστικότατο και συγκινητικό.
Περαστικά και συνέχισε να γράφεις για ότι γουστάρεις εσύ. Σου εύχομαι ποτέ μα ποτέ να μην χρειαστεί να ξαναγράψεις γι΄αυτό.
:’)
costantina June 8, 2006 @ 9:45 pm
Εμ, βέβαια… Οι φαρμακοβιομηχανίες φταίνε για όλα. Μην παίρνετε φάρμακα, αρνηθείτε τα εμβόλια — πηγαίνετε σε μέντιουμ, ομοιοπαθητικούς, αστρολόγους, ενεργοθεραπευτές, χειροπράκτορες, χαρτορίχτρες, καφετζούδες, υπνωτιστές, εξορκιστές, αγίους, λείψανα, εικόνες, γκουρού, βελονιστές, αυροθεραπυτές, ουροθεραπευτές, ιριδολόγους, αρωματοθεραπευτές, αγγελοθεραπευτές, χειρομάντες, σαϊεντολόγους, αριθμολόγους, ρεφλεξολόγους. Εκεί θα βρείτε σίγουρα τη λύση σε όλες τις πνευματικές σας αναζητήσεις.
cyrusgeo June 8, 2006 @ 10:57 pm
Κάτι ξέχασα πάλι: Αθήναιε, όποτε θες, το μπλογκ μου είναι στη διάθεσή σου.
cyrusgeo June 8, 2006 @ 11:01 pm
Αφού δε ζεις στη Σουηδία, πάλι καλά.
mcfly June 8, 2006 @ 11:04 pm
αδερφέ, χθες δε μίλησα, μολονότι κάτι είχα μυριστεί. ένα μόνο θα πω : είσαι πολύ μάγκας και χαίρομαι που είσαι φίλος μου. πάρε ένα φιλί κι ας μας παρεξηγήσουν.
χαρίτος μαλβινόπουλος June 8, 2006 @ 11:19 pm
Πρώτα απ’όλα συγχαρητήρια που δεν κόλωσες να βγεις να τα πεις . Θέλει μεγάλα κότσια , όταν όλοι ξέρουμε πως αντιμετωπίζει ο μέσος Ελληνας την λέξη “ψυχίατρος” .
Είχα πάει κι’εγώ πριν χρόνια γιατί έχω περάσει κάποιες καταθλιψούλες .
Κάθησα στο γραφείο του , έκλαιγα πέντε ώρες και μ’έδιωξε . “Φύγε δεν με χρειάζεσαι . Είσαι αρκετά έξυπνη ώστε να βρίσκεις τις απαντήσεις μόνη σου . Ούτε ψυχανάλυση δεν χρειάζεσαι . Μόνο μίλα .”
Η αλήθεια είναι ότι δεν μίλαγα ποτέ για τα προβλήματα μου στους άλλους … δεν ήθελαν αυτό από μένα … ήθελαν την πλακατζού , το δαιμόνιο πειραχτήρι , την τρελλάρα . Και τα κατάπινα όλα . Κλεινόμουν στο σπίτι μου , χτύπαγα πάτο μέχρι που ξύπναγα μιά μέρα σαν την καλή χαρά .
Με τα χρόνια οι περίοδοι της θλίψης μειώνονταν , τώρα διαρκούν πολύ λιγώτερο , λίγες μέρες συγκεκριμένα και ξανά προς την δόξα τραβά .
Βασικά άλλαξα τρόπο σκέψης , προσπάθησα πολύ . Και βάζω ένα + μπροστά από κάθε σκέψη . Μα νομίζω ότι το βασικώτερο είναι ότι έπαψα να παίρνω πιά την ζωή στα σοβαρά .
Κι’όταν πέφτω γράφω ένα θανατερό ποιηματάκι ή καμμιά δακρύβρεχτη ιστορία από το παρελθόν μου και ξεφορτώνω .
Αν έφτανα σε όρια που δεν μπορώ ν’ανταπεξέλθω μόνη μου , θα πήγαινα σε γιατρό . Και πάλι μπράβο !
ellinida June 9, 2006 @ 4:10 am
Another post that moves me to tears.
