Μόλις εννιά μερόνυχτα πριν φτάσεις στα Κύθηρα, βρίσκεται η Χώρα των Λωτοφάγων. Το μαθαίνουμε από την αφήγηση του ίδιου του Οδυσσέα στο βασιλιά Αλκίνοο, εκείνο το ένα βράδυ της ημέρας που τον περιμάζεψε η κόρη του βασιλιά, η Ναυσικά, από την ερημική παραλία της χώρας των Φαιάκων, γυμνό και θαλασσοδαρμένο.  Το βράδυ λοιπόν που κάθονται δίπλα στο τζάκι και πίνουν τα κρασιά τους και του διηγείται όσα του συνέβησαν κατά τη δεκαετή περιπλάνησή του στη Μεσόγειο του μιλάει και για τη χώρα των Λωτοφάγων. Το πονηρό σημείο της ιστορίας βρίσκεται σ’ενα σημείο της αφήγησης που περνάει σχετικά απαρατήρητο: ο Οδυσσέας έφτασε στη Χώρα των Λωτοφάγων στην προσπάθειά του να παρακάμψει τον ανταριασμένο Ακρωτήριο Μαλέας. Συμβαίνει συχνά αυτό όταν σχεδιάζεις μια στρατηγική: στην προσπάθειά σου ν’αποφύγεις μια γνωστή καταιγίδα έρχεσαι αντιμέτωπος με απείρως δυσκολότερες και βέβαια απρόβλεπτες καταστάσεις. Το επεισόδιο στη Χώρα των Λωτοφάγων είναι μάλλον καταφρονεμένο από τους μελετητές των ομηρικών επών. Περίεργο γιατί μπορεί μεν να μην περιλαμβάνει έρωτες με μοιραίες μάγισσες, τέρατα, απώλειες σε ανθρώπινες ζωές όμως εκεί, σ’αυτό το μικρό νησί που βρισκόταν εννιά μερόνυχτα πριν τα Κύθηρα, διακυβεύεται η ίδια δύναμη που δίνει στον ήρωα κουράγιο να παραδέρνεται για δέκα χρόνια: η ίδια του η μνήμη.

Τρομακτικότερο τέρας από τη μνήμη, εγώ προσωπικά δεν έχω γνωρίσει αλλά το ενδεχόμενο απώλειάς της είναι ικανό να με παραλύσει από το φόβο κι ως σκέψη μόνο. Κάποτε που γύρναγα πολύ, είχα τη φοβία ότι θα χτυπούσα το κεφάλι μου και δεν θα έβρισκα ποτέ ξανά το δρόμο για το σπίτι μου, αυτά που εγώ ορίζω ως σπίτι, τέλος πάντων. Αν και για την αμνησία δεν ξέρω σχεδόν τίποτα ήμουν σίγουρη ότι η αίσθηση των εμπειριών αποτυπώνεται ανεξίτηλα στα κύταρα κι έτσι την ουσιαστική γνώση δεν θα την έχανα, αλλά τί να τις κάνεις τις αισθήσεις όταν σου λείπουν οι μνήμες που τις έχουν προκαλέσει; Δεν ξέρω. Μεγαλώνοντας όμως και κατά μια φοβερή ειρωνία, κλασική στο είδος της βέβαια, η φοβία αντικαταστάθηκε από την αδελφούλα της που αποτυπώνεται στην άλλη όψη του ιδίου νομίσματος. Βρέθηκα να παλεύω με τις μνήμες που ήθελα να ξεφορτωθώ αλλά δεν μπορούσα να το καταφέρω με τίποτα. Υπάρχουν πράγματα που απλώς δεν θέλω να θυμάμαι ότι τα έζησα και να διαγραφούν από τη μνήμη μου για πάντα. Στα μυθιστορήματα ο ήρωας στο τέλος συμφιλιώνεται με τα στοιχειά μόνο που όπως έχουμε ήδη καταλάβει, στα μυθιστορήματα αποτυπώνουμε όχι μόνο το δυνητικό αλλά βασικώς το ευκταίο. Δηλαδή, γάμα τα.

Στον τομέα της Φιλοσοφίας, αυτοί που έχουν δώσει, στην κυριολεξία, ρέστα στο κεφάλαιο “διαχείριση μνήμης”, είναι βέβαια οι Χριστιανοί. Τί κι αν τα logistics αυτής της διαχείρισης τα εκπόνησε ένας Εβραίος με την ψυχανάλυση; Οι Χριστιανοί το έπιασαν καλύτερα και αποτελεσματικότερα απ’όλους: “Άσε κατά μέρος το τέρας της μνήμης και σταμάτα να βασανίζεσαι, είναι αναποτελεσματικό. Κοίτα καλύτερα να συγχωρέσεις τον εαυτό σου γιαυτά που προκάλεσαν τις μνήμες που σε στοιχειώνουν”. Respect. Είναι σίγουρο: η συγχώρεση είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση, έβερ. Προς τους άλλους βέβαια αλλά κυρίως προς τον εαυτό μας. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να  συγχωρέσει κανείς τον εαυτό του και όχι μόνο γιαυτά που έκανε, που είπε, που σκέφτηκε αλλά και γιαυτά που δεν κατάφερε να κάνει, για την κακία του κόσμου που τελικά δεν τον άφησε αλώβητο και τον δηλητηρίασε και τον αναγκασε, τελικά, να ξεχάσει αυτά που ήθελε.

Ωχ, βρε αδελφέ, βραδιάτικα.

Στη στροφή του χρόνου, εκεί που είναι ήδη αρκετά αλλά όχι ακόμα πάρα πολύ, όταν πέσει η πρώτη ψύχρα που λένε και οι Ινδιάνοι, τρώμε τους αγαπημένους λωτούς. Αυτό το ιδιαίτερο και στριφνό φρούτο που δεν κάνει κολεγιά με τίποτα, το άτιμο. Τρώμε ένα λωτό και ευχόμαστε να ξεχάσουμε ή εν πάσει περιπτώσει να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας γιατί δεν θέλει να θυμάται πια.

Κέϊκ Λωτού.

Απόψε, θα αποκαλύψω ένα μυστικό: το αγαπημένο μου μαγειρικό μπλογκ που όμως δεν είναι μαγειρικό αλλά αφορά στη ζαχαροπλαστική την οποία θεραπεύω με εξαιρετική επιτυχία καθώς λένε όλοι, αν και εγώ η ίδια, θα μπορούσα να ζήσω άνετα το υπόλοιπο το βίου μου χωρίς να φάω ούτε ένα γλυκό. Δεν με αφορούν τα γλυκά, εμένα μου αρέσουν τα φαγάκια.  Το μπλογκ της Λεονόρ από την Πορτογαλία, είναι ό,τι πιο ωραίο έχω δει. Οι συνταγές είναι εφικτές αλλά όχι για πολύ αρχάριους. Ας πούμε πρέπει να έχεις φτάσει τουλάχιστον στην πίστα 6 από τις 10 για να καταπιαστείς με αυτές. Τα πάντα όμως μέσα σ’αυτό το μπλογκ είναι αέρινα, κομψά και λίγο ονειρικά. Σαν τη χώρα των Λωτοφάγων… Handle with care, παρακαλώ.

Square persimmon.

This entry was posted on Friday, November 13th, 2009 at 12:44 am and is filed under Βορβορυγμοί. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.