Είναι περίεργο πράγμα οι μεγάλες αγάπες, ιδιαίτερα αυτές στις οποίες έχεις μπει από μικρός. Καθώς περνούν τα χρόνια, δένεσαι όλο και περισσότερο μαζί τους, γίνονται κομμάτι αυτού που είσαι. Από την άλλη, θέλεις να ξαναερωτευτείς, να ζήσεις όλο το χτυποκάρδι από την αρχή, να βγάλεις στη γύρα τον ενήλικό σου εαυτό και να δεις πόσα πιάνει χωρίς όμως να είσαι διατεθειμένος και να χάσεις αυτό που αγαπάς τόσο πολύ. Αυτά σκεφτόμουν χθες βράδυ, καθώς παρακολουθούσα την ανακοίνωση των “Χρυσών Σκούφων” για δέκατη έκτη συνεχή χρονιά.  Πώς καταφέρνεις να ανανεώνεις το ενδιαφέρον σου γιαυτό που αγαπάς και να μπορείς να το υπηρετείς με συνέπεια; “Μα, η δουλειά τους είναι”, θα πουν κάποιοι. Αστεία πράγματα. Ακόμα κι όταν βιοπορίζεσαι από αυτήν, η Γαστρονομία είναι κάτι πιο πολύ από μια δουλειά: είναι ένας αληθινός έρωτας, μια μεγάλη αγάπη και μάλιστα ιδιαιτέρως απαιτητική και τσαχπινογαργαλιάρα γιατί συνεχώς εξελίσσεται, μεταμορφώνεται, προσαρμόζεται και είσαι πάντα εσύ εκείνος που τρέχεις στο κατόπι της για να την προφτάσεις.

Η θέσπιση ενός βραβείου είναι ένας ευφυής τρόπος να διαπραγματευτείς σε βάθος αυτό που αγαπάς. Τα πλεονεκτήματα που δίνει  η απονομή βραβείων, στο επίπεδο της στρατηγικής είναι παραπάνω από προφανή. Την προηγούμενη εβδομάδα, συζητώντας με μια πολύ άξια γυναίκα που δραστηριοποιείται σε  άλλο χώρο του θεάματος, κατέκρινε τα βραβεία που έχουν θεσπίσει κάποιοι άλλοι επειδή με αυτά επιθυμούν να ελένξουν την αγορά ( όχι να παρέμβουν). “Και πού είναι το κακό σε αυτό;” τη ρώτησα χαμογελώντας για να χάσει για λίγο τα λόγια της. Όλοι αυτό επιθυμούμε: τον έλεγχο και συνήθως μέσα από αυτές τις διαδικασίες προάγονται πρόσωπα και επιτηδεύματα. Άλλως τε αν ένας θεσμός βραβείων δεν αφορά κανένα, μοιραία, σβύνει και οι “Χρυσοί Σκούφοι” αφορούν αρκετούς αλλιώς δεν θα είχαν φτάσει ως εδώ.