You know, Athenaeus… I hate depression. Hate it, hate it, hate it. For what it has done to me? Perhaps a little. More, though for whom it has stolen from me. I run out of fingers trying to count the people I love, whom the black dog has taken from me. Family, friends, students…
“cp”’s comment is right, it is not easy for the people who love someone who is depressed. (I wish my Greek was better, I could really add to this discussion, I have lived this issue for so many years.) And please tell me that cyrusgeo is being sarcastic…
The Black Dog is responsible for more “sick days” than any other illness. It rips people’s lives apart, steals them from their friends and family, transforms wonderful people into zombies… I just hate it.
I would love to talk with you at length about depression, especially given the class I am teaching right now. I suspect I may need to learn Greek first… No, I will not let that depress me!
Καληνυχτα… καλημερα…
Μ
Mark from NH June 9, 2006 @ 7:29 am
Mark, cyrusgeo as a typical skeptic he’s been saracastic
Καταρχάς Ιφιμέδεια δεν το ξεπέρασα καθόλου γρήγορα ούτε το έχω ξεπεράσει εντελώς. Μπορώ να πω πως τα δυό τελευταία χρόνια ανασαίνω ξανά κ ζω ξανά φυσιολογικά. Το δύσκολο ήταν να το πω τότε στους φιλους μου που με ενδιέφερε η γνώμη τους τώρα αν κάποιος με πει ψυχάκια ε, εντάξει θα του πω πως είμαι κ με τη βούλα κ να προσέχει γιατί κρατάω κ κουζινομάχαιρο.
Αν μου ήταν αδιάφορο τί λέει ο καθένας μία φορά, τώρα μου είναι 10.
Ελληνίδα, ευχαριστώ που επισημαίνετε ότι ο γιατρός μπορεί κ να σου πει ότι δεν τον χρειάζεσαι. Μου το έχουν πει κ άλλοι αυτό. Μα γιαυτό πας στον γιατρό, για να σου πει τί χρειάζεσαι.
Την Τετάρτη στο ανθρωπολογικο συνέδριο που τρέχει αυτές τις μέρες, είχαμε την ομιλία του μεγάλου Μπρόγια. Ήρθε ο Καθ. ο κ. Στεφανής. Σηκώθηκαν δυο κορίτσια της γραμματείας των πλησίασαν κ του είπαν ” Κύριε Καθηγητά δεν αισθανόμαστε καλά, έχουμε ψυχολογικά προβληματα”. Τους χαμογέλασε ( καλά αυτοί οι ψυχίατροι είναι οι πιο cool τύποι) κ τους είπε να βρουν ένα χόμπυ που τις γεμίζει. Έστω κ να πάνε να μάθουνε να φτιάχνουν τα νύχια τους κ αν σ’ενα μήνα δεν έχουν συνέλθει, να πάνε να τον βρούν. Έφυγαν γελώντας.
Όταν όμως πας στο γιατρό κ του λες ότι δεν θες να ζεις έτσι κ σκέφτεσαι να κάνεις κάτι γιαυτό τότε ο γιατρός δεν μπορεί να σε αφήσει να φύγεις χωρίς να βεβαιωθεί ότι δεν θα πας ν’αυτοκτονήσεις μόλις βγεις από το γραφείο του.
CP όχι απλά δεν είναι εύκολο αλλά είναι δύσκολο για τους φίλους όμως καλύτερα να το πεις παρά να αναρρωτιούνται γιατί δεν σηκώνεις το τηλέφωνο ή γιατί δεν ανοίγεις την πόρτα ενώ ξέρουν πως είσαι μέσα.
Εργοτελίνα πάντως δεν προσβληθηκα από τίποτε, ήταν εύλογες οι αποροίες σας, μερικές από τις οποίες τις έχω εγώ ακόμη. Συζήτηση κάνουμε η οποία κάτι φορές μπορεί να γίνει πιο έντονη.
Ίσιδα, συγχωρεμένη, κόρη μου.
Επιμένω να λέω πως το θέμα είναι πολύπλοκο κ θέλει επιμονη κ ενημέρωση.
Alienlover εύχομαι καλή επιτυχία, έχω ακούσει ότι είναι πολύ δύσκολη ειδικότητα η Ψυχιατρική.
Κωνσταντίνα, cyrusgeo, macfly, Ροδιά, Πολύβιε Καρυωτάκη, ευχαριστώ πολύ.
Έχω μαζέψει τεράστιο υλικό για το θέμα. Αν χρειαστεί κάποιος πληροφορίες για το τί να διαβάσει κ από πού να ξεκινήσει, εδώ είμαστε.
Αθήναιος June 9, 2006 @ 9:19 am
Αθηναίε,
αυτά που έγραψες ήταν πολύ διαφωτιστικά και βοηθητικά για αρκετούς -ελπίζω. Έχω κάτι διαφωνίες σχετικά με την ιατρικοποίηση της κατάθλιψης, αλλά δεν θα ανοίξουμε κουβέντα τώρα. Για εμένα είναι σημαντικό ότι μίλησες για κάτι τόσο προσωπικό δημόσια.
Όσο για το “μαύρο σκυλί”, έτσι αποκαλούσε ο Τσώρτσιλ την σκιά που τον ακολουθούσε, τη δική του κατάθλιψη.
Καλημέρα
Γιουτζίν June 9, 2006 @ 9:47 am
Θα άξιζε να αναφέρει κανείς την περίπτωση της Kay Jamison, καθηγήτριας ψυχιατρικής στο Johns Hopkins University School of Medicine. Ειδική στη κατάθλιψη (ακριβέστερα στη διπολική νόσο: μανία-κατάθλιψη), η οποία κατάφερε ό,τι κατάφερε πάσχουσα και η ίδια από τη νόσο. Είχα διαβάσει παλιότερα ένα άρθρο της στο Scientific American για την σχέση δημιουργικότητας και διπολικής νόσου και μου έκανε μεγάλη εντύπωση η περίπτωσή της. Γουγλίστε…
kukuzelis June 9, 2006 @ 10:17 am
Θελω να μου πεις αν ειχες στη σκεψη σου να γραψεις το δευτερο κειμενο
ή το προκαλεσαν οι αντιδρασεις μας…
(Εχω και μια ταση να κανω το δικηγορο του Διαβολου…)
Ισω τα καλυτερα κειμενα βγαινουν μεσα απο αντιθεσεις
και διαφωνιες…
Εργοτελινα June 9, 2006 @ 10:45 am
Αν ρίχνατε και καμμιά ματιά στα mail σας…
Composition Doll June 9, 2006 @ 10:45 am
Ξεκινησε να μπλογκαρει εναςΨΥΧΙΑΤΡΟΣ
που γραφει και στο stress.gr…
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ…
γραφει και για την περιπτωση του Αλεξ….
Εργοτελινα June 9, 2006 @ 10:48 am
Συγχαρητήρια για τα δύο αυτά κείμενα αλλά κυρίως για το θάρρος να παραδεχθείς την θεωρητική προσωπική “ηττα” και να αποφασίσεις να προχωρήσεις.
Τα τελευταία δέκα χρόνια, ο πατέρας μου ζει μέσα στην θολούρα του Αλτσχάιμερ, που περιλαμβάνει και κατάθλιψη. Έτσι βλέπω τα πράγματα απ’έξω και ευλογώ που έχω ακόμα την μητέρα μου για να τον φροντίζει και εγώ λειτουργώ επικουρικά. Δεν θα ήθελα να παρεξηγηθώ. Δεν είναι ότι δεν αγαπώ τον πατέρα μου αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο και επιπονο (σωματικά αλλά και ψυχικά) να βλέπεις το δέντρο να γίνεται κισσός.
Προσωπικά αποφεύγω τα φάρμακα σαν το διάολο το λιβάνι αλλά ξέρω ότι πολλές φορές έχουν σώσει την ζωή του πατέρα μου και τις δικές μας κατά συνέπεια, και φοβάμαι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορείς να τα αποφύγεις.
Εύχομαι να υπάρχουν γύρω μας ψυχίατροι και γενικά γιατροί που πρώτα από όλα ακούν και βλέπουν τον ασθενή και όχι τον ιατρικό επισκέπτη. Μέσα στα τόσα χρόνια που ζω εξ αντανακλάσεως το Αλτσχάιμερ, έχω συναντήσει αρκετούς και μάλιστα ένας από αυτούς δάκρυσε όταν ο πατέρας μου, μέσα στην σύγχυση που ζει, τον αναγνώρισε και τον φίλησε.