Σε μια σφιχτή και χωρίς περιττές, αμφιβόλου ποιότητας εξυπνάδες, τελετή  ανακοινώθηκαν τα βραβεία “Ελληνικής Κουζίνας” και “Υψηλής Γαστρονομίας”. Βέβαια, δεν γλυτώσαμε την αναφορά στην κρίση που έχει καταντήσει σαν το ενός λεπτού σιγή για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Ας το κόψουμε πλέον γιατί και βλακείες λέμε για το θέμα και κάνουμε κακό στην επαγγελματική εστίαση. Τα βραβεία “Ελληνικής Κουζίνας” με προβλημάτισαν και δεν θα μασήσω τα λόγια μου. Μου ήρθε  ταμπλάς όταν είδα τον Λευτέρη Λαζάρου να ανεβαίνει στη σκηνή να παραλάβει το βραβείο του καλύτερου εστιατορίου ελληνικής κουζίνας για το 2009, σε βαθμό να αρχίσω να σκέφτομαι ποιο ήταν το επίπεδο των εστιατορίων που πήραν μικρότερη βαθμολογία από το “Βαρούλκο”…  Άλλη ένστασή μου είναι η βράβευση του “Διονύσου”. Μην έρθει κανείς να μου γράψει στα σχόλια τί καλός άνθρωπος είναι ο Μιχάλης Ντουνέτας. Γνωρίζω και το πόσο καλός είναι και επίσης το πόσο εξαιρετικός σεφ είναι αλλά ο “Διόνυσος” έχει δρόμο ακόμα για να θεωρηθεί εστιατόριο αξιώσεων όταν τα μισά πιάτα του καταλόγου δεν είναι μόνο  πανάκριβα αλλά και λύσσα στο αλάτι εκτός κι αν βραβεύθηκε η θέα η οποία είναι όντως συγκλονιστική. Συμφωνώ απόλυτα με την υψηλή βαθμολογία του εστιατορίου του ξενοδοχείου “Electra” στην Αθήνα και πρέπει να καθίσω να γράψω καμια φορά γιαυτό,  διαφωνώ κάθετα, οριζόντια και διαγώνια με το υπερτιμημένο “Milos”. Η “Ντομάτα” του Χρύσανθου Καραμολέγκο στο Sani Resort παραμένει η βασίλισσα της μεσογειακής κουζίνας δηλαδή αν ένας άνθρωπος πρέπει να σαρώνει τα βραβεία αβέρτα, αυτός είναι ο Χρύσανθος ο οποίος είναι πραγματικός και βαθύς γνώστης του αθληματος. Θερμά συγχαρητήρια στις ανερχόμενες δυνάμεις της ελληνικής εστίασης. Στον πιο αισθησιακό και λαμπερό νέο Έλληνα μάγειρα, τον Βασίλη Καλλίδη το εστιατόριο του οποίου φέτος, το “Άνετον” δίνει ρέστα με τις συγκλονιστικές, ελληνικές, σοφιστικέ του δημιουργίες και στον ηπιότερων τόνων αλλά εξαιρετικά ταλαντούχο και δημιουργικό Αλέξανδρο Καρδάση στο “Αθήρι”. Κύριοι, περιμένουμε πολλά από εσάς γιατί αυτό που κάνετε σήμερα εσείς δεν το έκαναν πριν από δέκα χρόνια, εσείς είστε το σύγχρονο! Καλή συνέχεια και εις ανώτερα!

Για τα βραβεία υψηλής κουζίνας τί να πω; Για μια ακόμα φορά δεν πήρε το πρώτο βραβείο ο μέγας Μάγιστρος, ο υπέροχος και γλυκύτατος Έκτορας Μποτρίνι. Τρίτο το “Βαρούλκο”, πέμπτη η πολύ-αγαπημένη μου “Χύτρα”, στη συνέχεια τα δύο Nobu ( Άξια! Μιλάμε για δύο από τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου), δέκατο το “Απλά” ακολουθούμενο από μια νέα entrance που έχει συγκλονίσει τη Θεσσαλονίκη: το ArtO2 του Έκτορα Μποτρίνι στο οποίο συνδυάζει υψηλή δημιουργία με εξαιρετικά χαμηλές τιμές. Βασίλισσα της υψηλής Γαστρονομίας και για φέτος η “Σπονδή”.

Ειδικό βραβείο για τη μέχρι τώρα προσφορά του στη Γαστρονομία πήρε ο σεφ Χριστόφορος Πέσκιας. Μόλις το άκουσα, για μια στιγμή φοβήθηκα πως ο Χριστόφορος βγήκε στη σύνταξη… Ο Πέσκιας είναι μεγάλος σεφ και είμαι σίγουρη ότι τα καλύτερα θα τα δούμε από εδώ και στο εξής, σε είκοσι χρόνια τον βλέπω να παίρνει άλλο ένα ανάλογο βραβείο!

Τα βραβεία θα τα διαβάσετε αύριο στο “Αθηνόραμα”. Η χθεσινή βραδιά ήταν εξαιρετική απ’όλες τις απόψεις, η ανακοίνωση των βραβείων σύντομη, για το δείπνο θα πω παρακάτω, αν και τα πνεύματα ήταν λίγο ήπια, να μην πω μελαγχολικά… Αν πρέπει σώνει και καλά να κάνω μια παρατήρηση αυτή θα ήταν για τον αριθμό των ηθοποιών ανάμεσα στους προσκεκλημένους. Δεν καταλαβαίνω ποια επικοινωνιακή στρατηγική για τη γαστρονομία εξυπηρετούν όλοι αυτοί οι εξαιρετικά βαρετοί άνθρωποι (είναι πασίγνωστο ότι οι ηθοποιοί είναι οι πιο βαρετοί από τους καλλιτέχνες, οι καλύτεροι είναι ως γνωστόν, οι μουσικοί) που δεν τρώνε κι όλας μην και πάρουν κανα γραμμάριο. Όσο για τους απόντες πολιτικούς, να μου επιτρέψουν οι διοργανωτές  να επισημάνω - μιας και παραπονέθηκαν κατά την ανακοίνωση των βραβείων-  ότι η απουσία τους οφείλεται προφανώς στο κακό PR. Τόσο απλό είναι.