Για άλλη μια φορά συγχαρητήρια και συνέχισε να προσπαθείς για τον εαυτό σου. Ξέρεις καλύτερα από όλους εμάς, ότι η προσπάθεια αυτή αξίζει.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία
Sophie June 9, 2006 @ 12:01 pm
Σοφία:”Δεν θα ήθελα να παρεξηγηθώ. Δεν είναι ότι δεν αγαπώ τον πατέρα μου αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο και επιπονο (σωματικά αλλά και ψυχικά) να βλέπεις το δέντρο να γίνεται κισσός.”
Κάτι τέτοια σχόλια στα οποία διακρίνεται η προσπάθεια κάποιου να ανταπεξέλθει με αξιοπρέπεια μια δύσκολη κατάσταση με κάνουν να θυμώνω διπλά με αυτούς που ωραιοποιούν τις ασθένειες κ κάθονται κ γράφουν ο,τι μαλακία τους κατέβει από το κεφάλι, για ” ταξείδια”, ” αναγεννήσεις” κ παπαριές. Πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στη θέση της Σοφίας κ της μητέρας της; Πάρα πολλοί κ υποφέρουν εξίσου με τους ασθενείς. Σοφία, λυπάμαι πολύ.
Εργοτελίνα, δεν είχα σκοπό να γράψω κανένα κείμενο για το θέμα, αφορμή στάθηκαν τα δύο ποστ που είπα κ το δεύτερο το έγραψα διευκρινιστικά.
Γιουτζίν, μην είστε κ τόσο σίγουρος πως διαφωνούμε πάντως. Παράδειγμα η διπολική κατάθλιψη είναι αρμοδιότητα της Ιατρικής αποκλειστικώς.
Ναι η Key Jamison ένα από τα beautiful minds. Πόσοι όμως έχουν τις δικές της ικανότητες;
Κούκλα το τσεκάρω το ε-μέηλ αλλά όπως ξέρετε δεν απαντώ ποτέ στο πόδι.
Αθήναιος June 9, 2006 @ 12:54 pm
Αθήναιε, καλέ μου,
η πολλή δουλειά, μ’ έχει αφήσει μακριάς σας. Μόλις τώρα αντελήφθην τις συζητήσεις που φιλοξενείτε.
Διανύοτας τον τρίτο χρόνο ψυχοθεραπείας κι ελπίζοντας οτι πάω καλύτερα, μπορώ να σας βεβαιώσω οτι κάνατε για τον εαυτό σας το καλύτερο που μπορούσατε. Δεν είναι μόνο οτι η κατάθλιψη είναι μια πάθηση και όλα αυτά τα απολύτως σεβαστά αλλά και απολύτως επιστημονικά πουπεριγράφετε. Είναι κυρίως, οτι η ψυχοθεραπεία, είναι για τον άνθρωπο ότι είναι η διαγράμμιση και το γκάζι για τον οδηγό. Θέλω να πω οτι ένας άνθρωπος που επιδιώκει να τραβήξει έναν προσωπικό δρόμο για τηναυτοπραγμάτωση, μοιραία θα φτάσει σε κάποι αξιέπαινο σημείο. Αν όμως διαλέξει το δρόμο της ψυχοθεραπείας, θα ξεφύγει δυσκολότερα από τον στόχο του και θα φτάσει γρηγορότερα σ’ αυτόν.
Βλέπω την απόφασή σας σας αυτό που θέλετε. Την πιο αισόδοξη απόφαση στη ζωή σας. Ναι υπάρχει καλύτερη ζωή, ναι σας αξίζουν τα καλύτερα και απλώς αποφασίσατε να τα βρείτε.
Σας αγκαλιάζω πολύ σφιχτά και πολύ στοργικά και θάθελα να ξέρετε οτι θα έρθουν πιθανόν και δυσκολότερες στιγμές. Όπως όμως το απόστημα πονάει για να ανοίξει και να διώξει τα μικρόβια, έτσι και η ψυχή υποφέρει ώσπου να βγουν από μέσα της όλα εκείνα που την αποτρεπουναπό την ευτυχία. Στο τέλος του δρόμου, η ευτυχία σας περιμένει. Και θα σας περιμένει για πάντα γιατί είναι ο προορισμός σας. Μην λιποψυχήσετε. Θα είμαι κοντά σας να σας το θυμήσω όποτε χρειαστεί. Η ευτυχία σάς αξίζει.
Καλή δύναμη.
Magica de Spell June 9, 2006 @ 12:58 pm
Α καλά, ορισμένες φορές η μπουκιά δεν καταπίνεται με τίποτε, συμφωνώ Μάτζικα, κάτι φορές φοβάσαι όταν συνειδητοποιείς ότι έχεις ακόμη δρόμο αλλά όλα αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι.
Ευχαριστώ για την προσφορά της βοήθειας γιατί ξέρω ότι κάποιος χρειάζεται ο,τι βοήθεια του προσφέρεται κ ειδικά από άτομα που έχουν περάσει από την ίδια φάση.
Αθήναιος June 9, 2006 @ 1:04 pm
Γλυκέ μου Αθήναιε, με έχεις συγκινήσει με τον τρόπο που αντιμετωπίζεις το θέμα, δηλαδή με τη σοβαρότητα που του αρμόζει και την αποτελεσματικότητα που επιδιώκεις. Ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ! (Όταν πέρυσι σε μια δύσκολη φάση της ζωής μου ζήτησα τη βοήθεια των φίλων μου και το μόνο που τους ζητούσα ήταν να βρίσκονται απλώς μαζί μου, εξαφανίστηκαν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο. Ευτυχώς, βρέθηκαν άλλοι χωρίς καν να τους το ζητήσω και έγιναν φίλοι, επειδή κατάλαβαν ότι τους είχα ανάγκη -ίσως να το είχαν κι εκείνοι. σημασία έχει να ανοιγόμαστε στους ανθρώπους και όλα παίρνουν το δρόμο που θέλουμε και προσπαθούμε να τραβήξουμε…) Καλό τριήμερο!
scalidi June 9, 2006 @ 2:09 pm
Αθηναιε, αν δεν το λες στους φιλους σου σημαινει οτι κατι παει στραβα με τη φιλια σας. Μπορει να προτιμουν να το ξερουν και να τους ειναι δυσκολο παρα να αναρωτιουνται τι σοι φιλους τους θεωρεις.
Ασχετο, αλλα οσοι φευγετε τριημερο προσεξατε οτι βρεχει ?? Χε χε, θα σας σκεφτομαι με τα επιτραπεζια σας σε ενα πανακριβο ενοικιαζομενο δωματιο στα νησια, με τα μαγιο και τις ψαθες σωριασμενα αχρηστα στο πλαι και θα παρηγοριεμαι. :Ρ
cp June 9, 2006 @ 5:45 pm
Το ότι είναι πολύ δύσκολη ειδικότητα, είναι ακριβώς ο λόγος που θα την επιδιώξω . Η δυσκολία της με γοητεύει και με εξιτάρει ταυτόχρονα !
alienlover June 9, 2006 @ 10:37 pm
Καλημέρα κύριε Αθηναίε,
κουράγιο και χρόνο που τον βρίσκετε για τα μπλόγκς, στη ζωή μου είναι όλα κάπως ανω κάτω και όσο κι αν το θέλω δεν βρίσκω το χρόνο να φτιάξω το δικό μου, να γράψω κάποιες σκέψεις. Οπότε σχολιάζω που και που στα μπλόγκς άλλων.
Σχετικά με τη κατάθλιψη, πράγματι θέλει πολύ κουράγιο να μηλίσει κανείς ανοιχτά για αυτό. Κυρίως για έναν άντρα θα έλεγα, περιμένεις ο άντρας να είναι ο έτσι ο αλλοιώς δεν τον πιάνουν αυτά, δεν λυγίζει εκείνος.
…Δεν θέλω να τα πολυλογώ, αλλά τυχαίνει να δουλεύω στο νευρολογικό κέντρο στο Μόντρεαλ συγκεκριμένα. Δεν γνωρίζω αρκετά για την κατάθλιψη, αλλά πιστεύω από όσα βλέπω καθημερινά, πως χρειάζεται μεν η επιστήμη αλλά είναι τόσα τα κενά, που πρέπει αληθινά ο άνθρωπος να ξέρει τί γίνεται με την υγεία του. Ακόμα και την ψυχική.