Το δείπνο. Heinz Winkler. Ορισμένα πράγματα στη ζωή, δεν είναι τυχαία. Ελάχιστοι μπορούν να μαγειρέψουν υψηλή κουζίνα για 500 άτομα και ο Heinz Winkler είναι ένας από αυτούς του ολίγους. Η εκτέλεση με εντυπωσίασε  πλην ενός πιάτου που ήταν αποτυχία ως σύλληψη και ως γεύση αλλά στην εκτέλεση ήταν άπαιχτο, είχε συγκεντρώσει όλες τις βαρβάτες τεχνικές της μαγειρικής σ’ενα πιάτο. Βρήκα, επίσης, πολύ καλό τον συνδυασμό των κρασιών με τα πιάτα. Το δε νερό των Θεών έκλεισε μια πολύ ωραία βραδιά. Το έχει πει και ο Κωστής Παπαγιώργης: ” Ένα είναι το ποτό: το ουίσκι. Όλα τα άλλα είναι μαλακίες”. Έτσι είναι. Βέβαια, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ήμουν εξαιρετικά τυχερή ως προς τους συνδαιτημόνες μου. Λυσσάξαμε στην πολιτική συζήτηση. Όταν λέω ότι λύσσαξα εννοώ ότι λύσσαξα. Επί τρεις και βάλε ώρες μιλούσαμε για τον Φιλελευθερισμό. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο το ευχαριστήθηκα.  Δεν φταίω εγώ ο Ντίνος ο Στεργίδης με παρέσυρε πάλι για τον οποίο μην αρχίσω να μιλάω γιατί θα μας παρεξηγήσουν. Στα τραπέζια, λάμπει με την ευρυμάθειά του και τους τρόπους του όπως και ο Επίκουρος άλλως τε ο οποίος είναι ένας πολύ ενδιαφέρον συνομιλητής, πάντα μαθαίνω κάτι από εκείνον ενώ είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα την κυρία Έφη Γιαλούση, κλασική δυναμική μαγείρισσα με κοφτερό μυαλό. Τους ευχαριστώ όλους για την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πολιτισμένη συζήτηση (ναι, αν και συμμετείχα κι εγώ σ’αυτή την πολιτική συζήτηση, ήταν πολιτισμένη!) και βέβαια τον συναγωνιστή από τα παλιά που αν και ΔΑΠίτης ήταν από μικρός ένας τζέντλμαν, παιδί που το πας με τη μία να το δείξεις στη μαμά σου και στις θείες σου. Κρίμα που σ’εκείνον αρέσουν τα μοντέλα και σε μένα οι  ”συλλεκτικοί τύποι” που κυκλοφορούν σε εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό αντιγράφων.

Ανακεφαλαιώνοντας, βρήκα τα φετινά βραβεία εξαιρετικά πετυχημένα παρά τις διαφωνίες μου. Καταρχάς όλα έγιναν σε ρυθμό allegro ma non troppo.  Οι υπερβολές δεν χρειάζονται γιατί για να κάτσει καλά η υπερβολή απαιτεί συνενοχή όλων των παρισταμένων και μια εκ των προτέρων γνώση του σεναρίου αλλιώς το δρώμενο βγαίνει σαν παράσταση του Κραουνάκη, “αυτό” καλλιγραφία δηλαδή. Χαιρετίζω το γεγονός ότι φέτος στους προσκεκλημένους περιλαμβάνονταν και αναγνώστες του “Αθηνοράματος” που πήραν μέρος σ’ενα πολύ δύσκολο διαγωνισμό και μαντέψτε ποιον μπλόγκερ συναντησα, δεν το γράφω μέχρι να το γράψει ο ίδιος στο μπλογκ του! Τα ίδια τα βραβεία δε,  κατάφεραν να ανοίξουν θέματα προς συζήτηση  και να καταθέσουν το δικό τους statement για το πού πηγαίνει μια κατεξοχήν νεοτερική τέχνη σ’εναν αφόρητα ποστ-μοντερν κόσμο.

Συγχαρητήρια και του χρόνου!

Η “ανταπόκριση” της fevis με φωτογραφίες των πιάτων, παρακαλώ.

This entry was posted on Thursday, April 2nd, 2009 at 12:10 am and is filed under Βορβορυγμοί, Κάπου πήγα, κάτι είδα, κάτι μου είπαν να σας πω.... You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.