Δεν ξέρω πως να σας το εξηγήσω. Είναι φορές, που νοιώθουμε πως αρχίζει μια βαριά μελαγχολική περίοδος. Για την αρχή μιλάω, όχι για το σημείο που φτάνει κανείς να θέλει ν’αυτοκτονήσει κλπ. Πρέπει να ξέρουμε ν’ακούμε τον εαυτό μας, γιατί όταν αρχίζει αυτή η περίοδος και αφήνεις τον εαυτό σου απλά να βυθιστεί σε αυτήν, ανοίγεις και την πόρτα σε πολλές άλλες ασθένεις, νευρολογικές, αλλά και ιώσεις, πολλά πράγματα μπορούν να χτυπήσουν ένα “θλιμμένο” οργανισμό.
…Ήθελα επίσης να πω, πως συνήθως κατάθλιψη αρχίζει από μια μελαγχολία έτσι, η οποία λογικά είναι ψυχολογική και κατά συνέπεια επηρεάζει ορμόνες και βιοχημικές παραμέτρους στον οργανισμό μας, που οδηγούν σε μια κατάθλιψη ή μια πιο βαριά μορφή μελαγχολίας (διάρκειας). Επίσης κατά τη γνώμη μου, επιρεπές σε τέτοιες “ψυχολογικές” ασθένεις είναι συνήθως πολύ δημιουργικά άτομα, που συνηθως περνάνε τον εαυτό τους από πολύ σκληρή αυτοκρητική. Γι’αυτό άλλα παρά αποτυχημένοι δεν είναι, ή μη δημιουργικοί. Όταν προσπαθείς πολύ για κάτι, εύκολο είναι να απογοητευτείς κάποια στιγμή.
…Μιας και ασχολείστε με συνταγές, και δεν υπάρχει για μένα τουλάχιστον τίποτα πιο χαλαρωτικό, ή μάλλον όχι θεραπευτικό, από το να κάνεις κάτι τόσο απλό όπως να ετοιμάζεις κάτι όμορφο, και νόστιμο, κάτι καλό για σένα και για άτομα που αγαπάς, για φαγητό, σίγουρα υπάρχουν συνταγές σε προσωπικό επίπεδο για ν’αναγνωρίζουμε τις μικρές μελαγχολίες και να τις ξεπερνάμε πριν προχωρίσουν.
Αυτό και άλλα ήθελα να πω. Μα είναι αργά.
Σας ευχαριστώ πάντα για τις όμορφες αναγνώσεις,
Άννα
ΑΝνα June 10, 2006 @ 8:15 am
Πριν διαβάσω τα σχόλια, ένα μπράβο για το καταπληκτικό post
stathis June 10, 2006 @ 9:43 am
Τώρα τὰ διαβάζω ὅλα αὐτά… καί, γιὰ νὰ πῶ τὴν ἀλήθεια, ξαφνιάστηκα πολύ, ἀγαπητὲ Ἀθήναιε, καὶ μᾶλλον ὁ τελευταῖος ἄνθρωπος στὸν κόσμο ἤσουν ἀπὸ τὸν ὁποῖον θὰ περίμενα νὰ τὰ διάβάσω!
Ἐν πάσῃ περιπτώσει, νὰ εἶσαι πάντοτε καλά.
Γιὰ τὶς περιπτώσεις ποὺ ἄπτονται τῆς χημικῆς ἰατρικῆς, δὲν ἔχω νὰ πῶ τίποτε, διότι δὲν ἔχω τὴν παραμικρὴ ἰδέα. Τὸ ὑπογραμμίζω αὐτό, γιὰ νὰ μὴν παρεξηγηθῶ. Γιὰ τὶς ὑπόλοιπες περιπτώσεις, δηλαδὴ γιὰ τὸ 90% τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ὅλο καὶ κάποια προβλήματα ἀντιμετωπίζουμε (ἄν καὶ ἡ δυτικὴ τεχνολογία εἶναι ἐκατομμύρια φορὲς ἰσχυρότερη ἀπὸ αὐτὴν τῶν τροφοσυλλεκτῶν, ἤ καὶ μεγάλων ἀρχαίων πολιτισμῶν (ἐξαιρέσει ἡμῶν, ὡς γνωστόν, ποὺ τὸ διαστημικὸ ταξιδάκι Ἀθῆναι-Σείριος-Ἀνδρομέδα τὸ εἴχαμε γιὰ ἐκδρομὴ τοῦ Σαββατοκύριακου), ἐν τούτοις δὲν εἴμεθα καὶ ἐκατομμύρια φορὲς εὐτυχέστεροι), ἔνα σχόλιο. Ἡ «ὀρθολογιστικὴ» τεχνοκρατικὴ καὶ βιομηχανικὴ προσέγγισις τῆς ἐποχῆς μας στὸ ζήτημα τῆς εὐτυχίας μοῦ προκαλεῖ τάσεις αὐτοκτονίας. Διαβάζω π.χ. κάθε τόσο, σὲ κάθε ἐφημερίδα καὶ ἔντυπο, γιὰ τὶς εὐεργετικὲς ἐπιπτώσεις τοῦ γέλωτος. Ἕνα τρανταχτὸ γέλιο τὸ πρωὶ, ἕνα τὸ μεσημέρι καὶ ἕνα τὸ βράδυ, μισὴ ὤρα πρὶν τὸν ὕπνο, μὴν πέσουμε καὶ μὲ γεμάτο στομάχι, μεγαλώνει, λένε, τὸ προσδόκιμον ζωῆς κατὰ 1,789 %. Μοῦ ἔρχεται νὰ σκίσω τὴν ἐφημερίδα (ἰδιαίτερα ἐὰν ἀπὸ κάτω ἔχει καὶ ρεπορτὰζ γιὰ γκροὺπ ὀμαδικῆς γελωτοθεραπείας, ὅπου ἰάπωνες χρηματιστὲς γελοῦν προγραμματισμένα στὶς 13:30-13:45, στὸ διάλειμμα τοῦ χρηματιστηρίου, καὶ ἔτσι παίρνουν δυνάμεις καὶ αὐξάνουν ἔτσι καὶ τὴν ἀνταγωνιστικότητά τους.) Ἄντε πνίξου (ὄχι ἐσύ· γενικῶς)· δὲν μοῦ φθάνουν τὰ προβλήματά μου, μοῦ λὲς καὶ ὅτι εἶμαι βαρέως ἀσθενὴς καὶ ἀμέλησα τὸ χάπι γέλιου στὶς 09:30. (Γιὰ αὐτὴν τὴν ἀπόγνωση τῆς ὑποχρεωτικῆς εὐτυχίας τοῦ δυτικοῦ ἀνταγωνιστικοῦ «winner» ἐπαγγελματία, ἔγραψε ἕνα βιβλίο πρὸ ὁλίγων ἐτῶν ὁ Μπρυκνέρ, τὴν «Ἀέναη εὐφορία», ὅπου λέει, δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε εὐτυχισμένοι καὶ μὲ τὸ ζόρι, ἐπειδὴ ἔτσι ἀπαιτεῖ ὁ καπιταλισμός· ἄντε πνιγεῖτε.)
Κάτσε τώρα νὰ δοῦμε τὶ γίνονται οἱ ἀγῶνες, διότι, μὲ τὸ χάπι γέλιου προκοπὴ δὲν βλέπουμε, ἀλλὰ νὰ κερδίσουμε τουλάχιστον στὸ στοίχημα, ἴσως κάπως βοηθήσει.
ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ June 10, 2006 @ 8:14 pm
Ευχαριστώ πάρα πολύ για την αναφορά (τώρα συγκινήθηκα εγώ…), και να πω πως χαίρομαι που το αντιμετώπισες σωστά (βλ. γιατρός, φίλοι, ενημέρωση) παραβλέποντας τις ηλίθιες ιδέες με τις οποίες γαλουχηθήκαμε οι περισσότεροι και δη στην Ελλάδα.
Εύχομαι να συνεχίσεις ομαλά την πορεία που χάραξες μόνος σου, και κάθε προσωπική ευτυχία γιατί σίγουρα την αξίζεις και με το παραπάνω
Id June 13, 2006 @ 7:33 pm